Όταν περνούν οι γερανοί

Ωραιότατη η εκπομπή του Στέλιου Ελληνιάδη, σήμερα στο «Κόκκινο», για τα «ξεχασμένα» (από τη Δυτική εκλαϊκευμένη ιστορική αφήγηση) 25 εκατομμύρια θύματα της τότε Σοβιετικής Ένωσης, στον πόλεμο κατά του ναζισμού. Αλλά και για τις «ξεχασμένες» χώρες-συμμάχους των ναζί (που τώρα μάλιστα μας παραδίδουν εντός ΕΕ και μαθήματα ηθικής!)

Μου θύμισε ο Στέλιος και μια ηχογράφηση που είχα συμμετάσχει πριν χρόνια, σε ένα δίσκο με υπέροχα ρώσικα τραγούδια. Τραγουδούσε η Μαργαρίτα Ζορμπαλά, η διασκευή ήταν του Τάσου Καρακατσάνη και η μετάφραση των στίχων του Γιάννη Ρίτσου. Ακούστε λοιπόν το συγκινητικό τραγούδι από την αντιπολεμική σοβιετική ταινία «Όταν περνούν οι γερανοί» (που υπήρξε μια από τις αγαπημένες του πατέρα μου).

Αντιγράφω τις σημειώσεις του George Vidakis ο οποίος έφτιαξε το όμορφο βίντεο στο youtube:

Το βίντεο είναι πλανά από την ταινία «ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ – THE CRANES ARE FLYING» 1957
Σκηνοθεσία Μιχαήλ Καλατόζοφ με τους: Τατιάνα Σαμοίλοβα, Αλεξέι Μπατάλοφ
Τιμημένη με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών

Ρωσικό τραγούδι
Πρωτότυπος τίτλος: Zhuravli = γερανοί (Журавли)
Αρχικοί στίχοι με ερέθισμα το μνημείο της Sadako Sasaki: Ρασούλ Γκαμζάτοβ (Расу́л Гамза́тов)

Μετάφραση στα ρωσικά: Ναούμ Γκρέμπνεφ (Наум Гребнев)
Διασκευή στίχων: Μαρκ Μπερνές (Ма́рк Берне́с)
Μουσική: Ιάν Φρένκελ (Ян Френкель)
Πρώτη εκτέλεση (1969): Μαρκ Μπερνές (Ма́рк Берне́с)
Απόδοση στα Ελληνικά: Γιάννης Ρίτσος.
Πρώτη ερμηνεία στα Ελληνικά (1977): Μαργαρίτα Ζορμπαλά

Στιγμές στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες
που πέσανε στη ματωμένη γη
δεν κείτονται, θαρρώ, κάτω απ’ το χώμα
αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί.

Πετούν και μας καλούν
με τις κραυγές τους
απ’ τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς
κι ίσως γι’ αυτό πολλές φορές σιωπώντας
κοιτάμε τους θλιμμένους ουρανούς.

Πετάει ψηλά το κουρασμένο σμάρι
στης δύσης τη θαμπή φεγγοβολή
και βλέπω ένα κενό στη φάλαγγά του
και είναι ίσως η δική μου η θέση αυτή.

Θα ‘ρθεί μια μέρα που μ’ αυτό το σμάρι
στο μέγα θάμπος θα πετώ κι εγώ
σαν γερανός καλώντας απ’ τα ουράνια
όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ.

Η Σαντάκο Σασάκι (1942-1955) ήταν ένα παιδί από την Ιαπωνία, σύμβολο των αθώων θυμάτων πολέμου. Η Σαντάκο ήταν δύο ετών όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ρίξανε την ατομική βόμβα στην Χιροσίμα. Η Σαντάκο και η οικογένειά της δεν ήταν ανάμεσα στους ανθρώπους που σκοτώθηκαν εκείνη την στιγμή. Τον Ιανουάριο του 1955, η Σαντάκο διαγνώστηκε ότι είχε λευχαιμία. Η Σαντάκο μπήκε στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με ένα ιαπωνικό μύθο, όποιος διπλώσει 1000 γερανούς οριγκάμι, θα του πραγματοποιηθεί μια ευχή. Η Σαντάκο άρχισε να φτιάχνει γερανούς οριγκάμι, ενώ παράλληλα αλληλογραφούσε με τους φίλους της. Κατάφερε να φτιάξει 644 γερανούς πριν να αποδυναμωθεί εξαιτίας του καρκίνου. Οι φίλοι της έφτιαξαν τους υπόλοιπους γερανούς. Έγραψαν επίσης τα γράμματα της Σαντάκο σε βιβλίο, για να μάθει όλος ο κόσμος την ευχή της Σαντάκο για Παγκόσμια Ειρήνη.
Χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ιαπωνία πλήρωσαν για το άγαλμα της Σαντάκο, που δίχνει ένα κορίτσι να κρατά έναν χρυσό γερανό. Το άγαλμα παρουσιάστηκε το 1958 στη Χιροσίμα και βρίσκεται στο Πάρκο Ειρήνης της Χιροσίμα. Κάθε χρόνο, παιδιά από όλο τον κόσμο στέλνουν χάρτινους γερανούς στην βάση του αγάλματος, που γράφει πάνω ‘Αυτή είναι η φωνή μας, αυτή είναι η προσευχή μας ειρήνη στον κόσμο.

Advertisements

One thought on “Όταν περνούν οι γερανοί

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s