«Μεσογειακό» του Κυριάκου Τζωρτζινάκη (Νέο βίντεο)

Σαν χτες (θα) ήταν τα γενέθλια του Κυριάκου Τζωρτζινάκη (16/6)

28/5: Συναυλία «Μέσα από τις στάχτες» για την αναδημιουργία του θεάτρου της Ρεματιάς

rematia_n

Ενώνουμε τις φωνές μας ενάντια σε όσους προσπάθησαν να κάψουν την πόλη μας και τον πολιτισμό μας!
Ο Δήμος Χαλανδρίου σας προσκαλεί στη συναυλία με σκοπό την ενίσχυση της προσπάθειας για την αναδημιουργία του θεάτρου της Ρεματιάς .

Συμμετέχουν αφιλοκερδώς οι καλλιτέχνες :
Φωτεινή Βελεσιώτου
Καλλιόπη Βέττα
Σαββίνα Γιαννάτου
Κώστας Γρηγορέας
Encardia
Γιάννης Ιωάννου
Σταμάτης Κραουνάκης
Βασίλης Λέκκας
Αφροδίτη Μάνου
Νότης Μαυρουδής
Μάρτα Μορελεόν
Αναστασία Μουτσάτσου
Γεωργία Νταγάκη
Αλεχάντρο Ντίαζ
Μίλτος Πασχαλίδης
Μιρέλα Πάχου
Διονύσης Σαββόπουλος
Γιώργος Τοσικιάν
Και η Φιλαρμονική του Δήμου Χαλανδρίου

Παρουσιάζουν:
Ευγενία Λουπάκη Δημοσιογράφος
Χάρης Μαυρουδής Ηθοποιός

Μαζί θα ξαναφτιάξουμε το θέατρό μας
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

«Στα Βήματα του Μάρκου» του Κώστα Γρηγορέα

Σύνθεση αφιερωμένη στο Μάρκο Βαμβακάρη, που γεννήθηκε σαν σήμερα πριν 110 χρόνια.
Ερμηνεύει το νεανικό κιθαριστικό σύνολο «Hesperia».
Διευθύνει ο Φραγκούλης Καραγιαννόπουλος.

Όταν περνούν οι γερανοί

Ωραιότατη η εκπομπή του Στέλιου Ελληνιάδη, σήμερα στο «Κόκκινο», για τα «ξεχασμένα» (από τη Δυτική εκλαϊκευμένη ιστορική αφήγηση) 25 εκατομμύρια θύματα της τότε Σοβιετικής Ένωσης, στον πόλεμο κατά του ναζισμού. Αλλά και για τις «ξεχασμένες» χώρες-συμμάχους των ναζί (που τώρα μάλιστα μας παραδίδουν εντός ΕΕ και μαθήματα ηθικής!)

Μου θύμισε ο Στέλιος και μια ηχογράφηση που είχα συμμετάσχει πριν χρόνια, σε ένα δίσκο με υπέροχα ρώσικα τραγούδια. Τραγουδούσε η Μαργαρίτα Ζορμπαλά, η διασκευή ήταν του Τάσου Καρακατσάνη και η μετάφραση των στίχων του Γιάννη Ρίτσου. Ακούστε λοιπόν το συγκινητικό τραγούδι από την αντιπολεμική σοβιετική ταινία «Όταν περνούν οι γερανοί» (που υπήρξε μια από τις αγαπημένες του πατέρα μου).

Αντιγράφω τις σημειώσεις του George Vidakis ο οποίος έφτιαξε το όμορφο βίντεο στο youtube:

Το βίντεο είναι πλανά από την ταινία «ΟΤΑΝ ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΓΕΡΑΝΟΙ – THE CRANES ARE FLYING» 1957
Σκηνοθεσία Μιχαήλ Καλατόζοφ με τους: Τατιάνα Σαμοίλοβα, Αλεξέι Μπατάλοφ
Τιμημένη με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών

Ρωσικό τραγούδι
Πρωτότυπος τίτλος: Zhuravli = γερανοί (Журавли)
Αρχικοί στίχοι με ερέθισμα το μνημείο της Sadako Sasaki: Ρασούλ Γκαμζάτοβ (Расу́л Гамза́тов)

Μετάφραση στα ρωσικά: Ναούμ Γκρέμπνεφ (Наум Гребнев)
Διασκευή στίχων: Μαρκ Μπερνές (Ма́рк Берне́с)
Μουσική: Ιάν Φρένκελ (Ян Френкель)
Πρώτη εκτέλεση (1969): Μαρκ Μπερνές (Ма́рк Берне́с)
Απόδοση στα Ελληνικά: Γιάννης Ρίτσος.
Πρώτη ερμηνεία στα Ελληνικά (1977): Μαργαρίτα Ζορμπαλά

Στιγμές στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες
που πέσανε στη ματωμένη γη
δεν κείτονται, θαρρώ, κάτω απ’ το χώμα
αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί.

Πετούν και μας καλούν
με τις κραυγές τους
απ’ τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς
κι ίσως γι’ αυτό πολλές φορές σιωπώντας
κοιτάμε τους θλιμμένους ουρανούς.

Πετάει ψηλά το κουρασμένο σμάρι
στης δύσης τη θαμπή φεγγοβολή
και βλέπω ένα κενό στη φάλαγγά του
και είναι ίσως η δική μου η θέση αυτή.

Θα ‘ρθεί μια μέρα που μ’ αυτό το σμάρι
στο μέγα θάμπος θα πετώ κι εγώ
σαν γερανός καλώντας απ’ τα ουράνια
όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ.

Η Σαντάκο Σασάκι (1942-1955) ήταν ένα παιδί από την Ιαπωνία, σύμβολο των αθώων θυμάτων πολέμου. Η Σαντάκο ήταν δύο ετών όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ρίξανε την ατομική βόμβα στην Χιροσίμα. Η Σαντάκο και η οικογένειά της δεν ήταν ανάμεσα στους ανθρώπους που σκοτώθηκαν εκείνη την στιγμή. Τον Ιανουάριο του 1955, η Σαντάκο διαγνώστηκε ότι είχε λευχαιμία. Η Σαντάκο μπήκε στο νοσοκομείο. Σύμφωνα με ένα ιαπωνικό μύθο, όποιος διπλώσει 1000 γερανούς οριγκάμι, θα του πραγματοποιηθεί μια ευχή. Η Σαντάκο άρχισε να φτιάχνει γερανούς οριγκάμι, ενώ παράλληλα αλληλογραφούσε με τους φίλους της. Κατάφερε να φτιάξει 644 γερανούς πριν να αποδυναμωθεί εξαιτίας του καρκίνου. Οι φίλοι της έφτιαξαν τους υπόλοιπους γερανούς. Έγραψαν επίσης τα γράμματα της Σαντάκο σε βιβλίο, για να μάθει όλος ο κόσμος την ευχή της Σαντάκο για Παγκόσμια Ειρήνη.
Χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ιαπωνία πλήρωσαν για το άγαλμα της Σαντάκο, που δίχνει ένα κορίτσι να κρατά έναν χρυσό γερανό. Το άγαλμα παρουσιάστηκε το 1958 στη Χιροσίμα και βρίσκεται στο Πάρκο Ειρήνης της Χιροσίμα. Κάθε χρόνο, παιδιά από όλο τον κόσμο στέλνουν χάρτινους γερανούς στην βάση του αγάλματος, που γράφει πάνω ‘Αυτή είναι η φωνή μας, αυτή είναι η προσευχή μας ειρήνη στον κόσμο.

[παρτιτούρα & audio] Κώστας Γρηγορέας: «Μια Βαλκανική Ιστορία» για φλάουτο και κιθάρα

[Διαδικτυακή Έκδοση Παρτιτούρας]

 Κώστας Γρηγορέας: «Μια Βαλκανική Ιστορία»
για φλάουτο και κιθάρα

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΤΗΝ ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΑ:

A Balkan Story – for flute and classical guitar
(1.Eros, 2.Dionysus)

Από τη συλλογή μουσικής δωματίου «Soundtracks for Ideal Movies»

Εναλλακτικά, ακούστε και κατεβάστε από το MUSICANEO: A Balkan Story – for flute and guitar


ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΕΡΓΟ:

ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΠΕΡΙΗΓΗΤΗ ΣΥΜΒΑΤΟ ΜΕ ΤΟ SOUNDCLOUD, ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ: http://www.musicaneo.com/sheetmusic/sm-219926_a_balkan_story_-_for_flute_and_guitar.html

(19/12) Συναυλία Μουσικής Δωματίου με το «ΤΡΙΗΧΟΝ» στο Βόλο, με έργα Haydn, Martinu, Lefebvre, Weber & Γρηγορέα

(19/12) Συναυλία Μουσικής Δωματίου με το "ΤΡΙΗΧΟΝ" στο Βόλο

Σχολιασμός των έργων και μουσικολογικές παρατηρήσεις

Ο συνδυασμός φλάουτο, βιολοντσέλο, πιάνο αποτελεί μία παραλλαγή του «πιάνο – τρίο» σχήμα Μουσικής Δωματίου συνηθισμένο και καθιερωμένο από την προκλασική ήδη περίοδο. Το φλάουτο παίρνει τη θέση του βιολιού δίνοντας ένα ιδιαίτερο ηχόχρωμα και δημιουργώντας μια άλλη ηχητική ισορροπία. Οι ομοφωνικές συνθέσεις της εποχής για μικρά σύνολα βασίζονται στο πιάνο (όπως αντιλαμβάνεται κανείς και από το όνομα του συνόλου) ενώ τα άλλα όργανα αναπτύσσονται πάνω σε αυτή τη βάση αναλαμβάνοντας σολιστικό ή συνοδευτικό ρόλο πάντοτε στα πλαίσια της ισορροπίας και της ισοτιμίας που διέπουν αυτό το μουσικό είδος (*).

Το Τρίο σε Ρε μείζονα No. 28 (Hob.XV:16) του Joseph Haydn (1732 -1809) είναι και αυτό από τα λίγα έργα που πρωτότυπα γράφτηκε για το φλάουτο. Ο  συνθέτης το 1791 που επισκέφθηκε για την πρώτη φορά την  Αγγλία είχε γράψει για 2 ερασιτέχνες φλαουτίστες 4 Τρίο για 2 φλάουτα & βιολοντσέλο με τον τίτλο Τα Τρίο του Λονδίνου (Londoner Trios). Διαπίστωσε έτσι την αγάπη της Αγγλικής αριστοκρατίας για το φλάουτο και προόριζε το έργο (συνολικά 3 Τρίο – Hob.XV: 15, 16 & 17) για το κοινό αυτό. Εκδόθηκε μάλιστα το 1792 από τον Άγγλο εκδότη  John Bland.   Ακολουθεί τη διαδοχή γρήγορο – αργό – γρήγορο με πολλά δεξιοτεχνικά, ενεργητικά και λαμπερά στοιχεία στα γρήγορα μέρη αλλά και με μία ιδιαίτερα λυρική και μελωδική διάθεση στο μεσαίο αργό μέρος το οποίο μάλιστα μεταφέρει στην ομώνυμη ελάσσονα.

Ο Carl Maria von Weber (1786 – 1826) είναι γνωστός κυρίως από τις όπερές του : «Ελεύθερος σκοπευτής» και «Όμπερον» και τα κοντσέρτα του για κλαρινέτο και ορχήστρα. Τα έργα του Μουσικής Δωματίου είναι πολύ λίγα συνολικά και ελάχιστα γνωστά σε κοινό και ερμηνευτές. Το Τρίο του, έργο αρ. 63 σε σόλ ελάσσονα συνετέθη το 1819 κατά τη θητεία του ως μουσικού διευθυντή στη Δρέσδη και είναι αφιερωμένο στον φίλο και γιατρό του Philipp Jungh . Σε τέσσερα μέρη, θυμίζει μια μικρή συμφωνία. Το 1ο μέρος Allegro moderatoχαρακτηρίζεται περισσότερο ως Moderato παρά ως Allegro, το 2ο είναι μια Marzia που θυμίζει το Menuetto ή Scherzo που ήταν συνήθως το τρίτο μέρος της κλασικής συμφωνίας, το 3ο είναι το αργό μέρος με τίτλο «ο θρήνος του βοσκού» και το 4ο και τελευταίο μέρος, ένα συναρπαστικό φινάλε αποκαλύπτει το μελωδικό χάρισμα και την εφευρετικότητα του συνθέτη. Το έργο χρησιμοποιεί κλασικά και ρομαντικά στοιχεία με τον ρομαντισμό να έχει πάντα τον τελευταίο λόγο. Και σε αυτό το έργο ο συνθέτης έδωσε ρόλο στο φλάουτο και μάλιστα χωρίς να έχει σε εκτίμηση κάποιον φλαουτίστα από το περιβάλλον του (όπως αναφέρουν οι μελετητές του) εμπλουτίζοντας το σπάνιο ρεπερτόριο αυτού του σχήματος με ένα αληθινό αριστούργημα.

Charlesdouard Lefebvre (1843 – 1917) Γάλλος συνθέτης τιμημένος με το περίφημο Βραβείο της Ρώμης (1870) συνέθεσε την Ballade σε ακραιφνώς γαλλικό ιδίωμα όπου ξεχωρίζει για την απλότητα και την ατμοσφαιρική της γραφή.

Ο Bohuslav Martinů (1890 – 1959) συνέθεσε αυτό το Τρίο το 1944, (όταν έγινε κάτοικος των Ηνωμένων Πολιτειών) μια χρονιά που χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα αποδοτική για το έργο του. Έργο με εξωστρέφεια γεμάτο λαϊκά μοτίβα της Ανατολικής Ευρώπης και νοσταλγικές αντηχήσεις της πατρίδας του ( πρώην Τσεχοσλοβακία ).

Ο κιθαριστής και συνθέτης Κώστας Γρηγορέας (1957- ) συνέθεσε το «Λυρικό» το 2014, ως μία προσωπική αφιέρωση στον Μίκη Θεοδωράκη, του οποίου τη μουσική ερμηνεύει, ως κιθαριστής, εδώ και τρεις δεκαετίες. Είναι ένα συναισθηματικό έργο σε φόρμα τραγουδιού, εμπνευσμένο από τον πλούσιο λυρισμό αλλά και το δυναμικό επικό στοιχείο της μουσικής του μεγάλου Έλληνα συνθέτη.​

(*) Αναφερόμενοι στο πεδίο που ονομάζεται Μουσική Δωματίου πρέπει να κάνουμε κατανοητό ότι ναι μεν περιλαμβάνει έργα που δημιουργήθηκαν για να παίζονται από μικρά σύνολα (1 έως 10 περίπου όργανα) σε μικρότερους χώρους, όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Για παράδειγμα ένας βιολιστής που ερμηνεύει έργα για βιολί με συνοδεία πιάνου δεν κάνει Μουσική Δωματίου αλλά ρεσιτάλ. Το ίδιο ισχύει και όταν μία μονωδός ερμηνεύει άριες με συνοδεία πιάνου ή κιθάρας. Το κύριο χαρακτηριστικό του είδους αυτού είναι η δομή και ο τρόπος που οι συνθέτες έχουν «χτίσει» όλο το ηχητικό οικοδόμημα, πώς έχουν μοιράσει τους ρόλους στα όργανα που συμπράττουν, η πλοκή των θεμάτων κλπ. Οι συνθέσεις είναι δομημένες στην μορφή της διθεματικής Σονάτας.  Όλα τα όργανα συμμετέχουν ισότιμα εναλλάσσοντας κύριους με δευτερεύοντες ρόλους και χρειάζονται ικανοί ερμηνευτές για να αποδώσουν τόσο τα τεχνικώς απαιτητικά σημεία όσο και τις λεπτές αισθητικά ισορροπίες. Στα σύνολα μπορεί να συμμετέχει κάθε όργανο καθώς και η ανθρώπινη φωνή.
Πολλοί θεωρούν ότι η Μουσική Δωματίου είναι προϊόν του 2ου μισού του 18 αιώνα κάτι που συνδυάζεται με την δομική αλλαγή της Μουσικής από πολυφωνική σε ομοφωνική. Είναι τότε που η τεχνολογική εξέλιξη έχει δώσει στο πιάνο μεγάλες δυνατότητες σε σύγκριση με τον πρόγονό του (το τσέμπαλο). Από το 1711 που ο Μπαρτολομέο Κριστοφόρι εφευρίσκει ένα μηχανισμό ο οποίος μπορεί με τον τρόπο που θα χτυπηθούν τα πλήκτρα να δώσει δυνατό (forte) ή σιγανό (piano) ήχο στο πληκτροφόρο μέχρι 50 – 60 χρόνια αργότερα ο όγκος του ήχου του νέου οργάνου του Πιανοφόρτε όπως αρχικά ονομάστηκε είναι μεγαλύτερος και το ηχόχρωμα πλουσιότερο. Αυτό το καθιστά απαραίτητο εργαλείο στα χέρια των συνθετών ενώ στα έργα Μουσικής Δωματίου που συμμετέχει γίνεται η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η σύνθεση. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά της εποχής από αυτή της πολυφωνίας (Μπαρόκ), όπου ένα τρίο όπως αυτό που ακούμε σήμερα (είτε με βιολί είτε με φλάουτο ή άλλο όργανο) απέδιδε δίφωνες συνθέσεις για (π. χ.) φλάουτο και μπάσο κοντίνουο ( = ενάριθμο συνεχές βάσιμο).  Είχαμε τρείς μουσικούς να παίζουν μία σύνθεση για δύο φωνές εκ των οποίων ο ένας ήταν σόλο και οι δύο άλλοι συνόδευαν. Η μία φωνή είχε την βασική μελωδία που ερμήνευε το φλάουτο, την δε άλλη απέδιδε με το αριστερό του χέρι ο χειριστής του πληκτροφόρου οργάνου (σπινέτο, τσέμπαλο, εκκλησιαστικό όργανο κλπ) σε ταυτοφωνία με το βιολοντσέλο, ενώ με το δεξί χέρι συμπλήρωνε με συγχορδίες (καθ’ υπόδειξη των αριθμών του βάσιμου) ή μιμήσεις τη συνοδεία της παραπάνω μελωδίας.
Ο «ισχνός» ήχος του τσέμπαλου ή του σπινέτου συνυπήρχε ισορροπημένα με τον επίσης χαμηλόφωνο ήχο του φλάουτου (πλάγιου ή με ράμφος). Το τεράστιο ρεπερτόριο των οργάνων αυτών που δημιουργήθηκε την εποχή εκείνη επιβεβαιώνει αυτές τις υποθέσεις.
Αντιθέτως στην κλασική εποχή η συνύπαρξη του φλάουτου με έγχορδα και πιάνο γίνεται ολοένα πιο σπάνια. Σε ένα τέτοιο «ηχητικό περιβάλλον» ο λεπτός και εύθραυστος – ιδίως στη χαμηλή περιοχή – ήχος του δεν είναι εύκολα διαπερατός. Χρειάζονται ρυθμίσεις για να «ελευθερωθεί» το ηχόχρωμά του και να φτάσει στο αυτί του ακροατή. Όσο περνούν τα χρόνια το Πιανοφόρτε όπως ονομάζεται πλέον (Πιάνο σήμερα) μεγαλώνει συνεχώς. Στη Ρομαντική εποχή οι εντάσεις είναι πολύ μεγαλύτερες και παρά την αναδημιουργία του φλάουτου από τον Theobald Böhm (1794 – 1881) οι συνθέτες χρησιμοποιούν πλέον ξύλινα πνευστά με πιο έντονο ήχο (κλαρινέτο, όμποε κλπ). Στις μέρες μας η τεχνολογία ενισχύει σημαντικά το φλάουτο από άποψη έντασης του ήχου και το δίνει στους συνθέτες και τους ερμηνευτές οι μεν πρώτοι να το αξιοποιήσουν σωστά μέσα στη σύνθεση οι δε δεύτεροι να αποδώσουν πιστά τις σκέψεις των πρώτων.

Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α

  1. Haydn  (1732 – 1809)

    Trio Re maj. Hoboken  XV : 16
    Allegro
    Andantino più tosto–Allegretto
    Vivace assai

  2. Martinu  (1890 – 1959)

    Trio
    Poco Allegretto
    Adagio
    Andante – Allegretto scherzando

Δ ι ά λ ε ι μ μ α

Ch. Lefebvre  (1843 – 1917)

Ballade
Andantino

Κ. Γρηγορέας (γεν. 1957)

Λυρικό

(αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη)
Andante lirico

  1. M. von Weber (1786 – 1826)

    Trio sol min. op. 63
    Allegro moderato
    Scherzo – Allegro vivace
    Andante espressivo
    Finale – Allegro

                                                                                             

Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014 / 21:00

ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ – ΑΓΡΙΑ (ΒΟΛΟΥ)

 

 

«Τ ρ ί η χ ο ν»

 

Το «Τ Ρ Ι Η Χ Ο Ν» είναι το σύνολο που δημιούργησαν ο πιανίστας Δημήτρης Πέτροβας, ο βιολοντσελίστας Ευγένιος Μπένσης και ο φλαουτίστας Δημήτρης Φωτόπουλος. Οι τρείς μουσικοί, ενώνουν την προσπάθεια, το ταλέντο και την αγάπη τους για την Μουσική Δωματίου με σκοπό να εξερευνήσουν το ευρύτατο ρεπερτόριο όλων των εποχών αυτού του συνδυασμού, να μελετήσουν σε βάθος τα σημαντικά έργα του και να τα προβάλλουν στο κοινό μέσα από τις δικές τους ερμηνείες. Παράλληλα θα προσπαθήσουν να φέρουν στην επιφάνεια και να αναδείξουν έργα τα οποία αν και λιγότερο γνωστά παρουσιάζουν ιδιαίτερο μουσικό ενδιαφέρον. Η ένταξη στο ρεπερτόριό τους προσαρμοσμένων ή μεταγραμμένων σημαντικών συνθέσεων παρεμφερών σχημάτων (πολλές φορές κατά τις υποδείξεις των ίδιων των συνθετών) βρίσκεται επίσης στις προθέσεις και τις επιλογές τους.

Η ανάδειξη της σύγχρονης Ελληνικής Δημιουργίας με τη συγκρότηση ενός αμιγώς εθνικού ρεπερτορίου γι’ αυτό το σχήμα αποτελεί προτεραιότητα και φιλοδοξία τους. Η προβολή τόσο των πρωτότυπων και αξιόλογων έργων που ήδη υπάρχουν όσο και των νέων συνθέσεων που με την ενθάρρυνση και την βοήθειά του πρόκειται να δημιουργηθούν, θα πραγματοποιείται με κάθε δυνατό τρόπο μέσα από τις δραστηριότητες πάντοτε του συνόλου (συναυλίες, ηχογραφήσεις, εκδόσεις, ανακοινώσεις, συνεντεύξεις, διαγωνισμοί, διδασκαλία κλπ).

Η διδασκαλία και η μετάδοση (σεμινάρια επιμόρφωσης, φεστιβάλ κλπ) όλου του παραπάνω υλικού συνιστά μία ακόμη δραστηριότητα – ίσως την πιο σημαντική – που πραγματοποιεί το σύνολο Μουσικής Δωματίου «Τ Ρ Ι Η Χ Ο Ν».

Πως η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου βελτιώνει τον εγκέφαλο! (Στα Ελληνικά)

Δεν προωθώ αυτό το βίντεο για να ευλογήσω τα γένια ημών των μουσικών. :-)
Απλά θεώρησα πως είναι μια απλή αλλά συνάμα πλήρης απάντηση στην ερώτηση των γονιών για το τι επί πλέον προσφέρει στα παιδιά τους η σοβαρή και συστηματική εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου.
Εκτός φυσικά της αυτονόητης αισθητικής και ψυχικής καλλιέργειας.


(Βίντεο της Anita Collins)

«Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014»: Αντίδοτο στην Απαισιοδοξία! (της Τίνας Βαρουχάκη)

Πηγή: www.tar.gr

 

Η έλλειψη πόρων για τον πολιτισμό είναι λογικό να μην αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Όμως πολλοί άνθρωποι του πολιτισμού δείχνουν να μην παραιτούνται και παλεύουν, αντισταθμίζοντας το έλλειμμα οικονομικού κεφαλαίου με το κεφάλαιο της ικανότητας και του ταλέντου τους. Κι αν αυτό δεν μπορεί να είναι η λύση, μιας και οι καλλιτέχνες είναι επαγγελματίες και δεν μπορεί επ’ άπειρο να προσφέρουν σχεδόν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους, είναι όμως μια δράση η οποία κρατάει ζωντανή την ελπίδα, σε χρόνια όχι ευνοϊκά για την καλλιτεχνική δημιουργία.
Οι «Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας» 7 -11 Ιουλίου 2014 ανήκουν σε αυτές τις αξιέπαινες δράσεις. Το μουσικό αυτό φεστιβάλ με υπεύθυνους  τους καθηγητές Νίκο Ντρέλα, Κώστα Γρηγορέα, Νίκο Ρώσσο και Θάλεια Παπαγγελή, πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία για 3η συνεχή χρονιά.
Οι συντελεστές της παραπάνω διοργάνωσης, είναι ιδιαιτέρως αξιέπαινοι, διότι κατάφεραν για μια ακόμη χρονιά να διοργανώσουν ένα πολύ αξιόλογο φεστιβάλ χωρίς σοβαρή οικονομική ενίσχυση από φορείς, παρά μόνο με μικρής εμβέλειας χορηγίες για να καλυφθεί ένα μέρος των εξόδων.
Βεβαίως οι υπεύθυνοι εξέφρασαν ευχαριστίες προς τον Δήμο Πρεβέζης για την παραχώρηση του άνετου, ωραιότατου και πολύ λειτουργικού Πολιτιστικού Κέντρου, στο οποίο πραγματοποιήθηκαν τα μαθήματα οι διαλέξεις και οι περισσότερες από τις συναυλίες της διοργάνωσης.


Άποψη της γραφικής Πρέβεζας

Το μουσικό αυτό Φεστιβάλ  από την πρώτη χρονιά διοργάνωσής του, έχει την πρωτοτυπία να περιλαμβάνει μαθήματα και συναυλίες διαφόρων οργάνων, καθώς και συνόλων και όχι ενός μόνο μουσικού οργάνου, όπως συμβαίνει συνήθως.

Η Εναρκτήρια συναυλία του Φεστιβάλ

Η έναρξη της ενδιαφέρουσας αυτής διοργάνωσης πραγματοποιήθηκε στην ωραιότατη Πινακοθήκη, «Λέανδρος Σπαρτιώτης», η οποία ευγενώς παραχωρήθηκε για τη συναυλία. Το ντουέτο νέων σολίστ κιθάρας, ο Αχιλλέας Μάρκου και ο Γιώργος Καλόμαλος, μας χάρισαν μια γεμάτη λυρισμό βραδιά κιθάρας παρουσιάζοντας έργα Ελλήνων συνθετών, κάτι που είναι άλλωστε πάντα βασικός στόχος αυτού του φεστιβάλ.
Το πρώτο μέρος του προγράμματος ξεκίνησε με το «Βαλς των χαμένων ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι από το «Τετράδιο για Κιθάρα».
Στη συνέχεια απολαύσαμε ένα συναισθηματικό και ιδιαίτερα απαιτητικό σύγχρονο έργο του συνθέτη Νίκου Ντρέλα, με τίτλο «Αναζήτηση».

Ακολούθησε ένα έργο ταιριαστό στην καλοκαιρινή ατμόσφαιρα: το πολύ αγαπητό “Greek Memories” του Κυριάκου Τζωρτζινάκη σε πέντε μέρη (Τράτα, Πυροφάνι, Τρύγος, Θερισμός, Πανηγύρι).
Το πρώτο μέρος της συναυλίας ολοκληρώθηκε με ένα ακόμη έργο έλληνα συνθέτη. Πρόκειται για τις «Ρεμπέτικες Σπουδές» του Βαγγέλη Μπουντούνη σε τρία μέρη («Συννεφιασμένη Κυριακή», «η Αχάριστη» και «Γκιούλ Μπαχάρ»). Μια θαυμαστή κιθαριστική επεξεργασία από το γνωστό κιθαριστή-συνθέτη των υπέροχων μελωδιών του Τσιτσάνη.
Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας, το ντουέτο παρουσίασε ένα έργο του Κώστα Γρηγορέα, με τον ελαφρώς χιουμοριστικό τίτλο «Μαυρουδισμοί». Ο συνθέτης το έχει αφιερώσει στον γνωστό φίλο και συνεργάτη του, σημειώνοντας: «Τρία ελληνικά σκίτσα, αφιερωμένα στις εξαιρετικά ευρηματικές τεχνικές του κιθαριστή-συνθέτη Νότη Μαυρουδή στην απόδοση του ελληνικού λαϊκού μουσικού ιδιώματος» Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη: «Παρεμπιπτόντως», «Ρομάντζα για Ανεκπλήρωτους Έρωτες», «Ο Χορός της Βάσως».

Το πρόγραμμα της συναυλίας ολοκληρώθηκε με το ενδιαφέρον έργο του άξιου καθηγητή των δυο νέων κιθαριστών, Δημήτρη Δημητριάδη με τίτλο: “D.A.D.A.A.D.” Η πρωτοτυπία του εγχειρήματος (αλλά και του τίτλου) έγκειται στον ιδιαίτερο τρόπο κουρδίσματος της κιθάρας (δηλαδή: αντί μι-σι-σολ-ρε-λα-μι η κιθάρα κουρδίζετε σε: ρε λα ρε λα λα ρε).

Μαθήματα

Όλα τα πρωινά της διοργάνωσης, μαθητές παρακολουθούσαν μαθήματα κιθάρας, πιάνου και φλάουτου, στον φιλόξενο χώρο του πολιτιστικού κέντρου του Δήμου Πρέβεζας.

 


Μαθητές όλων των ηλικιών, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μαθήματα κιθάρας με τον Κώστα Γρηγορέα.

 

Πολλοί ήταν και οι μαθητές πιάνου που παρακολούθησαν τα πολύ ενδιαφέροντα μαθήματα του καθηγητή και σολίστ Χαράλαμπου Αγγελόπουλου. Οι μαθητές  στην πλειοψηφία τους ήταν επιπέδου ανωτέρας και έτσι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την ερμηνεία γνωστών έργων του αξιοζήλευτου πιανιστικού ρεπερτορίου.

Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον είχαν και τα κιθαριστικά σύνολα- τους μαθητές των οποίων δίδαξε ο δάσκαλος κιθάρας και θεωρητικών Νίκος Ρώσος. Η διδασκαλία των συνόλων προσφέρει πολλαπλά οφέλη στους μαθητές τόσο από μουσικής πλευράς (καλύτερη αίσθηση του ρυθμού και κατανόηση της αρμονίας των έργων) όσο και από άποψη σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ των μαθητών. Οι μαθητές-υπό την καθοδήγηση του κ Ρώσσου -έπαιζαν πολύ συντονισμένα και έδειχναν να απολαμβάνουν δεόντως αυτή τη μουσική εμπειρία.


Ο Δημήτρης Φωτόπουλος και ο Νίκος Ρώσος με τους μαθητές του συνόλου φλάουτου μετά από μια συναυλιακή μουσική πανδαισία

Τα μαθήματα φλάουτο έγιναν από τον σολίστ και μουσικοπαιδαγωγό Δημήτρη Φωτόπουλο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η μαθητική συναυλία του συνόλου από φλάουτα υπό τη διεύθυνση του καταξιωμένου σολίστ, ο οποίος παρά τον περιορισμένο χρόνο που είχε στη διάθεσή του για να προετοιμάσει  τους μαθητές, μας εξέπληξε με το τελικό αποτέλεσμα.

Αφιέρωμα στον συνθέτη Κυριάκο Σφέτσα


Κυριάκος Σφέτσας και Νίκος Ντρέλας

Κάθε χρόνο στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ, γίνεται αφιέρωμα σε κάποια σημαντική προσωπικότητα της μουσικής. Φέτος οι «Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας» ήταν αφιερωμένες σε μια σπουδαία προσωπικότητα: στον καταξιωμένο  συνθέτη και πρωτοπόρο του ποιοτικού ραδιοφώνου, τον καταγόμενο από το νησί της Λευκάδας, Κυριάκο Σφέτσα.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε μια δημόσια συζήτηση του  Νίκου Ντρέλα με τον Κυριάκο Σφέτσα και ενδιαμέσως μαθητές και σολίστ ερμήνευσαν έργα του.«Πριν από μερικές δεκαετίες ήρθαμε κάποτε πιτσιρίκια εδώ στην πόλη (δεν θυμάμαι σε ποια αίθουσα), να παίξουμε ως μαθητές  του Εθνικού Ωδείου Λευκάδας. Και σήμερα μετά από πολλές δεκαετίες κάποια παιδιά (από εδώ από την Πρέβεζα) θα παίξουνε  κομμάτια που έχω γράψει για παιδιά»  είπε συγκινημένος ο κ Σφέτσας απευθύνοντας χαιρετισμό στο κοινό.


Ο συνθέτης με την καθ. πιάνου Θάλεια Παπαγγελή η οποία δίδαξε τους μαθητές που έπαιξαν τα έργα

Στη συναυλία ερμηνεύτηκαν μέρη από το έργο του Κυριάκου Σφέτσα  «Στο ρεύμα του ήλιου». Με αφορμή την εκτέλεση  αυτού του έργου, που είναι ειδικά γραμμένο για παιδιά, ο κ Σφέτσας έκανε ορισμένες πολύ ουσιαστικές και διαφωτιστικές επισημάνσεις, αναφορικά με το παιδικό τραγούδι»:«όπως όλοι γνωρίζετε, οι σπουδαίοι συνθέτες (τουλάχιστον αυτούς που γνωρίζουμε εμείς ως συνθέτες της δυτικής μουσικής), έχουν όλοι- λίγο έως πολύ- ασχοληθεί με τα παιδιά. Για μένα η μουσική για τα παιδιά είναι μια πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση. Δεν έχει να κάνει με «νιανιαρίσματα», ούτε με ζουζούνια. Έχει να κάνει με μια μουσική, η οποία είναι πάρα πολύ σοβαρά δομημένη. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η αξία της και η ποιητική της. Η μουσική για τα παιδιά αντιμετωπίστηκε απ΄ όλους τους μεγάλους μουσικούς, με τον πιο βαθύ και ουσιαστικό τρόπο» υπογράμμισε ο κ Σφέτσας αναφερόμενος στη συνέχεια σε διάσημα έργα του κλασικού ρεπερτορίου που απευθύνονται σε παιδιά.

Κλικ εδώ για να διαβάσετε και να ακούσετε πολύ ενδιαφέροντα αποσπάσματα
από την παρουσίαση των έργων, όπως την έκανε ο συνθέτης

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε στο κοινό ο επίλογος της ομιλίας του κ Σφέτσα, όπου ο συνθέτης εξέφρασε ιδιαίτερες ευχαριστίες προς τους διοργανωτές που τον προσκάλεσαν, αλλά κυρίως, στα παιδιά που ερμήνευσαν έργα του: «Θέλω να ευχαριστήσω για μια ακόμη φορά τα παιδιά που αφιέρωσαν την ψυχή τους για να ερμηνεύσουν τη δική μου μουσική» είπε φανερά συγκινημένος. Μεταφέροντάς μας από τη γεμάτη ευαισθησία σκέψη του στη σκληρή πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης, ο συνθέτης είπε κλείνοντας την ομιλία του: «Αισθάνομαι τον τελευταίο καιρό θα έλεγα ένα βαθύ ψυχικό πόνο και ένα φόβο για τα παιδιά: το μόνο που θα θελα να πω είναι ότι θα έπρεπε με όση δύναμη έχουμε ή με όση  μας απομένει να τα αγαπάμε και να τα στηρίζουμε σε κάθε βήμα τους και να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ό,τι  πιο δημιουργικό και να τους το χαρίζουμε. Πρώτα απ΄όλα τα παιδιά».


Γ. Μπεχλιβάνογλου, Κ. Γρηγορέας και Κ. Σφέτσας περιχαρείς μετά το τέλος της απολαυστικής συναυλίας-παρουσίασης

Συναυλία Άγγελου Μπότση και Δημήτρη Κουρζάκη


Το κιθαριστικό ντουέτο Άγγελου Μπότση και Δημήτρης Κουρζάκη

Μια από τις ωραιότερες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ, ήταν η συναυλία των σολίστ Άγγελου Μπότση και Δημήτρη Κουρζάκη στην μικρή γραφική πλατεία Κολοβού (Παναγία των Ξένων).
Οι δυο σολίστ, μας χάρισαν πολύ υψηλού επιπέδου ερμηνείες, αρχικά παρουσιάζοντας ο καθένας χωριστά, έργα για  σόλο κιθάρα. Ο Άγγελος Μπότσης, έπαιξε τα πολύ ενδιαφέροντα  έργα των: L.Brouwer : “Elogio de la danza”, D.Reis “Se ela perguntar”, καθώς και δυο γεμάτα ευαισθησία έργα του  Κ.Γρηγορέα«November mood» και «Aura».
Ο Δημήτρης Κουρζάκης ερμήνευσε γνωστά και αγαπημένα πρελούδια του H.V. Lobos, καθώς και το ιδιαιτέρως απαιτητικό έργο του σύγχρονου ρώσου συνθέτη, Nikita Koshkin, με τίτλο: “Usher valse.”

Στη συνέχεια οι δυο σολίστ, αποτέλεσαν ένα εξαιρετικό ντουέτο. Με αυτό το σχήμα, ερμήνευσαν το έργο «Millers Dance» του M. de Falla, τα γνωστά- και ονειρικά- έργα του I.Albeniz: “Mallorca”, “Aragon”, “Cordoba,” καθώς και το έργο του A. Piazzolla “Lo que vendra”.  Τα ζωηρά χειροκροτήματα του κοινού, έφεραν τους δυο σολίστ ξανά στη σκηνή για να μας χαρίσουν και πάλι το υπέροχο “Μillers Dance.”

Παρουσίαση Οργανοποίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η παρουσίαση που έκανε ο καταξιωμένος σολίστ κλασικής κιθάρας Γιώργος Μπεχλιβάνογλου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει επεκτείνει τις δραστηριότητές του και στον τομέα της κατασκευής μουσικών οργάνων, με την πολύτιμη συνεργασία του πρώην μαθητή του, Γιώργου Αναγνωστόπουλου.


O Γιώργος Μπεχλιβάνογλου παρουσιάζει την “Moov travel guitar”

Ο Γιώργος Μπεχλιβάνογλου, παρουσίασε δυο είδη κιθάρες, εντυπωσιάζοντας το κοινό: “την ταξιδιωτική κιθάρα» (moov travel guitar), δηλαδή μια κιθάρα που συναρμολογείται και μεταφέρεται σε μέγεθος μικρής τσάντας και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κιθάρα μελέτης, αλλά και ως επαγγελματική κιθάρα συναυλίας μιας και διαθέτει κορυφαία εξαρτήματα ηλεκτρονικής ενίσχυσης του ήχου (φωτογραφία). Επίσης παρουσίασε την «σιαμαία κιθάρα» όπως την αποκαλεί, η οποία ουσιαστικά είναι ‘δυο κιθάρες σε μια’ και παίζεται και από τις δυο της όψεις. Στη μια όψη του μουσικού οργάνου, παίζει κανείς κλασική κιθάρα και στην άλλη, ακουστική!
«Η ενασχόλησή μου με την κατασκευή προέκυψε από κάποιες ανάγκες που είχαν σχέση με τη δουλειά μου. Εγώ ως κιθαριστής δεν άντεχα να κουβαλάω στις συναυλίες 2-3 κιθάρες και ήθελα να διευκολύνω τη ζωή μου» είπε, με την αμεσότητα που τον χαρακτηρίζει, στην εισαγωγή της παρουσίασής του ο Γιώργος Μπεχλιβάνολγου.

Στον τομέα της οργανοποιίας «συνοδοιπόρος» είναι ο πρώην μαθητής και νυν συνεργάτης του, Γιώργος Αναγνωστόπουλος. «Εξηγώντας του στα μαθήματα κάποιες ιδέες μου (και εκείνος έχοντας μια σημαντική εμπειρία με την κατασκευή και την κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή) μου είπε: “γιατί δεν τις κάνουμε πράξη;”. Από κει ξεκίνησε η όλη διαδικασία. Χωθήκαμε στα βαθιά και προέκυψαν τα δημιουργήματα αυτά» ανέφερε ο κ Μπεχλιβάνογλου και στη συνέχεια παρουσίασε κάθε μια από τις κιθάρες, οι οποίες εντυπωσίασαν με τον ήχο τους.
Κατά τη διάρκεια της επίδειξης έπαιξε κάποια αγαπημένα κομμάτια του κιθαριστικού ρεπερτορίου, έτσι είχαμε την ευκαιρία και να απολαύσουμε την εξαιρετική δεξιοτεχνία και μουσικότητα του σπουδαίου αυτού σολίστ

Τα βραβεία και οι έπαινοι του Διαγωνισμού κιθάρας
με έμφαση στη μουσική Ελλήνων συνθετών

Πριν την ανακοίνωση των βραβείων του διαγωνισμού, ο πρόεδρος της επιτροπής, Κώστας Γρηγορέας, έκανε μια εισαγωγική (πλην όμως κατατοπιστική και παιδαγωγικά χρήσιμη ομιλία) ως προς τους στόχους αυτής της διοργάνωσης και το χαρακτήρα του διαγωνισμού.

Αναφερόμενος στο μουσικό φεστιβάλ της Πρέβεζας, ο Κώστας Γρηγορέας παρατήρησε: «Δεν θέλουμε να το βλέπετε ως συνέδριο, ως κάτι επίσημο. Είναι μια γιορτή στην οποία πρέπει να συμμετέχει όλη η πόλη. Γι΄αυτό γίνεται και η συναυλία στον πεζόδρομο, γι΄αυτό χρησιμοποιούνται και τα δημοτικά κτίρια της πόλης (που ευγενώς παραχωρούνται και ευχαριστούμε γι΄αυτό). Ελπίζουμε να συνεχιστεί αυτός ο θεσμός αλλά εύχομαι να υπάρξει και ουσιαστικότερη στήριξη, γιατί τα χρόνια είναι δύσκολα και χωρίς στήριξη τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο» υπογράμμισε, προτάσσοντας ουσιαστικά την ανάγκη για αμεσότερη «σύνδεση» του μουσικού φεστιβάλ με την τοπική κοινωνία.
Στη συνέχεια  ο ομιλών, εξήρε τη συμβολή όλων όσοι συμμετείχαν ως σολίστ: «Είναι υψηλοτάτου επιπέδου, αυτό το απέδειξαν για μια ακόμα φορά επί σκηνής» καταλήγοντας: «θα συνεχίσουμε να κάνουμε επιλογές από πρώτης κλάσεως μουσικούς που να τιμούν με την υψηλή τους επίδοση το κοινό της Πρέβεζας».


Τα μέλη της επιτροπής του διαγωνισμού επί το έργον!
(Νίκος Ντρέλας, Δημήτρης Κουρζάκης, Άγγελος Μπότσης, Κώστας Γρηγορέας, Γιώργος Μπεχλιβάνογλου)

Λίγο πριν την ανακοίνωση των βραβευθέντων του διαγωνισμού, ο κ Γρηγορέας, θέλησε να αποσαφηνίσει τις προθέσεις των διοργανωτών ως προς την ένταξη του διαγωνισμού στην εν λόγω διοργάνωση: «Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ γίνεται και ένας διαγωνισμός  για παιδαγωγικούς λόγους. Δεν είναι ένας διαγωνισμός επαγγελματικός  με την έννοια ότι έρχονται εδώ μουσικοί φθασμένοι για να ανοίξουν πόρτες στην καριέρα τους. Είναι ένας  διαγωνισμός για να λήξουν πανηγυρικά αυτές οι εκδηλώσεις. Να γίνει ένας «αγώνας»! Στα παιδιά άλλωστε, όταν δεν βρίσκονται υπό πίεση, διασκεδάζουν με το να ανταγωνίζονται μεταξύ τους».
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη ομιλία, ο Κώστας Γρηγορέας υπενθύμισε ότι «ο συγκεκριμένος διαγωνισμός έχει πάντοτε ως κύριο στόχο να προωθήσει τη μουσική των Ελλήνων συνθετών», ενώ δεν παρέλειψε να «συστήσει» στο κοινό και τα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής: Νίκο Ντρέλα, Γιώργο Μπεχλιβάνογλου, Δημήτρη Κουρζάκη και  Άγγελο Μπότση. «Όλοι είναι κορυφαίοι και κυρίως δρώντες στο χώρο της ελληνικής μουσικής», όπως είπε χαρακτηριστικά ο ομιλών.

Ο διαγωνισμός απευθυνόταν σε δυο κατηγορίες μαθητών: «έως 16 ετών» και «από 17 ετών, χωρίς όριο ηλικίας».

Στο διαγωνισμό διακρίθηκαν οι ακόλουθοι μαθητές:

Α΄ κατηγορία έως  και 16 ετών

   

Δεν δόθηκε 1ο βραβείο

Τσαπάρας Δημήτρης: 2ο  βραβείο

Σιγμανίδης Φίλιππος: 3ο  βραβείο

Επαίνους έλαβαν:

Κωνσταντινίδης Ιωάννης

Μπούρας Γεώργιος

Β΄ κατηγορία από 17 ετών και άνω

       

Δημήτρης Σουκαράς: 1ο βραβείο

Δεν δόθηκε 2ο βραβείο

Αθανασίου Γιώργος: 3ο βραβείο

Επαίνους έλαβαν οι:

Μπατσούρης Φίλιππος

Γρηγορίου Δημήτρης


Ο νικητής του 1ου βραβείου στην κατηγορία άνω των 17 ετών, Δημήτρης Σουκαράς ανεβαίνει στο βήμα για να παραλάβει το βραβείο του

Στη συνέχεια ανέβηκαν στη σκηνή όλοι οι επιτυχόντες του διαγωνισμού για μια αναμνηστική φωτογραφία.

Η Συναυλία λήξης

Μετά τη λήξη της τελετής βράβευσης, ακολούθησε η εορταστική συναυλία λήξης του Φεστιβάλ, στην οποία έλαβαν μέρος σολίστ καθηγητές, καθώς και οι βραβευθέντες μαθητές. Η συναυλία ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του αγαπητού Πρεβεζάνου τραγουδιστή και κιθαριστή Λάκη Παππά.


Η παρουσίαση του μικρού συνόλου που δίδαξε ο Νίκος Ρώσος

Ο Φίλιππος Σιγμανίδης, που έλαβε το 3ο βραβείο στην Α΄Κατηγορία, ερμήνευσε το  πολύ αγαπητό έργο του Νίκου Μαμαγκάκη «Εκδρομή».

 Ο Δημήτρης Τσαπάρας (2ο βραβείο) στην ίδια κατηγορία, «ταξίδεψε» το κοινό με το γοητευτικό- “Asturias” του  I. Albeniz.

Ο  Γεώργιος Αθανασίου, ο οποίος έλαβε το γ΄βραβείο στην επόμενη κατηγορία, ερμήνευσε ωραιότατα το  έργο “Danza con Fuoco” του  Κ.Γρηγορέα. Ο διακεκριμένος με το  1ο Βραβείο, Δημήτριος Σουκαράς, πτυχιούχος κλασικής κιθάρας και φοιτητής  στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, μας χάρισε μια υψηλής δεξιοτεχνίας ερμηνεία του έργου «Hommage a Debussy» του Manuel De Falla.

——

Ακολούθησε ένα σύνολο εκ των μαθητών της τάξης Μουσικής Δωματίου του Δημήτρη Φωτόπουλου, αποτελούμενο από τους μουσικούς: Αλεξάνδρα Μπεζεβέγκη (φλάουτο), Κωνσταντίνο Ρώσσο (σαξόφωνο) και Λαμπρινή Ράπτη (πιάνο). Γοήτευσαν ιδιαιτέρως το κοινό με το έργο του,  C. Cui, «Berceuse».

Σε πιο οικεία ακούσματα, μας οδήγησε η Ναταλία Γιαννάκη, η οποία μας χάρισε μια ωραιότατη ερμηνεία  της «Sonata no6» του L.V.Beethoven.

Μετά την εμφάνιση των μαθητών, η βραδιά συνεχίστηκε με ερμηνείες από τους έμπειρους καθηγητές και σολίστ που μετείχαν στη φετινή διοργάνωση.

Σονάτα του Donizetti για πιάνο και φλάουτο, ερμήνευσε ο σολίστ πιάνου, Χαράλαμπος Αγγελόπουλος ως ντουέτο  με τον σολίστα φλάουτου, Δημήτρη Φωτόπουλο, προσφέροντας στο κοινό, μια μουσική πανδαισία.

Το έργο του «Παιδική Φαντασία» για κιθάρα και φλάουτο επέλεξε να ερμηνεύσει  ο  Κώστας Γρηγορέας με τον Δημήτρη Φωτόπουλο ως σολίστ στο φλάουτο. «Διάλεξα αυτό το κομμάτι να παιχτεί εδώ, γιατί θέλω να το αφιερώσω σε έναν άνθρωπο, που είχε παιδική ψυχή και καρδιά και που δυστυχώς έφυγε φέτος… Είναι ο φίλος και συνεργάτης μου, ο Πρεβεζάνος Λάκης Παππάς. Ήταν ένας πολύ σημαντικός τραγουδιστής, εξαιρετικός φίλος, συνεπής και δραστήριος καλλιτέχνης» είπε ο Κώστας Γρηγορέας, φανερά συγκινημένος. Εν μέσω ζωηρών χειροκροτημάτων από ένα επίσης συγκινημένο κοινό, συμπλήρωσε: “Αυτό που δεν ξέρει ο πολύς κόσμος είναι ότι ο Λάκης Παππάς ήταν μορφωμένος και συνειδητοποιημένος κλασικός κιθαριστής. Είχε σπουδάσει κλασική κιθάρα με τον Γεράσιμο Μηλιαρέση και αντιμετώπιζε την κιθάρα πάντοτε όχι ως όργανο συνοδείας, αλλά ως όργανο «σολιστικό». Ήταν από τους ανθρώπους που συνέβαλε από την εποχή του νέου κύματος μέχρι σήμερα, ώστε να γίνει γνωστή στην Ελλάδα η πλούσια πολυφωνική πλευρά του οργάνου».

Η αποχαιρετιστήρια συναυλία της φετινής διοργάνωσης ολοκληρώθηκε με το μουσικό σύνολο από κιθάρες υπό τη διεύθυνση του Νίκου Ντρέλα στο ωραιότατο «Πήγε να ξαστερώσει», ένα έργο γραμμένο από τον ίδιο ειδικά για το φεστιβάλ και το οποίο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από το κοινό.

Με υπέροχους σύγχρονους ελληνικούς ήχους ολοκληρώθηκαν λοιπόν οι Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014!
Το ραντεβού δόθηκε για του χρόνου την ίδια εποχή, με την ελπίδα πως οι τοπικοί φορείς θα αντιληφθούν καλύτερα την δυναμική του φεστιβάλ και θα το στηρίξουν οικονομικά ώστε να προσφέρει ακόμα περισσότερα στον πολιτισμό και την προβολή της πανέμορφης αυτής πόλης.


Τίνα Βαρουχάκη
varouchaki@gmail.com
Νοέμβριος 2014


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Συνέντευξη του Κώστα Γρηγορέα στην εφημερίδα Εποχή,
για τις Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014

Σαβίνα Γιαννάτου & Κώστας Γρηγορέας ερμηνεύουν Χατζιδάκι (10 βίντεο)

Σαβίνα Γιαννάτου (φωνή), Κώστας Γρηγορέας (κλασική κιθάρα) στο Πυθαγόρειο Αμφιθέατρο στην Άνοιξη Αττικής.
Παραγωγή Πάνος Πίτσιος.
Διασκευή για κιθάρα & audio mastering: Κ. Γρηγορέας.
Από τη συναυλία: «Μια Ιστορία με Τραγούδια».

Yannatou-Grigoreas-Hadjidakis

Ο Κυριάκος Τζωρτζινάκης μιλάει στην ΕΡΤ (1984) video

O συνθέτης και κιθαριστής Κυριάκος Τζωρτζινάκης (1950-1989) μιλάει στην Ελληνική Τηλεόραση για την πρώτη έκδοση των έργων του για κιθάρα σε βινύλιο, με ερμηνευτή τον Κώστα Γρηγορέα. (1984)

Πληροφορίες για τη νεότερη (και εμπλουτισμένη) έκδοση σε cd ΕΔΩ