Tag Archives: κιθάρα

Interview with Kostas Grigoreas @MovingClassics.tv – Germany

Kostas Grigoreas talks about his «soloist-composer» nature, how to be open to new ideas and how to use music tools to experiment with everything, without hesitation.

What does music mean to you personally?

It is difficult to answer. Music has been part of my life as long as I remember myself.

Do you agree that music is all about fantasy?

I agree, but I think that fantasy cannot function without reality. Combining both in a composition or performance, gives the essential contrast that leads to musical excitement.

If you were not a professional musician, what would you have been?

Probably an engineer, related to electronics. I love everything that is related with technology and I feel happy that I can use it to create, perform, record and promote music. On the other hand, if I was not musically talented, I would probably be happy as a recording engineer.

The classical music audience is getting old, are you worried about your future?

The music audience generally, is getting old. I think that most of the stuff that young people „consume“ now is far from what I should consider as music. I would call that stuff „entertaining audio products“ and I am OK with that. They are nice if you want to dance or (just) mention the problems of your life, but no, for me they are not the art of music. All these products are far, not only from classical music, but also from all other honest artistic music genres, like Traditional, Jazz, quality Rock and Folk, etc. The audience diminishes in every real music genre. It is sad, but it will pass…

What do you envision the role of classical music to be in the 21st century? Do you see that there is a transformation of this role?

Of course there is a transformation. The classical music performer is not anymore in his room practicing countless hours for the „one concert“. The classical composer is not anymore creating music „to be discovered“ some years later. Music technology and use of the internet has given new tools for everyday creation and performance. Reaching your audience is a completely different process, in comparison to the (even near) past.

When I say that classical music is searching for new ways or that classical music is getting a new face, what would come to your mind?

Classical musicians were never isolated. Absorbing ideas and feelings from other cultures and music genres was always an inspiration for all really talented artists. However, music from all over the world is now at our fingertips (and ears) all day long. It is normal that classical music should become more and more „open“. For me, that is a blessing. I can perform or create music as I want it, no obligation to be „tonal“ or „atonal“ or „serial“, etc. My artistic palette may include everything, without any guilt!

Do you think we musicians can do something to attract the young generation to the classical music concerts? How will you proceed?

I think that being honest and simple is enough. Young people don’t like the snobbish attitude in art. Of course, mixing sound with video, acting, dance, etc. can help to expand our audience. I like every creative collaboration of the arts. But I also like the simplicity of „just music“. To close your eyes and immerse yourself in music.

Tell us about your creative process. Do you have your favorite piece (written by you). How did you start working on it?

It i not easy to answer. I have been a guitar soloist for all my life and I cannot „escape“ from that attitude. Quite a lot of my guitar works were created to be performed by myself. However, some of them proved to be more suited to my performer’s personality and they have become „mine“, and maybe I love them more, as I enjoy them through performance. Some were suited to others, and they „went away“. Generally speaking, I see my music from a distance. Maybe it is normal, as I am a composer that needs motivation to make music. Most of the time, that motivation is the admiration for others, musicians or groups that finally perform them.

We, Moving Classics TV, love the combination of classical music with different disciplines: music and painting, music and cinematography, music and digital art, music and poetry. What do you think about these combinations?

We are musicians, but mainly we are artists. Collaboration with other arts is an obligation and a great motive for creation and artistic pleasure.

Can you give some advice to young people who want to discover classical music for themselves?

To listen as much as they can to the work of the great masters of our art, composers, performers, maestros. To be open to new ideas and (if they are technically educated) to use their music tools to experiment with everything, without hesitation. Classical music in the 21st century is the only music that really has no borders. Think about it. You are free to create or be in any style you want. You can even create your own unique style, no need to be labeled as experimental, traditional, jazz, rock, etc.

Now it is common practice in the media to say that classical music is getting into the consumption business, do you agree? We are speaking about the supply and demand rules and how to sell your “product”, in your case your compositions. How do you see it?

You cannot create honest art following the market rules. Innovation can rarely become profitable. Fake innovation yes, all media are full of clichéd audio products labeled as „brand new“. Of course, a work of art can become mainstream and profitable when it matures. Nevertheless, I believe that an artist must be free from market rules. That is why I think it is necessary for all kinds of fine art to be financially supported, preferably by the state.

What projects are coming up? Do you experiment in your projects?

I recently completed a recording project, a collection of guitar works by myself and other composers of the 20th & 21st centuries. Its title is „Kostas Grigoreas: Recording Guitarist”, and you can listen on youtube:

or buy at https://www.cdbaby.com/cd/kostasgrigoreas4

I am now recording some solo works, including my favorite guitar composition by Benjamin Britten „Nocturnal after John Dowland, op.70“. I am also preparing a collection of works by me, performed by various small instrumental groups.
To conclude, I should mention that I like to make music for solo instruments or for small groups where each instrument „plays a role“. Probably, my soloist-composer nature leads me to that.

Source: http://movingclassics.tv/fantasy-notes-interview-with-greek-composer-kostas-grigoreas/


Villa-Lobos: Chôros no.1 (Κώστας Γρηγορέας, κιθάρα) [video]

Το Choro (πορτογαλική προφορά: [ʃoɾu],» κλάμα «ή» θρήνος » – ονομάζεται και chorinho) είναι ένα είδος δημοφιλούς οργανικής μουσικής σύνθεσης της Βραζιλίας, που προέρχεται από το 19ο αιώνα και το Ρίο ντε Τζανέιρο . Παρά το όνομα, τα choro έχουν συχνά ένα γρήγορο και ευτυχισμένο ρυθμό. » (Wikipedia)

Chôros είναι ο τίτλος μιας σειράς συνθέσεων του μεγάλου Βραζιλιάνου συνθέτη Heitor Villa-Lobos, που δημιουργήθηκαν μεταξύ  των ετών 1920 και 1929.
Το Chôros no.1 για κιθάρα γράφτηκε το 1920.

(Από το άλμπουμ: Kostas Grigoreas, Recording Guitarist)

Για την απώλεια του Roland Dyens


Η είδηση του πρόωρου θανάτου του Roland Dyens έχει συγκλονίσει το κόσμο της κιθάρας, μιας και υπήρξε μια από τις σημαντικότερες, δημοφιλέστερες και πιο χαρισματικές προσωπικότητες της σύγχρονης κιθαριστικής μουσικής, με εμβέλεια όμως που ξεπερνούσε κατά πολύ τον «ειδικό» χώρο μας.
Με τον τριπλό ρόλο του ως κιθαριστής, συνθέτης και διασκευαστής δημιούργησε έργα και συναυλιακές εμπειρίες που καθόρισαν σε σημαντικότατο βαθμό την αισθητική και την τεχνική εξέλιξη του οργάνου, γεφυρώνοντας τον 20ο με τον 21ο αιώνα.
Ο Roland Dyens ήταν, ήδη εν ζωή, ένας ολοκληρωμένος θρύλος για τους μουσικόφιλους και για τους κιθαριστές. Ο δραματικός θάνατός του -και μάλιστα σε μια δημιουργικότατη ηλικία- δεν έχει να προσθέσει τίποτε σε αυτόν τον θρύλο. Προσθέτει μόνο τη βαριά αίσθηση της απώλειας σε όσους τον αγάπησαν ως μουσικό και ως φίλο.

Γρηγορέας: Αιγαιοπελαγίτικα Σκίτσα (video & παρτιτούρα)

Έργο γραμμένο για το καλοκαιρινό Φεστιβάλ Κιθάρας Αρίων 2013, στο Μόλυβο της Λέσβου. Προορισμένο για να παιχτεί από το μαθητικό σύνολο των συμμετεχόντων σπουδαστών των σεμιναρίων του φεστιβάλ, σε διδασκαλία και διεύθυνση της Ελένης Σκάρκου.

Το πρώτο μέρος επιχειρεί να σκιτσάρει την μαγική εικόνα του Μολύβου, με το φεγγάρι να λούζει το κάστρο.


Το δεύτερο, επιχειρεί να σκιτσάρει τα δρομάκια της Σύρας, Στα Βήματα του Μάρκου (Βαμβακάρη).


Στα βίντεο που ακολουθούν, η μουσική ερμηνεύεται από τη νεανική κιθαριστική ορχήστρα Hesperia, σε διδασκαλία και διεύθυνση του Φραγκούλη Καραγιαννόπουλου. Η βιντεοσκόπηση έγινε στην θαυμάσια αίθουσα «Παρνασσός» στην Αθήνα.

Όσοι ενδιαφέρονται, μπορούν επίσης να κατεβάσουν δωρεάν την παρτιτούρα από:
1. Free-scores
είτε από:
2. Musicaneo

Το Bαλς της Μπέσσυς (video & παρτιτούρα)

Σύνθεση: Κώστας Γρηγορέας. Ερμηνεία: Μπέσσυ Διαγωμά (κιθάρα).
Άλμπουμ «Έλληνες κιθαριστές ερμηνεύουν Έλληνες συνθέτες» (ΤΙΜBRO).
Ακούστε & αγοράστε σε cd ή mp3 στο http://www.cdbaby.com/cd/greekguitaristsplaygreek
Παραγωγή: Κώστας Γρηγορέας & Νότης Μαυρουδής (http://www.tar.gr – Μουσικό Διαδικτυακό Περιοδικό)

Κατεβάστε την παρτιτούρα από http://www.free-scores.com/download-sheet-music.php?pdf=47117

Bessy's_Valse in Re (cd Tar)_Page_1


Subscribe here: http://www.youtube.com/subscription_center?add_user=KostasGrigoreas

Που να ‘σαι τώρα… (video)

Δυο συγκινητικά λεπτά απ’ το (όχι και τόσο κοντινό) παρελθόν.
Νένα Βενετσάνου (φωνή) & Κώστας Γρηγορέας (κιθάρα)

«Πού νά ‘σαι τώρα» (1946) του Μιχάλη Σουγιούλ.
Οι στίχοι είναι των Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου.
Ο Γιώργος Παπαστεφάνου, δημιουργός της συγκεκριμένης τηλεοπτικής εκπομπής στην ΕΡΤ, σημειώνει:
«Μισή ώρα για έναν πολυγραφότατο συνθέτη όπως ο Μιχάλης Σουγιούλ είναι λίγο, πολύ λίγο. Αλλά δυστυχώς, τόση ήταν η διάρκεια της εκπομπής που αφιερώσαμε στον Σουγιούλ το 1983, στη σειρά «Οι παλιοί μας φίλοι». Για να χωρέσουν, λοιπόν, όσο γινόταν περισσότερα, κάτι έπρεπε να θυσιαστεί. Και τα σπασμένα τα πλήρωσε δυστυχώς, αυτή η πανέμορφη μπαλάντα, στην εξαίσια ερμηνεία της Νένας Βενετσάνου, με τη συνοδεία του Κώστα Γρηγορέα στην κιθάρα. Ολόκληρο το τραγούδι έχει άλλο τόσο, αλλά έπεσε ψαλίδι στο μοντάζ. «Πού νά’σαι τώρα», επιτυχία της Στέλλας Γκρέκα από το 1946. Οι στίχοι είναι των Αλέκου Σακελλάριου-Χρήστου Γιαννακόπουλου, η σκηνοθεσία της Βέρας Πάλμα».

…και μια εικόνα του εξαιρετικού αυτού συνθέτη, λαμπερή όσο και η μουσική του:


Μιχάλης Σουγιούλ (1906, Αϊδίνιο – 1958, Αθήνα)

Για τον δάσκαλο Γιώργο Χατζηνίκο (3 Μαΐου 1923 – 29 Νοεμβρίου 2015)


Ο Γιώργος Χατζηνίκος (3 Μαΐου 1923 – 29 Νοεμβρίου 2015) ήταν ένας σοφός. Γι’αυτό και η φράση «πλήρης ημερών» δεν μπορεί να παρηγορήσει.
Ανήκε σε αυτό το σπάνιο είδος μουσικού που μπορεί με ευκολία να σε οδηγήσει στην πηγή της έμπνευσης των μεγάλων δημιουργών και ερμηνευτών και την πλήρη κατανόησή της. Ενεργοποιώντας όμως ταυτόχρονα τις ικανότητές σου, με τον τρόπο που μόνο οι σοφοί δάσκαλοι μπορούν, ώστε να μην μείνεις στην απόλαυση της πηγής, αλλά να δημιουργήσεις την κοίτη για το δικό σου ρυάκι ή το δικό σου ποτάμι.
Σε μια εποχή λοιπόν που η νόρμα στο χώρο της δημιουργίας και παρουσίασης της  Τέχνης είναι η παραγωγή εντυπωσιακών αντιγράφων, θεωρώ πως κάθε απώλεια εμπνευσμένων καλλιτεχνών-δασκάλων όπως ο Γιώργος Χατζηνίκος αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Κι όλα αυτά τα υποστηρίζω ως μαθητής του, ως μουσικός που θεωρώ ευλογία το ότι βρέθηκα υπό την καθοδήγησή του.
Τον Γιώργο Χατζηνίκο τον γνώριζα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80 ως έναν σπουδαίο πιανίστα με διεθνή ακτινοβολία και ως έναν άνθρωπο που προσπάθησε ώστε να γίνει γνωστός στο διεθνές κοινό ο κορυφαίος έλληνας συνθέτης Νίκος Σκαλκώτας. Η τύχη με έφερε να τον συναντήσω στο Royal Northern College of Music στην Αγγλία, όπου βρέθηκα για μεταπτυχιακές σπουδές. Εκεί κάποιο καλό πνεύμα με φώτισε να τον επιλέξω ως εποπτεύοντα καθηγητή της διατριβής μου, της οποίας το θέμα αποφασίσαμε μαζί να είναι το έργο του Νίκου Σκαλκώτα.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πω πως το γεγονός αυτό υπήρξε μια από τις σημαντικότερες επιλογές της ζωής μου. Υπήρξε η αφορμή ώστε να βρεθώ δίπλα σε έναν φωτισμένο δάσκαλο και μαέστρο, που μέσω της διδασκαλίας και των συνεργασιών που μου προσέφερε διεύρυνε την οπτική μου για την κλασική μουσική· και που, κυρίως, με βοήθησε όσο κανείς άλλος στο να συνδέσω δημιουργικά τις ποικίλες μουσικές αναζητήσεις μου με την παγκόσμια έντεχνη μουσική φιλολογία. Και αυτό του το χρωστάω ως εκτελεστής, αλλά κυρίως ως δημιουργός.
Ο Γιώργος Χατζηνίκος θα αναπαυθεί εν ειρήνη. Ως τυπικός ιδεαλιστής  ακολούθησε με συνέπεια τον καλλιτεχνικό δρόμο του και ευτύχησε στο να είναι ο δρόμος αυτός βιολογικά μακρύς. Τώρα που πλέον αυτός έφτασε στο τέλος του, εύχομαι όλοι εμείς που εμπνευστήκαμε από αυτόν να φροντίσουμε ώστε ο δρόμος αυτός να συνεχιστεί.

Με μαέστρο τον  Γιώργο Χατζηνίκο σε πρόβα συναυλίας στο Λονδίνο
(Igor Stravinsky: Four songs for voice, flute, harp and guitar)

Δεν διαθέτω την ικανότητα του στο να εκφράζομαι τόσο καλά με τις λέξεις, μπορώ μάλλον καλύτερα με τις νότες. Προτιμώ λοιπόν να τελειώσω αυτόν τον αποχαιρετισμό μου, με την ερμηνεία ενός μέρους από έργο που ενδελεχώς μου δίδαξε ως επιβλέπων καθηγητής στο μεταπτυχιακό μου στο RNCM. Όσοι τον γνώρισαν, θα αντιληφθούν εύκολα την αύρα του μεγάλου μας δασκάλου. Μια αύρα που έχει παίξει καθοριστικότατο ρόλο στην πορεία μου ως εκτελεστής και ως δημιουργός.