Ο Γιώργος Β. Μονεμβασίτης για το σύνολο ΚΙΘΑΡΙΣ

Ελευθεροτυπία, Τρίτη 28 Μαΐου 2013 «Μουσικογραφήματα»

Τον Σοπέν θυμηθήκαμε λίγες μέρες πριν (15 Μαΐου, Αίθουσα Συναυλιών Φίλιππος Νάκας), όταν παρακολουθήσαμε την παρθενική συναυλία του κιθαριστικού συνόλου «Κίθαρις». Στον Σοπέν αποδίδεται η φράση «Τίποτα δεν ηχεί ωραιότερα από μια κιθάρα, εκτός ίσως από τις δύο!». Αναρωτιόμαστε τι θα έλεγε ακούγοντας τις δεκατέσσερις κιθάρες του συνόλου να συνηχούν. Θα ήταν σίγουρα ευχαριστημένος, καθώς και οι… 2χ7 ήταν υπέροχοι! Και οι 14 κιθαριστές που συναπαρτίζουν το σύνολο, του οποίου ηγείται (μουσική και καλλιτεχνική διεύθυνση) ο καταξιωμένος Ιάκωβος Κολανιάν, έχουν αποφοιτήσει άλλος με πτυχίο, άλλος με δίπλωμα. Οι περισσότεροι εξ αυτών υπήρξαν μαθητές του Κολανιάν, και μερικοί, όπως π.χ. ο Γιώργος Τοσικιάν και ο Τριαντάφυλλος Μπαταργιάς, έχουν επιδείξει αξιομνημόνευτη μέχρι σήμερα δραστηριότητα.

kitharis-tar%20(4)[1]

Το κιθαριστικό σύνολο δεν αποτελεί, ασφαλώς, πρωτοτυπία. Οπου έχουν αναπτυχθεί κιθαριστικές σχολές εμφανίζονται, από αρκετά χρόνια, ανάλογα σύνολα, μικρότερα ή πολυπληθέστερα. Το αξιοπρόσεκτο στο σύνολο «Κίθαρις» είναι ότι καθένα από τα μέλη του έχει συγκεκριμένο ρόλο, που λειτουργεί συμπληρωματικά ή παραπληρωματικά. Οι ρόλοι αυτοί μάλιστα εναλλάσσονται, όπως έγινε αντιληπτό από τις αλλαγές θέσεων, για τις αρτιότερες ερμηνείες των διαφορετικών έργων. Και τα έργα που ερμηνεύτηκαν ήταν εμφανώς διαφορετικά. Οι επιλογές εκτάθηκαν από τον αναγεννησιακό Αγγλο Αντονι Χόλμπορν έως το σύγχρονο, δικό μας, Κώστα Γρηγορέα, με ενδιάμεσους σταθμούς τον Βιβάλντι, τον Μότσαρτ, τον Χατζιδάκι και τον Πιατσόλα. Οι κιθαριστές με τις ερμηνείες τους απέδειξαν ότι κατέχουν τις διαφορές της αισθητικής και ότι αντέχουν σε κάθε πρόκληση. Πλέον φιλόδοξες στιγμές του προγράμματος ήταν το δημοφιλές Κοντσέρτο για δύο μαντολίνα και ορχήστρα του Βιβάλντι (σολίστ ήταν ο Ιάκωβος Κολανιάν και ο Δημήτρης Παππάς) και η Μικρή Νυχτερινή Μουσική του Μότσαρτ, μεταγραμμένα φυσικά για κιθαριστικό σύνολο. Η ερμηνεία της μουσικής του Βιβάλντι, ενώ ήταν άψογη αισθητικά, παρουσίασε μικροπροβλήματα συντονισμού. Φάνηκε πόσο δύσκολο είναι να παίζεις κιθάρα και να διευθύνεις ταυτόχρονα. Η ερμηνεία της μουσικής του Μότσαρτ ήταν καθ’ όλα άψογη, τηρουμένων, βεβαίως, των αναλογιών. Ευχάριστη διαφοροποίηση αποτέλεσε η συμμετοχή της Αμαλίας Τάτση (τραγούδι) στα δύο τραγούδια του Χατζιδάκι.

kitharis-tar%20(5)[1]

Εκείνο, ωστόσο, το οποίο ξεχώρισε ήταν το έργο «Δήλος» τού (και κιθαριστή) Κώστα Γρηγορέα, που γράφτηκε για το σύνολο – ήταν το μόνο πρωτότυπο έργο του προγράμματος. Διμερές (Τελετουργία-Χορός), με περίπου επτάλεπτη διάρκεια, διαθέτει ζηλευτή αίσθηση ρυθμού, γοητευτική μελωδική ανάπτυξη και υποδειγματική αρμονική συνύπαρξη του χθες με το σήμερα. Αναμφίβολα η έκπληξη της βραδιάς. Οι λοιποί κιθαριστές -και κιθαρίστριες- του συνόλου, εκτός όσων αναφέρθηκαν, είναι οι Κωνσταντίνος Αναπολιτάνος, Αγγελος Θεοδωράκης, Εύη Καίσαρη, Χάρης Καμπύλης, Σταύρος Κουδουνάς, Χρυσούλα Λεβίτη, Νίκος Μανιταράς, Κωνσταντίνα Ντοκούζη, Βλάσης Παπαδόπουλος, Μαρία Πέγκα. Τους αναφέρουμε γιατί το αξίζουν.

Γιώργος Β. Μονεμβασίτης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s