Tag Archives: κιθάρα

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ – Σύνθεση & κιθάρα: Κώστας Γρηγορέας (Βίντεο)

22 Ιουνίου. Και τυπικά είμαστε πλέον στο καλοκαίρι!

«ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΑ»: ◄1.Πρωινό στη θάλασσα, ◄2.Μεσημεριανό γλέντι, ◄3.Σούρουπο.

Σύνθεση & κιθάρα: Κώστας Γρηγορέας –  Άλμπουμ: «Κιθάρα σε Ελληνικό Τρόπο» (αγοράστε το από http://cdbaby.com/cd/kostasgrigoreas )
Από ρεσιτάλ κιθάρας στο Πυθαγόρειο Αμφιθέατρο – Αθήνα. Παραγωγή Πάνος Πίτσιος. Αudio mastering: Κ. Γρηγορέας.
Η κιθάρα είναι κατασκευής Άλκη Ευθυμιάδη.

Advertisements

«Στα Βήματα του Μάρκου» του Κώστα Γρηγορέα

Σύνθεση αφιερωμένη στο Μάρκο Βαμβακάρη, που γεννήθηκε σαν σήμερα πριν 110 χρόνια.
Ερμηνεύει το νεανικό κιθαριστικό σύνολο «Hesperia».
Διευθύνει ο Φραγκούλης Καραγιαννόπουλος.

Πως η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου βελτιώνει τον εγκέφαλο! (Στα Ελληνικά)

Δεν προωθώ αυτό το βίντεο για να ευλογήσω τα γένια ημών των μουσικών. :-)
Απλά θεώρησα πως είναι μια απλή αλλά συνάμα πλήρης απάντηση στην ερώτηση των γονιών για το τι επί πλέον προσφέρει στα παιδιά τους η σοβαρή και συστηματική εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου.
Εκτός φυσικά της αυτονόητης αισθητικής και ψυχικής καλλιέργειας.


(Βίντεο της Anita Collins)

«Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014»: Αντίδοτο στην Απαισιοδοξία! (της Τίνας Βαρουχάκη)

Πηγή: www.tar.gr

 

Η έλλειψη πόρων για τον πολιτισμό είναι λογικό να μην αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Όμως πολλοί άνθρωποι του πολιτισμού δείχνουν να μην παραιτούνται και παλεύουν, αντισταθμίζοντας το έλλειμμα οικονομικού κεφαλαίου με το κεφάλαιο της ικανότητας και του ταλέντου τους. Κι αν αυτό δεν μπορεί να είναι η λύση, μιας και οι καλλιτέχνες είναι επαγγελματίες και δεν μπορεί επ’ άπειρο να προσφέρουν σχεδόν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους, είναι όμως μια δράση η οποία κρατάει ζωντανή την ελπίδα, σε χρόνια όχι ευνοϊκά για την καλλιτεχνική δημιουργία.
Οι «Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας» 7 -11 Ιουλίου 2014 ανήκουν σε αυτές τις αξιέπαινες δράσεις. Το μουσικό αυτό φεστιβάλ με υπεύθυνους  τους καθηγητές Νίκο Ντρέλα, Κώστα Γρηγορέα, Νίκο Ρώσσο και Θάλεια Παπαγγελή, πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία για 3η συνεχή χρονιά.
Οι συντελεστές της παραπάνω διοργάνωσης, είναι ιδιαιτέρως αξιέπαινοι, διότι κατάφεραν για μια ακόμη χρονιά να διοργανώσουν ένα πολύ αξιόλογο φεστιβάλ χωρίς σοβαρή οικονομική ενίσχυση από φορείς, παρά μόνο με μικρής εμβέλειας χορηγίες για να καλυφθεί ένα μέρος των εξόδων.
Βεβαίως οι υπεύθυνοι εξέφρασαν ευχαριστίες προς τον Δήμο Πρεβέζης για την παραχώρηση του άνετου, ωραιότατου και πολύ λειτουργικού Πολιτιστικού Κέντρου, στο οποίο πραγματοποιήθηκαν τα μαθήματα οι διαλέξεις και οι περισσότερες από τις συναυλίες της διοργάνωσης.


Άποψη της γραφικής Πρέβεζας

Το μουσικό αυτό Φεστιβάλ  από την πρώτη χρονιά διοργάνωσής του, έχει την πρωτοτυπία να περιλαμβάνει μαθήματα και συναυλίες διαφόρων οργάνων, καθώς και συνόλων και όχι ενός μόνο μουσικού οργάνου, όπως συμβαίνει συνήθως.

Η Εναρκτήρια συναυλία του Φεστιβάλ

Η έναρξη της ενδιαφέρουσας αυτής διοργάνωσης πραγματοποιήθηκε στην ωραιότατη Πινακοθήκη, «Λέανδρος Σπαρτιώτης», η οποία ευγενώς παραχωρήθηκε για τη συναυλία. Το ντουέτο νέων σολίστ κιθάρας, ο Αχιλλέας Μάρκου και ο Γιώργος Καλόμαλος, μας χάρισαν μια γεμάτη λυρισμό βραδιά κιθάρας παρουσιάζοντας έργα Ελλήνων συνθετών, κάτι που είναι άλλωστε πάντα βασικός στόχος αυτού του φεστιβάλ.
Το πρώτο μέρος του προγράμματος ξεκίνησε με το «Βαλς των χαμένων ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι από το «Τετράδιο για Κιθάρα».
Στη συνέχεια απολαύσαμε ένα συναισθηματικό και ιδιαίτερα απαιτητικό σύγχρονο έργο του συνθέτη Νίκου Ντρέλα, με τίτλο «Αναζήτηση».

Ακολούθησε ένα έργο ταιριαστό στην καλοκαιρινή ατμόσφαιρα: το πολύ αγαπητό “Greek Memories” του Κυριάκου Τζωρτζινάκη σε πέντε μέρη (Τράτα, Πυροφάνι, Τρύγος, Θερισμός, Πανηγύρι).
Το πρώτο μέρος της συναυλίας ολοκληρώθηκε με ένα ακόμη έργο έλληνα συνθέτη. Πρόκειται για τις «Ρεμπέτικες Σπουδές» του Βαγγέλη Μπουντούνη σε τρία μέρη («Συννεφιασμένη Κυριακή», «η Αχάριστη» και «Γκιούλ Μπαχάρ»). Μια θαυμαστή κιθαριστική επεξεργασία από το γνωστό κιθαριστή-συνθέτη των υπέροχων μελωδιών του Τσιτσάνη.
Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας, το ντουέτο παρουσίασε ένα έργο του Κώστα Γρηγορέα, με τον ελαφρώς χιουμοριστικό τίτλο «Μαυρουδισμοί». Ο συνθέτης το έχει αφιερώσει στον γνωστό φίλο και συνεργάτη του, σημειώνοντας: «Τρία ελληνικά σκίτσα, αφιερωμένα στις εξαιρετικά ευρηματικές τεχνικές του κιθαριστή-συνθέτη Νότη Μαυρουδή στην απόδοση του ελληνικού λαϊκού μουσικού ιδιώματος» Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη: «Παρεμπιπτόντως», «Ρομάντζα για Ανεκπλήρωτους Έρωτες», «Ο Χορός της Βάσως».

Το πρόγραμμα της συναυλίας ολοκληρώθηκε με το ενδιαφέρον έργο του άξιου καθηγητή των δυο νέων κιθαριστών, Δημήτρη Δημητριάδη με τίτλο: “D.A.D.A.A.D.” Η πρωτοτυπία του εγχειρήματος (αλλά και του τίτλου) έγκειται στον ιδιαίτερο τρόπο κουρδίσματος της κιθάρας (δηλαδή: αντί μι-σι-σολ-ρε-λα-μι η κιθάρα κουρδίζετε σε: ρε λα ρε λα λα ρε).

Μαθήματα

Όλα τα πρωινά της διοργάνωσης, μαθητές παρακολουθούσαν μαθήματα κιθάρας, πιάνου και φλάουτου, στον φιλόξενο χώρο του πολιτιστικού κέντρου του Δήμου Πρέβεζας.

 


Μαθητές όλων των ηλικιών, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μαθήματα κιθάρας με τον Κώστα Γρηγορέα.

 

Πολλοί ήταν και οι μαθητές πιάνου που παρακολούθησαν τα πολύ ενδιαφέροντα μαθήματα του καθηγητή και σολίστ Χαράλαμπου Αγγελόπουλου. Οι μαθητές  στην πλειοψηφία τους ήταν επιπέδου ανωτέρας και έτσι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την ερμηνεία γνωστών έργων του αξιοζήλευτου πιανιστικού ρεπερτορίου.

Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον είχαν και τα κιθαριστικά σύνολα- τους μαθητές των οποίων δίδαξε ο δάσκαλος κιθάρας και θεωρητικών Νίκος Ρώσος. Η διδασκαλία των συνόλων προσφέρει πολλαπλά οφέλη στους μαθητές τόσο από μουσικής πλευράς (καλύτερη αίσθηση του ρυθμού και κατανόηση της αρμονίας των έργων) όσο και από άποψη σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ των μαθητών. Οι μαθητές-υπό την καθοδήγηση του κ Ρώσσου -έπαιζαν πολύ συντονισμένα και έδειχναν να απολαμβάνουν δεόντως αυτή τη μουσική εμπειρία.


Ο Δημήτρης Φωτόπουλος και ο Νίκος Ρώσος με τους μαθητές του συνόλου φλάουτου μετά από μια συναυλιακή μουσική πανδαισία

Τα μαθήματα φλάουτο έγιναν από τον σολίστ και μουσικοπαιδαγωγό Δημήτρη Φωτόπουλο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η μαθητική συναυλία του συνόλου από φλάουτα υπό τη διεύθυνση του καταξιωμένου σολίστ, ο οποίος παρά τον περιορισμένο χρόνο που είχε στη διάθεσή του για να προετοιμάσει  τους μαθητές, μας εξέπληξε με το τελικό αποτέλεσμα.

Αφιέρωμα στον συνθέτη Κυριάκο Σφέτσα


Κυριάκος Σφέτσας και Νίκος Ντρέλας

Κάθε χρόνο στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ, γίνεται αφιέρωμα σε κάποια σημαντική προσωπικότητα της μουσικής. Φέτος οι «Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας» ήταν αφιερωμένες σε μια σπουδαία προσωπικότητα: στον καταξιωμένο  συνθέτη και πρωτοπόρο του ποιοτικού ραδιοφώνου, τον καταγόμενο από το νησί της Λευκάδας, Κυριάκο Σφέτσα.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε μια δημόσια συζήτηση του  Νίκου Ντρέλα με τον Κυριάκο Σφέτσα και ενδιαμέσως μαθητές και σολίστ ερμήνευσαν έργα του.«Πριν από μερικές δεκαετίες ήρθαμε κάποτε πιτσιρίκια εδώ στην πόλη (δεν θυμάμαι σε ποια αίθουσα), να παίξουμε ως μαθητές  του Εθνικού Ωδείου Λευκάδας. Και σήμερα μετά από πολλές δεκαετίες κάποια παιδιά (από εδώ από την Πρέβεζα) θα παίξουνε  κομμάτια που έχω γράψει για παιδιά»  είπε συγκινημένος ο κ Σφέτσας απευθύνοντας χαιρετισμό στο κοινό.


Ο συνθέτης με την καθ. πιάνου Θάλεια Παπαγγελή η οποία δίδαξε τους μαθητές που έπαιξαν τα έργα

Στη συναυλία ερμηνεύτηκαν μέρη από το έργο του Κυριάκου Σφέτσα  «Στο ρεύμα του ήλιου». Με αφορμή την εκτέλεση  αυτού του έργου, που είναι ειδικά γραμμένο για παιδιά, ο κ Σφέτσας έκανε ορισμένες πολύ ουσιαστικές και διαφωτιστικές επισημάνσεις, αναφορικά με το παιδικό τραγούδι»:«όπως όλοι γνωρίζετε, οι σπουδαίοι συνθέτες (τουλάχιστον αυτούς που γνωρίζουμε εμείς ως συνθέτες της δυτικής μουσικής), έχουν όλοι- λίγο έως πολύ- ασχοληθεί με τα παιδιά. Για μένα η μουσική για τα παιδιά είναι μια πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση. Δεν έχει να κάνει με «νιανιαρίσματα», ούτε με ζουζούνια. Έχει να κάνει με μια μουσική, η οποία είναι πάρα πολύ σοβαρά δομημένη. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η αξία της και η ποιητική της. Η μουσική για τα παιδιά αντιμετωπίστηκε απ΄ όλους τους μεγάλους μουσικούς, με τον πιο βαθύ και ουσιαστικό τρόπο» υπογράμμισε ο κ Σφέτσας αναφερόμενος στη συνέχεια σε διάσημα έργα του κλασικού ρεπερτορίου που απευθύνονται σε παιδιά.

Κλικ εδώ για να διαβάσετε και να ακούσετε πολύ ενδιαφέροντα αποσπάσματα
από την παρουσίαση των έργων, όπως την έκανε ο συνθέτης

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε στο κοινό ο επίλογος της ομιλίας του κ Σφέτσα, όπου ο συνθέτης εξέφρασε ιδιαίτερες ευχαριστίες προς τους διοργανωτές που τον προσκάλεσαν, αλλά κυρίως, στα παιδιά που ερμήνευσαν έργα του: «Θέλω να ευχαριστήσω για μια ακόμη φορά τα παιδιά που αφιέρωσαν την ψυχή τους για να ερμηνεύσουν τη δική μου μουσική» είπε φανερά συγκινημένος. Μεταφέροντάς μας από τη γεμάτη ευαισθησία σκέψη του στη σκληρή πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης, ο συνθέτης είπε κλείνοντας την ομιλία του: «Αισθάνομαι τον τελευταίο καιρό θα έλεγα ένα βαθύ ψυχικό πόνο και ένα φόβο για τα παιδιά: το μόνο που θα θελα να πω είναι ότι θα έπρεπε με όση δύναμη έχουμε ή με όση  μας απομένει να τα αγαπάμε και να τα στηρίζουμε σε κάθε βήμα τους και να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ό,τι  πιο δημιουργικό και να τους το χαρίζουμε. Πρώτα απ΄όλα τα παιδιά».


Γ. Μπεχλιβάνογλου, Κ. Γρηγορέας και Κ. Σφέτσας περιχαρείς μετά το τέλος της απολαυστικής συναυλίας-παρουσίασης

Συναυλία Άγγελου Μπότση και Δημήτρη Κουρζάκη


Το κιθαριστικό ντουέτο Άγγελου Μπότση και Δημήτρης Κουρζάκη

Μια από τις ωραιότερες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ, ήταν η συναυλία των σολίστ Άγγελου Μπότση και Δημήτρη Κουρζάκη στην μικρή γραφική πλατεία Κολοβού (Παναγία των Ξένων).
Οι δυο σολίστ, μας χάρισαν πολύ υψηλού επιπέδου ερμηνείες, αρχικά παρουσιάζοντας ο καθένας χωριστά, έργα για  σόλο κιθάρα. Ο Άγγελος Μπότσης, έπαιξε τα πολύ ενδιαφέροντα  έργα των: L.Brouwer : “Elogio de la danza”, D.Reis “Se ela perguntar”, καθώς και δυο γεμάτα ευαισθησία έργα του  Κ.Γρηγορέα«November mood» και «Aura».
Ο Δημήτρης Κουρζάκης ερμήνευσε γνωστά και αγαπημένα πρελούδια του H.V. Lobos, καθώς και το ιδιαιτέρως απαιτητικό έργο του σύγχρονου ρώσου συνθέτη, Nikita Koshkin, με τίτλο: “Usher valse.”

Στη συνέχεια οι δυο σολίστ, αποτέλεσαν ένα εξαιρετικό ντουέτο. Με αυτό το σχήμα, ερμήνευσαν το έργο «Millers Dance» του M. de Falla, τα γνωστά- και ονειρικά- έργα του I.Albeniz: “Mallorca”, “Aragon”, “Cordoba,” καθώς και το έργο του A. Piazzolla “Lo que vendra”.  Τα ζωηρά χειροκροτήματα του κοινού, έφεραν τους δυο σολίστ ξανά στη σκηνή για να μας χαρίσουν και πάλι το υπέροχο “Μillers Dance.”

Παρουσίαση Οργανοποίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η παρουσίαση που έκανε ο καταξιωμένος σολίστ κλασικής κιθάρας Γιώργος Μπεχλιβάνογλου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει επεκτείνει τις δραστηριότητές του και στον τομέα της κατασκευής μουσικών οργάνων, με την πολύτιμη συνεργασία του πρώην μαθητή του, Γιώργου Αναγνωστόπουλου.


O Γιώργος Μπεχλιβάνογλου παρουσιάζει την “Moov travel guitar”

Ο Γιώργος Μπεχλιβάνογλου, παρουσίασε δυο είδη κιθάρες, εντυπωσιάζοντας το κοινό: “την ταξιδιωτική κιθάρα» (moov travel guitar), δηλαδή μια κιθάρα που συναρμολογείται και μεταφέρεται σε μέγεθος μικρής τσάντας και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κιθάρα μελέτης, αλλά και ως επαγγελματική κιθάρα συναυλίας μιας και διαθέτει κορυφαία εξαρτήματα ηλεκτρονικής ενίσχυσης του ήχου (φωτογραφία). Επίσης παρουσίασε την «σιαμαία κιθάρα» όπως την αποκαλεί, η οποία ουσιαστικά είναι ‘δυο κιθάρες σε μια’ και παίζεται και από τις δυο της όψεις. Στη μια όψη του μουσικού οργάνου, παίζει κανείς κλασική κιθάρα και στην άλλη, ακουστική!
«Η ενασχόλησή μου με την κατασκευή προέκυψε από κάποιες ανάγκες που είχαν σχέση με τη δουλειά μου. Εγώ ως κιθαριστής δεν άντεχα να κουβαλάω στις συναυλίες 2-3 κιθάρες και ήθελα να διευκολύνω τη ζωή μου» είπε, με την αμεσότητα που τον χαρακτηρίζει, στην εισαγωγή της παρουσίασής του ο Γιώργος Μπεχλιβάνολγου.

Στον τομέα της οργανοποιίας «συνοδοιπόρος» είναι ο πρώην μαθητής και νυν συνεργάτης του, Γιώργος Αναγνωστόπουλος. «Εξηγώντας του στα μαθήματα κάποιες ιδέες μου (και εκείνος έχοντας μια σημαντική εμπειρία με την κατασκευή και την κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή) μου είπε: “γιατί δεν τις κάνουμε πράξη;”. Από κει ξεκίνησε η όλη διαδικασία. Χωθήκαμε στα βαθιά και προέκυψαν τα δημιουργήματα αυτά» ανέφερε ο κ Μπεχλιβάνογλου και στη συνέχεια παρουσίασε κάθε μια από τις κιθάρες, οι οποίες εντυπωσίασαν με τον ήχο τους.
Κατά τη διάρκεια της επίδειξης έπαιξε κάποια αγαπημένα κομμάτια του κιθαριστικού ρεπερτορίου, έτσι είχαμε την ευκαιρία και να απολαύσουμε την εξαιρετική δεξιοτεχνία και μουσικότητα του σπουδαίου αυτού σολίστ

Τα βραβεία και οι έπαινοι του Διαγωνισμού κιθάρας
με έμφαση στη μουσική Ελλήνων συνθετών

Πριν την ανακοίνωση των βραβείων του διαγωνισμού, ο πρόεδρος της επιτροπής, Κώστας Γρηγορέας, έκανε μια εισαγωγική (πλην όμως κατατοπιστική και παιδαγωγικά χρήσιμη ομιλία) ως προς τους στόχους αυτής της διοργάνωσης και το χαρακτήρα του διαγωνισμού.

Αναφερόμενος στο μουσικό φεστιβάλ της Πρέβεζας, ο Κώστας Γρηγορέας παρατήρησε: «Δεν θέλουμε να το βλέπετε ως συνέδριο, ως κάτι επίσημο. Είναι μια γιορτή στην οποία πρέπει να συμμετέχει όλη η πόλη. Γι΄αυτό γίνεται και η συναυλία στον πεζόδρομο, γι΄αυτό χρησιμοποιούνται και τα δημοτικά κτίρια της πόλης (που ευγενώς παραχωρούνται και ευχαριστούμε γι΄αυτό). Ελπίζουμε να συνεχιστεί αυτός ο θεσμός αλλά εύχομαι να υπάρξει και ουσιαστικότερη στήριξη, γιατί τα χρόνια είναι δύσκολα και χωρίς στήριξη τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο» υπογράμμισε, προτάσσοντας ουσιαστικά την ανάγκη για αμεσότερη «σύνδεση» του μουσικού φεστιβάλ με την τοπική κοινωνία.
Στη συνέχεια  ο ομιλών, εξήρε τη συμβολή όλων όσοι συμμετείχαν ως σολίστ: «Είναι υψηλοτάτου επιπέδου, αυτό το απέδειξαν για μια ακόμα φορά επί σκηνής» καταλήγοντας: «θα συνεχίσουμε να κάνουμε επιλογές από πρώτης κλάσεως μουσικούς που να τιμούν με την υψηλή τους επίδοση το κοινό της Πρέβεζας».


Τα μέλη της επιτροπής του διαγωνισμού επί το έργον!
(Νίκος Ντρέλας, Δημήτρης Κουρζάκης, Άγγελος Μπότσης, Κώστας Γρηγορέας, Γιώργος Μπεχλιβάνογλου)

Λίγο πριν την ανακοίνωση των βραβευθέντων του διαγωνισμού, ο κ Γρηγορέας, θέλησε να αποσαφηνίσει τις προθέσεις των διοργανωτών ως προς την ένταξη του διαγωνισμού στην εν λόγω διοργάνωση: «Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ γίνεται και ένας διαγωνισμός  για παιδαγωγικούς λόγους. Δεν είναι ένας διαγωνισμός επαγγελματικός  με την έννοια ότι έρχονται εδώ μουσικοί φθασμένοι για να ανοίξουν πόρτες στην καριέρα τους. Είναι ένας  διαγωνισμός για να λήξουν πανηγυρικά αυτές οι εκδηλώσεις. Να γίνει ένας «αγώνας»! Στα παιδιά άλλωστε, όταν δεν βρίσκονται υπό πίεση, διασκεδάζουν με το να ανταγωνίζονται μεταξύ τους».
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη ομιλία, ο Κώστας Γρηγορέας υπενθύμισε ότι «ο συγκεκριμένος διαγωνισμός έχει πάντοτε ως κύριο στόχο να προωθήσει τη μουσική των Ελλήνων συνθετών», ενώ δεν παρέλειψε να «συστήσει» στο κοινό και τα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής: Νίκο Ντρέλα, Γιώργο Μπεχλιβάνογλου, Δημήτρη Κουρζάκη και  Άγγελο Μπότση. «Όλοι είναι κορυφαίοι και κυρίως δρώντες στο χώρο της ελληνικής μουσικής», όπως είπε χαρακτηριστικά ο ομιλών.

Ο διαγωνισμός απευθυνόταν σε δυο κατηγορίες μαθητών: «έως 16 ετών» και «από 17 ετών, χωρίς όριο ηλικίας».

Στο διαγωνισμό διακρίθηκαν οι ακόλουθοι μαθητές:

Α΄ κατηγορία έως  και 16 ετών

   

Δεν δόθηκε 1ο βραβείο

Τσαπάρας Δημήτρης: 2ο  βραβείο

Σιγμανίδης Φίλιππος: 3ο  βραβείο

Επαίνους έλαβαν:

Κωνσταντινίδης Ιωάννης

Μπούρας Γεώργιος

Β΄ κατηγορία από 17 ετών και άνω

       

Δημήτρης Σουκαράς: 1ο βραβείο

Δεν δόθηκε 2ο βραβείο

Αθανασίου Γιώργος: 3ο βραβείο

Επαίνους έλαβαν οι:

Μπατσούρης Φίλιππος

Γρηγορίου Δημήτρης


Ο νικητής του 1ου βραβείου στην κατηγορία άνω των 17 ετών, Δημήτρης Σουκαράς ανεβαίνει στο βήμα για να παραλάβει το βραβείο του

Στη συνέχεια ανέβηκαν στη σκηνή όλοι οι επιτυχόντες του διαγωνισμού για μια αναμνηστική φωτογραφία.

Η Συναυλία λήξης

Μετά τη λήξη της τελετής βράβευσης, ακολούθησε η εορταστική συναυλία λήξης του Φεστιβάλ, στην οποία έλαβαν μέρος σολίστ καθηγητές, καθώς και οι βραβευθέντες μαθητές. Η συναυλία ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του αγαπητού Πρεβεζάνου τραγουδιστή και κιθαριστή Λάκη Παππά.


Η παρουσίαση του μικρού συνόλου που δίδαξε ο Νίκος Ρώσος

Ο Φίλιππος Σιγμανίδης, που έλαβε το 3ο βραβείο στην Α΄Κατηγορία, ερμήνευσε το  πολύ αγαπητό έργο του Νίκου Μαμαγκάκη «Εκδρομή».

 Ο Δημήτρης Τσαπάρας (2ο βραβείο) στην ίδια κατηγορία, «ταξίδεψε» το κοινό με το γοητευτικό- “Asturias” του  I. Albeniz.

Ο  Γεώργιος Αθανασίου, ο οποίος έλαβε το γ΄βραβείο στην επόμενη κατηγορία, ερμήνευσε ωραιότατα το  έργο “Danza con Fuoco” του  Κ.Γρηγορέα. Ο διακεκριμένος με το  1ο Βραβείο, Δημήτριος Σουκαράς, πτυχιούχος κλασικής κιθάρας και φοιτητής  στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, μας χάρισε μια υψηλής δεξιοτεχνίας ερμηνεία του έργου «Hommage a Debussy» του Manuel De Falla.

——

Ακολούθησε ένα σύνολο εκ των μαθητών της τάξης Μουσικής Δωματίου του Δημήτρη Φωτόπουλου, αποτελούμενο από τους μουσικούς: Αλεξάνδρα Μπεζεβέγκη (φλάουτο), Κωνσταντίνο Ρώσσο (σαξόφωνο) και Λαμπρινή Ράπτη (πιάνο). Γοήτευσαν ιδιαιτέρως το κοινό με το έργο του,  C. Cui, «Berceuse».

Σε πιο οικεία ακούσματα, μας οδήγησε η Ναταλία Γιαννάκη, η οποία μας χάρισε μια ωραιότατη ερμηνεία  της «Sonata no6» του L.V.Beethoven.

Μετά την εμφάνιση των μαθητών, η βραδιά συνεχίστηκε με ερμηνείες από τους έμπειρους καθηγητές και σολίστ που μετείχαν στη φετινή διοργάνωση.

Σονάτα του Donizetti για πιάνο και φλάουτο, ερμήνευσε ο σολίστ πιάνου, Χαράλαμπος Αγγελόπουλος ως ντουέτο  με τον σολίστα φλάουτου, Δημήτρη Φωτόπουλο, προσφέροντας στο κοινό, μια μουσική πανδαισία.

Το έργο του «Παιδική Φαντασία» για κιθάρα και φλάουτο επέλεξε να ερμηνεύσει  ο  Κώστας Γρηγορέας με τον Δημήτρη Φωτόπουλο ως σολίστ στο φλάουτο. «Διάλεξα αυτό το κομμάτι να παιχτεί εδώ, γιατί θέλω να το αφιερώσω σε έναν άνθρωπο, που είχε παιδική ψυχή και καρδιά και που δυστυχώς έφυγε φέτος… Είναι ο φίλος και συνεργάτης μου, ο Πρεβεζάνος Λάκης Παππάς. Ήταν ένας πολύ σημαντικός τραγουδιστής, εξαιρετικός φίλος, συνεπής και δραστήριος καλλιτέχνης» είπε ο Κώστας Γρηγορέας, φανερά συγκινημένος. Εν μέσω ζωηρών χειροκροτημάτων από ένα επίσης συγκινημένο κοινό, συμπλήρωσε: “Αυτό που δεν ξέρει ο πολύς κόσμος είναι ότι ο Λάκης Παππάς ήταν μορφωμένος και συνειδητοποιημένος κλασικός κιθαριστής. Είχε σπουδάσει κλασική κιθάρα με τον Γεράσιμο Μηλιαρέση και αντιμετώπιζε την κιθάρα πάντοτε όχι ως όργανο συνοδείας, αλλά ως όργανο «σολιστικό». Ήταν από τους ανθρώπους που συνέβαλε από την εποχή του νέου κύματος μέχρι σήμερα, ώστε να γίνει γνωστή στην Ελλάδα η πλούσια πολυφωνική πλευρά του οργάνου».

Η αποχαιρετιστήρια συναυλία της φετινής διοργάνωσης ολοκληρώθηκε με το μουσικό σύνολο από κιθάρες υπό τη διεύθυνση του Νίκου Ντρέλα στο ωραιότατο «Πήγε να ξαστερώσει», ένα έργο γραμμένο από τον ίδιο ειδικά για το φεστιβάλ και το οποίο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από το κοινό.

Με υπέροχους σύγχρονους ελληνικούς ήχους ολοκληρώθηκαν λοιπόν οι Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014!
Το ραντεβού δόθηκε για του χρόνου την ίδια εποχή, με την ελπίδα πως οι τοπικοί φορείς θα αντιληφθούν καλύτερα την δυναμική του φεστιβάλ και θα το στηρίξουν οικονομικά ώστε να προσφέρει ακόμα περισσότερα στον πολιτισμό και την προβολή της πανέμορφης αυτής πόλης.


Τίνα Βαρουχάκη
varouchaki@gmail.com
Νοέμβριος 2014


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Συνέντευξη του Κώστα Γρηγορέα στην εφημερίδα Εποχή,
για τις Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014

Συνέντευξη του Κώστα Γρηγορέα στην εφημερίδα Εποχή, για τις Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014

epoxi-logo-small

Συνέντευξη από το συνθέτη – κιθαριστή Κώστα Γρηγορέα

  • Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014
  • Γράφτηκε από την Λιάνα Μαλανδρενιώτη

Kostas_Grigoreas-Preveza_2014

Φωτό: Γιώργος Μπεχλιβάνογλου – Πρέβεζα 2014

ΗΜΕΡΕΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ
Μια όαση στη μέση του καλοκαιριού

Με μια αναζήτηση στο youtube, εύκολα βρίσκει κανείς τον Κώστα Γρηγορέα να συνοδεύει με την κιθάρα του τις μεγαλύτερες Ελληνίδες τραγουδίστριες, τη Μαρία Δημητριάδη, τη Νένα Βενετσάνου, τη Σαβίνα Γιαννάτου κ.ά. καθώς και δικές του σολιστικές ερμηνείες με έργα σπουδαίων συνθετών αλλά και δικά του. Ο ίδιος άλλωστε φροντίζει να διατηρεί επιμελώς ένα σπάνιο πια αρχείο – πραγματική παρακαταθήκη. Αναμφίβολα είναι ένας από τους σπουδαιότερους κιθαριστές που διαθέτουμε, αυθεντικό «παιδί» του Μάνου Χατζιδάκι από την πρώιμη νιότη του, εξαίρετος συνθέτης επίσης, μουσικoπαιδαγωγός, με σημαντικές καλλιτεχνικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν τη αρθογραφία αλλά και τη διαχείριση της ύλης στο ιστορικό διαδικτυακό περιοδικό TaR .
Ως μουσικός με ιδιαίτερη κοινωνική ευαισθησία εμπνεύστηκε τις Μέρες Μουσικής Πρέβεζας, ένα θεσμό που, για τρίτη χρονιά, δίνει βήμα σε νέους μουσικούς αλλά και την ευκαιρία να ακουστούν έργα Ελλήνων συνθετών . Τον ευχαριστούμε, καθώς, ενώ βρισκόταν καθ’ οδόν για τις προγραμματισμένες εμφανίσεις του ως σολίστ μίλησε στην «Εποχή».

(Τη συνέντευξη πήρε η Λιάνα Μαλανδρενιώτη)

Στον απόηχο πλέον των εκδηλώσεων και αφού κατακάθισε ο κονιορτός μιας τόσο απαιτητικής διοργάνωσης, πιστεύετε πως οι Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας πέτυχαν ως θεσμός και ποια ήταν η βασική σας επιδίωξη;
Αυτό που επιδιώξαμε και φέτος ως διοργανωτές ήταν το περιεχόμενο των εκδηλώσεων αλλά και ο διαγωνισμός για νέους κιθαριστές να προγραμματιστούν με τέτοιο τρόπο ώστε να δοθεί έμφαση στη μουσική των Ελλήνων συνθετών και την παρουσίαση νέων ελληνικών έργων. Στο πλαίσιο αυτό το νεανικό κιθαριστικό ντούο Γιώργος Καλόμαλος – Αχιλλέας Μάρκου παρουσίασαν ένα απολαυστικό ρεσιτάλ με έργα για δύο κιθάρες αποκλειστικά Ελλήνων συνθετών, δύο εκ των οποίων μάλιστα είναι δικές τους πρώτες εκτελέσεις, τα έργα: «Μαυρουδισμοί» (έργο δικό και αφιερωμένο στον Νότη Μαυρουδή) και «Αναζήτηση» του Ν. Ντρέλα. Έπαιξαν επίσης έργα των Μ. Χατζιδάκι, Κ. Τζωρτζινάκη, Δ. Δημητριάδη και Ε. Μπουντούνη. Αυτή η συναυλία διεξήχθη στο θαυμάσιο χώρο της Πινακοθήκης Λέανδρος Σπαρτιώτης. Επίσης πραγματοποιήθηκε και ο «Διαγωνισμός Νέων Κιθαριστών, με έμφαση στην ερμηνεία έργων Ελλήνων συνθετών», ένας διαγωνισμός που αφορά αποκλειστικά τους σπουδαστές των σεμιναρίων της διοργάνωσης. Την επιτροπή αποτελούσαν οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι της διοργάνωσης στην οποία είχα την τιμή να είμαι πρόεδρος και το Α΄ βραβείο της «μεγάλης κατηγορίας» κέρδισε ομόφωνα ο ιδιαίτερα ταλαντούχος Δημήτρης Σουκαράς, από την Κόρινθο.

Προκαλέσατε σε καλοκαιρινή εποχή το κοινό να παρακολουθήσει όχι και τόσο εύπεπτα μουσικά ακούσματα.
Είναι όμως γεγονός πως καλοκαιρινή εποχή, οι φημισμένες παραλίες της περιοχής και η όμορφη ζωή της πόλης δημιούργησαν ένα υπέροχο περιβάλλον για όσους ήθελαν να συνδυάσουν τις διακοπές τους με υψηλού επιπέδου μουσικές δραστηριότητες. Αλλά και οι συμμετέχοντες αποκόμισαν μοναδικές μουσικές εμπειρίες και γνώσεις.

Οι Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας ως θεσμός καλύπτουν και τα εκπαιδευτικά ενδιαφέροντα των νέων μουσικών.
Οπωσδήποτε, αφού λειτουργούν μουσικά εργαστήρια και διεξάγονται διαγωνισμοί, διαλέξεις και σεμινάρια οργάνων, που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων για όσους συμμετέχουν. Συγκεκριμένα αυτό το καλοκαίρι, οι νέοι μας μουσικοί παρακολούθησαν σεμινάρια οργάνων από καταξιωμένους μουσικούς όπως οι: Χαράλαμπος Αγγελόπουλος (πιάνο), Δημήτρης Φωτόπουλος (φλάουτο). Επίσης, διεξήχθησαν εργαστήρια με κιθαριστικά σύνολα, τα οποία προετοίμασαν ο συνθέτης Νίκος Ντρέλας και ο κιθαριστής-μουσικοπαιδαγωγός Νίκος Ρώσσος (ο οποίος είναι συνδιοργανωτής του κύκλου εκδηλώσεων), καθώς και εργαστήρια μουσικής δωματίου υπό την καθοδήγηση του φλαουτίστα Δημήτρη Φωτόπουλου. Παράλληλα ο γνωστός σολίστ κιθάρας Γιώργος Μπεχλιβάνογλου, με τη δεύτερη όμως ιδιότητα του ως οργανοποιού, έδωσε μια διάλεξη σχετικά με την κατασκευή της, δικής του επινόησης, πτυσσόμενης κιθάρας μελέτης Moov. Πρόκειται για μια κιθάρα-ταξιδιού που μπορεί να χωρέσει σε μια μικρή θήκη και που θα μπορούσε να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για έναν μαθητή αλλά και για έναν επαγγελματία.

Εξαιρετικά πρωτότυπη πρέπει να ήταν η διάλεξη -συναυλία του Κυριάκου Σφέτσα.
Ο συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας, ήταν μεταξύ των εκλεκτών προσκεκλημένων μας, ο οποίος παρουσίασε με μια διάλεξη-συναυλία το έργο του «Στο ρεύμα του ήλιου», για σόλο πιάνο. Η ερμηνεία έγινε από μαθητές του σεμιναρίου (τους οποίους δίδαξε η πιανίστα Θάλεια Παπαγγελή) και από το σολίστ Χαράλαμπο Αγγελόπουλο, ενώ ο συνθέτης με γλαφυρό και ποιητικό τρόπο δημιούργησε την ιδανική ατμόσφαιρα για την απόλαυση των ωραιότατων έργων. Η συλλογή αυτή προορίζεται για ερμηνεία από προχωρημένους μαθητές του πιάνου, όμως αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του ελληνικού πιανιστικού ρεπερτορίου. Η εκδήλωση διεξήχθη στην αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Πρέβεζας.

Και βέβαια τον πρώτο ρόλο πρέπει να τον είχε η κιθάρα…
Όχι μόνο, αλλά θα μπορούσε να πει κανείς πως κέρδισε θετικές εντυπώσεις. Αξέχαστη στο κοινό θα μείνει η συναυλία που έγινε στον πανέμορφο πεζόδρομο Πλατείας Κολοβού, στην παλαιά πόλη. Η συναυλία ήταν ανοικτή στο κοινό της Πρέβεζας (όπως άλλωστε κι όλες οι συναυλίες του κύκλου). Εκεί οι κιθαριστές Δημήτρης Κουρζάκης και Άγγελος Μπότσης παρουσίασαν ένα υψηλότατου επιπέδου ρεσιτάλ με έργα συγχρόνων, άλλα και παλαιοτέρων συνθετών του 20ού αιώνα. Σε ένα ρεσιτάλ χωρισμένο σε τρία μέρη οι κιθαριστές παρουσιάστηκαν ως σολίστ, αλλά και ως κιθαριστικό ντούο (D&A Guitar Duo).

Φαντάζομαι πως το αποκορύφωμα ήταν η τελευταία συναυλία με την απονομή των βραβείων, τις ερμηνείες δασκάλων και μαθητών αλλά και τις εκτελέσεις νέων έργων, ένα από αυτά το δικό σας αφιερωμένο στον Λάκη Παππά.
Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με την τελική συναυλία, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Πρέβεζας. Ήταν συγκινητική γιατί ξεκίνησε με την απονομή των βραβείων στους νικητές του διαγωνισμού και την ερμηνεία έργων από αυτούς. Έγινε, επίσης, παρουσίαση των έργων που διδάχτηκαν στα εργαστήρια μουσικής δωματίου και κιθαριστικών συνόλων. Όμως, και οι διδάξαντες καθηγητές του σεμιναρίου ερμηνεύσαμε έργα όπου ανάμεσα τους ήταν και η σύνθεση μου «Παιδική φαντασία» για φλάουτο και κιθάρα στη μνήμη του φίλου μου και αγαπημένου Πρεβεζάνου τραγουδιστή Λάκη Παππά, ο οποίος υπήρξε λάτρης της κλασικής κιθάρας και θαυμάσιος κιθαριστής. Επέλεξα να του αφιερώσω αυτό το έργο διότι ο Λάκης ήταν πάντα ένα παιδάκι στη ψυχή και στην καρδιά. Η συναυλία έκλεισε με το έργο του Νίκου Ντρέλα «Πήγε να ξαστερώσει» για κιθαριστικό σύνολο, το οποίο διεύθυνε ο συνθέτης. Το έργο γράφτηκε ειδικά για τις Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014 και απετέλεσε το ιδανικό φινάλε ενός κύκλου εκδηλώσεων που, σε συνδυασμό με τη φυσική ομορφιά του τόπου, τείνει να γίνει σταθερός ετήσιος προορισμός πολλών μουσικόφιλων.

Το ευχόμαστε ολόψυχα. Στα δικά μας εδώ, άνοιξε η αυλαία μιας νέας εκπαιδευτικής χρονιάς, πως έχουν τα πράγματα στην μουσική εκπαίδευση;
Χωρίς να υπερβάλω, θα χαρακτήριζα την κατάσταση στη μουσική εκπαίδευση οριακή. Στα σχολεία η υποβάθμιση έχει σχεδόν φέρει την κατάσταση πάλι στον καιρό που η μουσική ήταν η ώρα του χαβαλέ. Οι προσπάθειες των καθηγητών δεν μπορούν να παλέψουν την υποβάθμιση του μαθήματος και τα συνήθως κακά μουσικά βιώματα των μαθητών. Αλλά και η νοοτροπία μιας ολόκληρης κοινωνίας οδηγεί εκεί τα πράγματα, μιας και στη συνείδηση του μέσου Έλληνα η έννοια «μόρφωση» δεν συμπεριλαμβάνει συνήθως την αισθητική καλλιέργεια. Οι φωτεινές εξαιρέσεις που συνήθως υπερπροβάλλονται μάλλον θολώνουν το πραγματικό τοπίο. Υπάρχουν βεβαία και μουσικά σχολεία και Πανεπιστήμια και (κάποια) καλά ιδιωτικά ωδεία, όμως χωρίς τους καλλιεργημένους φιλόμουσους προς τι; Μάλλον για να προετοιμάζουν μουσικούς της πιάτσας με ανεκπλήρωτα όνειρα, αλλά και… καλλιτεχνικούς μετανάστες.

Ποια είναι τα καλλιτεχνικά σας σχέδια;
Τα δικά μου σχέδια είναι προς το παρόν πλήρως αποσυνδεδεμένα από όποια κρατική ή άλλη αρωγή. Φτιάχνω τη μουσική μου, την παρουσιάζω σε συναυλίες και στο διαδίκτυο, διδάσκω τους μαθητές μου και αντλώ συνεχώς έμπνευση από τους μεγάλους αλλά και τους μικρότερους της μουσικής. Και φυσικά ελπίζω πως αυτό που τώρα ζούμε είναι απλά μια παρένθεση.

Περισσότερα για τον Κώστα Γρηγορέα: www.grigoreas.gr

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΓΚΟΝΗ – ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΓΡΗΓΟΡΕΑ

Η Αντιγόνη Γκόνη είναι αναμφισβήτητα μια από τις σημαντικότερες διεθνείς προσωπικότητες της κλασικής κιθάρας, με λαμπρή καριέρα ως σολίστ, αλλά και ως μουσικοπαιδαγωγός.
Η συνύπαρξή μας στην επιτροπή του Διαγωνισμού Νέων Κιθαριστών της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης έδωσε την ευκαιρία για μια συζήτηση, με σκοπό τη δημοσίευση της στο TaR. Και την αναφέρω ως «συζήτηση», μιας και το «συνέντευξη» δε νομίζω πως θα ήταν κατάλληλο. Όχι τόσο για το γεγονός πως δεν είμαι δημοσιογράφος, όσο για το ότι η φιλική και συναδελφική μας σχέση δύσκολα θα μπορούσε να επιτρέψει την κουβέντα σε ένα τυπικό κλίμα. Όπως και δύσκολα θα μπορούσε να με αποτρέψει από τον πειρασμό να εκφράσω (και να θέσω στην κρίση της) και κάποιες δικές μου απόψεις, κάτι όχι επιτρεπτό σε μια σωστή συνέντευξη.
Αφαιρώντας λοιπόν ένα μέρος της φιλικής κουβέντας -αλλά όχι τον εγκάρδιο χαρακτήρα της- κράτησα όσα κατά την κρίση μου θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν τους αναγνώστες του TaR. Και πιστεύω πως αυτά είναι πολλά, μιας και η Αντιγόνη εκτός από εξαιρετική μουσικός είναι και αυτό που θα αποκαλούσα αβίαστα «μια ολοκληρωμένη καλλιτέχνις».

Κ.ΓΡ. Η καλλιτεχνική σου ζωή μοιράζεται ανάμεσα στη μουσική διδασκαλία και στις συναυλίες. Σε μια πόλη που υπάρχει μεγάλη μουσική κίνηση όπως οι Βρυξέλλες, πώς μοιράζεται γενικότερα ο χρόνος σου;

Α.ΓΚ.  Oι προτεραιότητες των ανθρώπων αλλάζουν και όπως ξέρεις, καθορίζονται αφενός από τις εκάστοτε επιλογές, και αφετέρου από τις απαιτήσεις που η ζωή επιβάλλει.
Εκείνο που άλλαξε την ζωή μου  και συνετέλεσε στην μεγάλη ανατροπή, ήταν η εγκυμοσύνη στην κόρη μου Αριάδνη. Τότε ήταν που παραιτήθηκα από το «Juilliard» και ανέλαβα την διεύθυνση της σχολής κιθάρας, στo «Koninkljik Conservatorium van Brussels», επιλέγοντας μια ευρωπαϊκή χώρα για το μεγάλωμα των παιδιών μου. Ανατράπηκαν όλες οι ισορροπίες, όσον αφορά στην καριέρα μου και την καθημερινότητά μου. Έκανα καινούργια κατανομή του χρόνου μου, των εκάστοτε αναγκών που προέκυπταν και των δυνατοτήτων μου. Τώρα μπορώ να πω ότι προτεραιότητά έχει η οικογένειά μου και πάνω από όλα οι δύο μου κόρες που μαζί τους, δέκα χρόνια πριν, υπέγραψα το σημαντικότερο συμβόλαιο ζωής.

Κ.ΓΡ. Μα και ιδεολογικά-καλλιτεχνικά, αυτό δεν είναι το υγιές;

Α.ΓΚ. Έτσι νομίζω. H κιθάρα είναι για μένα σήμερα βασική ανάγκη, αλλά όχι η μοναδική. Βέβαια τώρα διαπιστώνω, ότι ήταν απαραίτητο να προϋπάρξει η πλήρης αφοσίωσή μου στην μουσική και η σε βάθος εξειδίκευσή μου, ώστε να μπορώ να μεθοδεύω τις επιλογές μου και να έχω την πολυτέλεια ώστε τα «όχι» να είναι πλέον περισσότερα από τα «ναι». Το μοίρασμα της ζωής μου ανάμεσα στην οικογένειά μου, στους μαθητές μου (περίπου 12 έως 14 μαθητές, δεν προλαβαίνω να επιβλέπω περισσότερους) της Ακαδημίας και του festival της Volterra, καθιστούν απαγορευτικό το να διδάσκω σε ιδιαίτερα μαθήματα. Και εδώ θα ήθελα να διευκρινίσω, ότι η διδακτική μου δραστηριότητα στη Volterra μπορεί να διαρκεί δέκα ημέρες, ο χρόνος όμως που χρειάζεται για να υπάρξει το αποτέλεσμα που την χαρακτηρίζει, είναι αρκετά μεγαλύτερος. Κατά την διάρκεια του χειμώνα, γίνεται η όλη προετοιμασία και η διεκπεραίωση αυτού του γεγονότος. Φυσικά, δεν είμαι μόνη μου σε όλο αυτό. Ένα σημαντικό μέρος αυτής της-καθόλα σύνθετης- προσπάθειας, το αναλαμβάνει ο σύζυγός μου, ο Mικέλε. Όλο το πρακτικό μέρος και την προβολή την κάνει εκείνος, απαλλάσσοντας με έτσι από ασχολίες που εκ των πραγμάτων δεν θα προλάβαινα. Εδώ θα ήθελα επίσης να υπογραμμίσω πως, παρά το γεγονός ότι δεν έχει καμία σχέση με την μουσική, το μουσικό αυτί που διαθέτει και η ιδιαίτερη καλλιτεχνική αισθητική του, τον κάνουν να υπάρχει δίπλα μου ως πολύτιμος συνεργάτης.
Όσον αφορά την παρουσία μου σε συναυλίες και σε τουρνέ τα τελευταία πέντε χρόνια, δεν επέτρεψα να μου στερήσουν τον χρόνο ώστε να μην είμαι παρούσα στον βραδινό ύπνο και στο πρωινό ξύπνημα των κοριτσιών μου. Κι επειδή, εκ των πραγμάτων, οι παππούδες και οι γιαγιάδες λόγω απόστασης είναι απόντες, φρόντισα, να κρατήσω μακριά τις babysitter, έτσι ώστε να έχουμε εγώ και ο άνδρας μου τον έλεγχο της διαπαιδαγώγησής   τους στα πρώτα  βήματα της ζωής τους. Τα ρεσιτάλ έχουν αρχίσει από πέρσι να εντάσσονται ξανά στο πρόγραμμά μου με μια όμως εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση. Τις ατέλειωτες τουρνέ και τα εξήντα, εβδομήντα ρεσιτάλ το χρόνο ανά τον κόσμο, δεν τα χρειάζομαι πια, δεν με ελκύουν. Προτιμώ να καθορίζω εγώ αυτό που θέλω, με τους ανθρώπους που θέλω, όπως εγώ θέλω.

Κ.ΓΡ.  Να σταθούμε λίγο σ’ αυτό το «στήσιμο» της ζωής σου όπως το περιέγραψες, νομίζω πως θα ενδιέφερε τα νέα παιδιά που φιλοδοξούν να ακολουθήσουν μια αντίστοιχη καριέρα με τη δική σου. Ας συνοψίσω λοιπόν: η άποψή σου είναι πως μια επιτυχημένη καριέρα δεν αρκεί (αλλά και δεν είναι καλλιτεχνικά αποδοτική) εάν δεν συνοδεύεται από μια ισορροπημένη προσωπική ζωή.

Α.ΓΚ. Δίχως άλλο. Αυτές όμως είναι αποφάσεις ζωής για τον καθένα. Οι επιλογές πρέπει να  είναι σύμφωνες με την προσωπικότητά σου και να ακολουθούν τα όνειρά σου και τις επιθυμίες σου.

Κ.ΓΡ. Η Volterra κατά κάποιο τρόπο είναι το ιδανικό σχολείο, το ωδείο όπως θα ήθελες εσύ να είναι;

Α.ΓΚ.  Ακριβώς! Το τρίπτυχο που η Volterra προσφέρει στους μαθητές της, είναι το είδος της πολυεπίπεδης σπουδής που εγώ θα ήθελα να είχα στο ξεκίνημά μου.

Κ.ΓΡ. Ωδεία ή και δάσκαλοι μεμονωμένοι; Μήπως μυθοποιούμε στη σύγχρονη εποχή τα ωδεία και τις ακαδημίες περισσότερο από όσο θα έπρεπε; Έχω στο μυαλό μου παραδείγματα μεγάλων μουσικών σχολών που ναι μεν δίνουν εφόδια, όμως πολλές φορές αποτελούν περιβάλλον που καλλιεργεί αντικαλλιτεχνικούς ανταγωνισμούς και απομακρύνει τον ταλαντούχο σπουδαστή από την πραγματική ιδεολογία της Τέχνης. Θέτοντας ταυτόχρονα και πρότυπα ‘επιτυχίας’ τα οποία επηρεάζουν αρνητικά τη διαμόρφωση της μοναδικότητας στην προσωπικότητα του κάθε καλλιτέχνη. Η ιστορία είναι όμως γεμάτη από παραδείγματα σπουδαίων καλλιτεχνών που έφτασαν στο ανώτατο επίπεδο δίπλα σε μεμονωμένους δασκάλους, με συμπληρωματική μόνο χρήση των μουσικών σχολών. Ποια είναι η δική σου γνώμη;

Α.ΓΚ. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το περιβάλλον είναι εξαιρετικά σημαντικό. Είτε είναι το περιβάλλον ενός  εκπαιδευτικού ιδρύματος, είτε είναι η διδασκαλία ενός μεμονωμένου, (όπως ανέφερες), δασκάλου, πρέπει να είναι ένα περιβάλλον θετικό, όπου οι μαθητές αισθάνονται αποδεκτοί και ασφαλείς, χωρίς να στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου μέσα από έναν αρρωστημένο και εξουθενωτικό ανταγωνισμό.
Αυτό που μόλις περιέγραψα, δεν είναι κατασκεύασμα της φαντασίας μου. Είναι δυστυχώς η πραγματικότητα στα περισσότερα σχολεία, φεστιβάλ και  σεμινάρια. Εγώ το προσπάθησα και πιστεύω πως απεγκλωβίστηκα από αυτή την νοοτροπία. Βέβαια, δεν σου κρύβω ότι μου πήρε χρόνο.
Η Volterra, λοιπόν, στήθηκε έτσι ώστε οι μαθητές μας να αισθάνονται πως δίπλα μας ο χρόνος σταματάει, το μυαλό ηρεμεί και η ψυχή αφήνεται «ανοιχτή» να νοιώσει. Οι ευκαιρίες είναι ισότιμες, οι υποχρεώσεις επίσης, η υποστήριξη ουσιαστική και οι φιλίες και συνεργασίες που αναπτύσσονται, αποκτούν μια διαχρονικότητα.
Στη Volterra η σπουδή του οργάνου, πλαισιώνεται ισότιμα από δυο ακόμη εξαιρετικά σημαντικές σπουδαστικές ενότητες: “Business of Music” και “Physiology”. Οι δυο ενότητες αυτές, είναι σχεδόν ανύπαρκτες στις σπουδές των νεων μουσικών κλασσικής κιθάρας. Οι νεοι δικαιούνται απο πολύ νωρίς να εξοικιωθούν με τις απαιτήσεις του επαγγέλματος και παράλληλα οφείλουν στον εαυτό τους και στο ταλέντο τους, να ευαισθητοποιηθούν και να προβληματιστούν πάνω στη σωστή χρήση του σώματός τους. Ακούω νέα παιδιά που με έπαρση ανακοινώνουν ότι διαβάζουν 8 με 10 ώρες την ημέρα! Το ακούω και ξαφνιάζομαι. Μια τέτοιου είδους μελέτη, όχι μόνο είναι εντελώς ανεπίτρεπτη, αλλά επιστημονικώς αποδεδειγμένα, σωματικά επώδυνη.

Κ.ΓΡ. Θα έλεγες πως, κατά κάποιο τρόπο, θα μπορούσε να θεωρηθεί η μουσική και ως μια αθλητική διαδικασία, οπότε είναι επόμενο πως αφορά ολόκληρο το σώμα κι όχι μόνο τα χέρια;

Α.ΓΚ. Δεν θα ονόμαζα τη μουσική “αθλητική διαδικασία”. Προτιμώ  να τη βλέπω ως μια αρμονική συνέργεια του μουσικού οργάνου με τη ψυχή, το μυαλό και ολόκληρο το σώμα. Είναι ελάχιστοι οι νέοι μουσικοί που όταν ασκούνται πάνω στο μουσικό όργανο, έχουν συναίσθηση του τι συμβαίνει πίσω από τα δάχτυλα, το ηχείο και την ταστιέρα. Δυστυχώς, η εικόνα του γνωστού θεάτρου παντομίμας, (όπου δυο άσπρα γάντια κινούνται μέσα στο απόλυτο σκοτάδι), απεικονίζει το πώς εμείς οι μουσικοί, επικεντρωνόμαστε κυρίως στα δάχτυλά μας, παραβλέποντας το υπόλοιπο σώμα μας.

Κ.ΓΡ. Είδα ότι διδάσκεται στη Volterra και η “Alexander technique

Α.ΓΚ. Μέσα στην ενότητα της φυσιολογίας της μουσικής φέτος προσφέρουμε την “Alexander technique”. Κάθε χρόνο όμως, η ενότητα της φυσιολογίας διδάσκεται από διαφορετικό ειδικό, ο οποίος ανάλογα με την εξειδίκευσή του, οργανώνει αντιστοίχως και την διδακτική του ενότητα.

Κ.ΓΡ. Ο Alexander ήταν ένας ηθοποιός, που ανέπτυξε αυτή τη μέθοδο διόρθωσης της λάθος στάσης και της έντασης που αναπτύσσεται στο σώμα λόγω αυτής. Όμως την ανέπτυξε ως εργαλείο για να ξεπεράσει τα προβλήματα που είχε ο ίδιος με την αναπνοή και τη φωνή του. Πως αυτό μεταφέρεται στην εκτέλεση ενός μουσικού οργάνου;

Α.ΓΚ. Στην ουσία, το να χάνεις τη φωνή σου, έχει να κάνει πολλές φορές με το στρες που συσσωρεύεται στους μύες των ώμων και του λαιμού.  Όλα τα νεύρα που περνάνε από εκεί είναι υπεύθυνα για την κίνηση των δακτύλων μας. Η κατανόηση της λειτουργίας του σώματός μας, όπως άλλωστε προαναφέραμε, είναι η μόνη εγγύηση για μια υγιή και μακρόχρονη μουσική καριέρα.

Κ.ΓΡ.  Πολύ σωστό. Διότι η μουσική πρέπει να είναι μια καριέρα ζωής. Πάντως το να καταξιώνονται (αλλά και να ελέγχονται!) κάποιες τεχνικές μέσα από κάποια  σοβαρά summer school όπως είναι η Volterra είναι σημαντικό. Δίνει και έναν μπούσουλα στα παιδιά για την κατεύθυνση που πρέπει να ψάξουν όσον αφορά σε αυτά τα θέματα, μην ξεχνάμε πως υπάρχει και πολύ απάτη με αρκετούς θαυματοποιούς-δάσκαλους.

Α.ΓΚ.  Η Volterra φιλοδοξεί να ανοίξει πόρτες, να κεντρίσει το ενδιαφέρον, να ευαισθητοποιήσει, ευελπιστώντας πως οι μαθητές θα προβληματιστούν, θα ενεργοποιηθούν  και θα είναι ανοιχτοί σε κάθε πληροφόρηση. «Θαυματοποιοί»-δάσκαλοι και μαγικές λύσεις, δεν υπάρχουν! Όπως δεν υπάρχει «μια δακτυλοθεσία», η μια τεχνική λύση για το πώς πχ θα παίξεις τις κλίμακες. Γνωρίζοντας τη φυσιολογία των δικών σου χεριών και κατανοώντας από τη μελέτη της παρτιτούρας τι σου ζητάει ο συνθέτης, μπορείς και βρίσκεις λύσεις.

Κ.ΓΡ. Ένα σημαντικό θέμα διδασκαλίας είναι λοιπόν και η αναλυτική μελέτη της παρτιτούρας. Μια παρτιτούρα αναλύεται «φιλολογικά» περισσότερο με τη βοήθεια ενός εξειδικευμένου δασκάλου ανώτερων θεωρητικών. Μπορεί όμως η (συνήθως) πιο «πρακτική» ανάλυση που κάνει ένας δάσκαλος του οργάνου, η οποία βασίζεται περισσότερο στο μουσικό ένστικτο, να είναι επαρκής;

Α.ΓΚ. Είναι βασικό κατά τη γνώμη μου να μην στηρίζεσαι εντελώς στο ένστικτο. Μια βασική αρμονική και μορφολογική ανάλυση είναι απαραίτητη. Παραδείγματος χάρη, κάτι που εμένα βοηθάει πολύ είναι η ανάλυση των φωνών και των διαστημάτων και η αποκωδικοποίηση τους με έναν δικό μου τρόπο, ώστε να υπάρξει στη συνέχεια συναισθηματική φόρτιση. Για παράδειγμα, το διάστημα της τετάρτης για μένα είναι «αγκαλιά» και εκείνο της πέμπτης είναι «κάλεσμα». Ό,τι πληροφορία χρειάζεται ένας μουσικός για την ερμηνεία ενός έργου, βρίσκεται μέσα στην παρτιτούρα. Με την σωστή της ανάγνωση ανακαλύπτεις τη μουσική.

Κ.ΓΡ. Είναι λογικό το θέμα του ξεκινήματος μιας καριέρας να είναι πρωταρχικής σπουδαιότητας για τα νέα παιδιά. Ψάχνουν τον τρόπο να αναδειχθούν σε μια εποχή που υπάρχει κορεσμός του κοινού της μουσικής από άχρηστες πληροφορίες και εντυπώσεις. Από την άλλη, διαχέεται ο απαράδεκτος μύθος πως «μεγάλα ταλέντα δεν υπάρχουν πια». Ακούω επί παραδείγματι: «Δεν υπάρχει πια Χατζιδάκις». Δεν υπάρχει πια Χατζιδάκις; Εγώ έχω γνωρίσει πάμπολλα αντίστοιχα ταλέντα! Υπάρχει όμως το περιβάλλον, παρέχονται οι ευκαιρίες και τα κίνητρα που θα δώσουν σε αυτά τα νέα ταλέντα τη δυνατότητα να ανθίσουν όπως άνθισε ο Χατζιδάκις στο ξεκίνημά του, αλλά και στην πορεία του; Εδώ όλα οδηγούν σε μια διαδικασία εφήμερης διασημότητας που καλά-καλά δεν προλαβαίνεις να βρεις τον εαυτό σου, για ποια καριέρα να μιλήσουμε; Άρα είναι σημαντικό να διδαχτεί ο επίδοξος καλλιτέχνης το πώς να διαχειριστεί την ικανότητα, τη δημιουργικότητα, αλλά και την επαγγελματική του τοποθέτηση στο χώρο. Και από ότι κατάλαβα η Volterra στήνεται και με τη φιλοδοξία να προσφέρει σε αυτή την κατεύθυνση.

Α.ΓΚ. Ακριβώς. Όσο και αν η ενότητα “Business of music” θεωρείται απο πολλούς πως δεν ανήκει στις καλλιτεχνικές μας αρμοδιότητες, η πραγματικότητα ειναι εντελώς διαφορετική. Καλώς η κακώς, δεν υπάρχει πια ο διάσημος ατζέντης, ο οποίος σε αναλάμβανε πλήρως και σου “έκτιζε” μια διεθνή καριέρα. Ο καλλιτέχνης σήμερα δεν περνάει κατευθείαν από το δωμάτιο μελέτης στη σκηνή σκεφτόμενος μόνο τη μουσική του. Σήμερα αν δεν ξέρεις: πώς να μιλήσεις στο τηλέφωνο, πώς να γράψεις ένα βιογραφικό, πώς να διαβάσεις ένα συμβόλαιο, πώς να στήσεις μια μη κερδοσκοπική εταιρεία, πώς να προβάλλεις τον εαυτό σου χωρίς να γίνεσαι φορτικός, δεν έχεις ελπίδα να κάνεις καριέρα.
Υπάρχει επίσης ένας εξαιρετικά σημαντικός παράγοντας, η ανθρώπινη επαφή. Αισθάνομαι ευγνώμων που είχα την τύχη και τις ευκαιρίες να βρεθώ δίπλα σε διεθνώς καταξιωμένους καλλιτέχνες του χώρου μας, οι οποίοι, όχι μόνο με στήριξαν πιστεύοντας στις ικανότητές μου, αλλά δεν δίστασαν επίσης, να μοιραστούν μαζί μου τη σοφία τους και τις υπαρξιακές αναζητήσεις τους. Αυτή λοιπόν η σημαντική “καλλιτεχνική κοινωνικοποίηση,” είναι μια ακόμη πλευρά της Volterra. Τις οκτώ ημέρες του σεμιναρίου, τις περνάμε όλοι μαζί σε ένα αισθητικά υπέροχο, (αρκετά ρουστίκ) χώρο,  περιστοιχισμένοι από μια πανέμορφη φύση, που μοιάζει να έχει βγει από πίνακα της Ιταλικής Αναγέννησης. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και των διαφορετικών δραστηριοτήτων, καθηγητές και μαθητές συνυπάρχουν και ανταλλάσσουν απόψεις, γνώσεις, εμπειρίες, βιώματα. Αυτή η ανταλλαγή και η μάθηση εκ των πραγμάτων γίνεται μια αμφίδρομη διαδικασία.

Με την Έλενα Παπανδρέου στην Volterra

Κ.ΓΡ. Ένα άλλο θέμα, πολύ ουσιαστικό, είναι αυτό της αυτοπεποίθησης. Η καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία είναι από τη φύση της ευάλωτη. Καλείσαι λοιπόν εσύ που είσαι ο υπερευαίσθητος με την πολύπλοκη ψυχολογία να ανέβεις στη σκηνή και να έχεις το ‘θράσος’ το υπέρμετρο. Βλέπουμε λοιπόν ανθρώπους που, ενώ δεν είναι σημαντικοί καλλιτέχνες, στη σκηνή να υπερισχύουν στις εντυπώσεις, απλά επειδή είναι θαρραλέοι εξ ιδιοσυγκρασίας. Άρα, το επί σκηνής θάρρος (δεν θα ήθελα να το πω θράσος) είναι ένα απαραίτητο εργαλείο που πρέπει να έχει ο σωστός καλλιτέχνης, ώστε να μπορεί να επικοινωνήσει την Τέχνη του. Δεν νομίζεις ότι είναι στις υποχρεώσεις του δασκάλου να χτίσει και την αυτοπεποίθηση ενός μαθητή;

Α.ΓΚ. Η ψυχολογία του καλλιτέχνη είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και η αυτοπεποίθηση του καθενός μια εντελώς προσωπική υπόθεση. Αναπτύσσεται, αλλάζει και εξελίσσεται χέρι-χέρι με τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Τροφοδοτείται  και εδραιώνεται με τις επιτυχίες, δέχεται κραδασμούς και αμφισβητήσεις. Όσο πιο ψηλά φθάνεις, όσο πιο πολλά μαθαίνεις, τόσο πιο πολύ μεγαλώνουν οι απαιτήσεις σου. Είναι μια πορεία που τελειώνει την ημέρα που αφήνεις την τελευταία σου ανάσα. Οι δάσκαλοι είμαστε σημείο αναφοράς για το μαθητή κατά τη διάρκεια της φοίτησης, η ευθύνη μας είναι τεράστια. Οι πράξεις μας και οι αντιδράσεις μας, καθορίζουν εξελίξεις και αυτός είναι ένας σοβαρός λόγος, για να υπάρχει μια συνειδητοποιημένη και ισορροπημένη συμπεριφορά από την πλευρά μας. Όσο φυσικά αυτό είναι εφικτό, γιατί, σαφώς, κανένας μας δεν είναι τέλειος.

Κ.ΓΡ.  Βλέπω δασκάλους οι οποίοι «πέφτουν πάνω από το μαθητή», αλλάζουν τα δάκτυλα σε κάθε μουσική φράση, υποβάλλουν ερμηνείες κλπ κλπ. Ουσιαστικά προσπαθούν να φτιάξουν μια κόπια του εαυτού τους. Προσωπικά έχω τη γνώμη πως ο δάσκαλος πρέπει να έχει μια «υψηλή-διακριτική επιστασία». Όχι βέβαια αδιαφορία, αλλά νομίζω πρέπει να δίνεις στον άλλο την εντύπωση ότι είσαι ο ακροατής που κάθεσαι και ακούς εκείνο που αυτός δημιουργεί. Εννοείται ότι μετά θα παρέμβεις και θα διορθώσεις, αλλά αυτό το «από δίπλα», σαν να είσαι ο προπονητής στο μποξ, δεν το θεωρώ σωστό. Συμφωνείς;

Α.ΓΚ. Ο δάσκαλος διαθέτει μια γνώση, η οποία καθοδηγεί τον μαθητή, τον εμπνέει, του δίνει τα απαραίτητα εφόδια, τον διορθώνει, τον στηρίζει και τον προτρέπει. Ο δάσκαλος δεν ελέγχει ασφυκτικά και δεν επιβάλλει τις απόψεις του γιατί, πάνω απ’  όλα, απαιτείται να σέβεται την προσωπικότητα του εκάστοτε μαθητή του. Ο ρόλος μας, είναι να περάσουμε τις γνώσεις μας, γνωρίζοντας πως και αυτές είναι περιορισμένες και να αφήσουμε τους μαθητές μας να ανοίξουν τα φτερά τους αποδεχόμενοι πως μπορεί να πετάξουν πιο ψηλά από εμάς!

Κ.ΓΡ. Ένα άλλο επίσης σημαντικό ζήτημα περί διδασκαλίας είναι αυτό που αποκαλούμε «τεχνική».

Α.ΓΚ. Φυσικά. Χωρίς τεχνική, είσαι αλυσοδεμένος. Δεν έχεις τα μέσα να εκφραστείς ελεύθερα μέσα από την τέχνη σου. Όμως, μια και κουβεντιάζουμε, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω: τι είναι η τεχνική; Για πολλούς τεχνική είναι η ικανότητα να παίζεις γρήγορα. Όμως για μένα τεχνική είναι τα πάντα. Είναι ό,τι χρειάζεσαι, έτσι ώστε χωρίς συμβιβασμούς να  δώσεις ζωή και φωνή στα «ασπρόμαυρα σημαδάκια» της παρτιτούρας. Η τεχνική δεν είναι ανεγκέφαλη επίδειξη υπερθεάματος. Κάθε άλλο.

Κ.ΓΡ. Ένα επίσης πολύ σημαντικό θέμα που απασχολεί τους μουσικούς είναι το θέμα του «σκηνικού φόβου», του τρακ. Τι λες γι΄αυτό στους μαθητές σου ώστε να τους βοηθήσεις;

Α.ΓΚ. Τους λέω ό,τι λέω στον εαυτό μου. Τους προκαλώ να πειραματιστούν, να αφεθούν στο να λαθέψουν, να κατανοήσουν τα όρια τους και να τα υπερβούν. Τους προτρέπω να γνωρίζουν τη μουσική τους όπως γνωρίζουν την παλάμη του χεριού τους και κάνω ό,τι μπορώ να τους οργανώνω ευκαιρίες εμφανίσεων μπροστά σε κοινό. Τους μιλάω για τις δικιές μου εμπειρίες και αυτές συναδέλφων βοηθώντας τους να απομυθοποιήσουν τους “μύθους”. Δεν γνωρίζω έναν καλλιτέχνη, ο οποίος εκτίθεται χωρίς άγχος. Σημασία δεν έχει να μην έχεις άγχος, σημασία έχει πώς μπορείς το άγχος να το μετατρέψεις σε δημιουργία. Όλα αυτά και άλλα πολλά, ανήκουν στο κεφάλαιο «ψυχανάλυση κατά τη διάρκεια του μαθήματος» (γέλια).

Κ.ΓΡ.  ‘Όπως είδα, στη Volterra διδάσκονται σε νέους μουσικούς τρόποι αξιοποίησης του διαδικτύου, σε σχέση με την καριέρα τους. Το διαδίκτυο είναι νομίζω «πεδίο δόξης λαμπρόν» για εμάς που κάνουμε ένα είδος τέχνης εστιασμένο, μιας τέχνης που δεν έχει την υποχρέωση να αφορά όλον τον κόσμο. Πώς βλέπεις όλο αυτό το πράγμα με την διαδικτυακή κοινωνική δικτύωση, το αντιμετωπίζεις με φόβο ή με αισιοδοξία;

Α.ΓΚ.  Το διαδίκτυο είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο με τεράστιες δυνατότητες. Θέλει όμως πάρα πολύ προσοχή! Όπως κάθε εργαλείο χρειάζεται και αυτό να χρησιμοποιηθεί με έλεγχο και γνώση, έτσι ώστε να περιορισθούν οι ανεπιθύμητες… παρενέργειες. Η  σχέση εξάρτησης των νέων παιδιών (και όχι μόνο) από το διαδίκτυο, είναι ένα φαινόμενο της εποχής μας, το οποίο κάθε άλλο παρά θετικό είναι. Η ναρκισσιστική υπερχρησιμοποίηση του Facebook μπερδεύει προσωπική και επαγγελματική ζωή και μετράει επιτυχίες με το μέγεθος μιας εικονικής (virtual) πραγματικότητας. Η άμεση πρόσβαση, όμως, σε μια παγκόσμια τράπεζα πληροφοριών, είναι κάτι το πραγματικά θαυμάσιο και εξαιρετικά βοηθητικό.

Κ.ΓΡ.  Σε ό,τι αφορά το ρεπερτόριο, στην κλασική κιθάρα δεν νομίζεις ότι είναι προβληματικό το γεγονός πως (σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει πχ στο βιολί ή στο πιάνο) προτού προλάβουμε να φτιάξουμε ένα καταξιωμένο ρεπερτόριο, έχουμε την τάση να το παρατάμε για να πάμε σε ένα άλλο και μάλιστα με πολύ έμφαση στα εφέ του οργάνου, ειδικά τα τελευταία χρόνια;

Α.ΓΚ. Η κιθάρα έχει ένα θαυμάσιο και πολύ πλούσιο ρεπερτόριο που, λόγω της ιδιωματικής φύσης της ως οργάνου, αγκαλιάζει έξι αιώνες μουσικής! Για τους ίδιους ακριβώς λόγους, έχει και πολλές τάσεις. Το κύριο χαρακτηριστικό τους όμως, είναι ότι έρχονται και παρέρχονται. Η ποιότητα όμως πιστεύω πως είναι διαχρονική και αντιστέκεται στο χρόνο.

Κ.ΓΡ. Και μιλώντας για έργα που βασίζονται στα εφέ. Οι «μαγικές νότες» της κιθάρας, οι συνηχήσεις, τα ευρηματικά αρπίσματα κτλ έχουν πλέον υπερχρησιμοποιηθεί. Δεν νομίζεις πως τα νεότερα έργα αυτού του είδους έχουν αρχίσει πια να ακούγονται ίδια;

Α.ΓΚ. Αισθάνομαι πως η κατάρα των καιρών μας, είναι η ποσότητα και όχι η ποιότητα. Η καινοτομία για την καινοτομία, η συνεχής αλλαγή που σε αφήνει ακίνητο και ο κατακλυσμός εντυπώσεων που σε αφήνει μουδιασμένο και προβληματισμένο. Δεν είμαι αντίθετη ως προς  τα “εφέ,” ούτε με τις “μαγικές νότες” της κιθάρας όταν σωστά ενσωματωμένες προσδίδουν μαγεία στο όργανο. Είμαι, όμως, κάθετα αρνητική ως προς τη μονομέρεια και την επανάληψη, καθώς και στο ρεπερτόριο που δημιουργείται για να κερδίζει εντυπώσεις.

Κ.ΓΡ. Είμαστε όμως στην εποχή της πρώτης ακρόασης-εντύπωσης και αυτό είναι ένα πρόβλημα…

Α.ΓΚ. Είναι πρόβλημα εάν δεχτούμε πως είμαστε υποχρεωμένοι να παρουσιάζουμε κυρίως το ρεπερτόριο της κιθάρας που εύκολα κερδίζει  τις πρώτες εντυπώσεις. Κανένας, ούτε καν οι τάσεις των καιρών, δεν μπορούν να καθορίσουν τις καλλιτεχνικές μας επιλογές. Πιστεύω άλλωστε, πως το κοινό μπορεί να ακούσει και να εκτιμήσει ακόμα και το πιο “δύσκολο” ρεπερτόριο, φτάνει αυτό να είναι σωστά παρουσιασμένο και ερμηνευμένο.

Κ.ΓΡ. Ο σωστός ακροατής έχει το ένστικτό να καταλάβει από ποιο σημείο και μετά “ψεύδεσαι”; Η τίμια και αυθεντική καλλιτεχνική διαδικασία είναι τελικά αυτή που γοητεύει τον ακροατή;

Α.ΓΚ. Σαφώς! Η ικανότητα να συγκινείς και να συγκινείσαι οδηγώντας τον ακροατή σου σε ψυχική ανάταση, είναι ένα θείο δώρο  που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο.

Κ.ΓΡ. Στη Volterra υπάρχει διαγωνισμός; 

Α.ΓΚ.  Όχι, στη Volterra δεν υπάρχει διαγωνισμός. Δεν συνάδει  με τη φύση του σεμιναρίου.


Κώστας Γρηγορέας, Κώστας Μακρυγιαννάκης, Αντιγόνη Γκόνη
(Ως μέλη της επιτροπής του Διαγωνισμού Κιθάρας «Νέοι Καλλιτέχνες 2013» της ΚΟΘ)

Κ.ΓΡ. Και μιας και η συζήτηση γίνεται με την ευκαιρία της κοινής συμμετοχής μας στην κριτική επιτροπή του Διαγωνισμού της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης: Τι γνώμη έχεις για τους διαγωνισμούς;

Α.ΓΚ. Για ένα νέο ταλαντούχο μουσικό, οι διαγωνισμοί προσφέρουν ίσως ένα «χέρι βοηθείας» στα πρώτα βήματα της καριέρας του: είτε με τη μορφή απλά μιας ηθικής αναγνώρισης, είτε με τη μορφή κάποιας χρηματικής υποστήριξης. Είτε πάλι ενδεχομένως παρέχει την ευκαιρία για κάποια ρεσιτάλ και ορισμένες φορές ανοίγει το δρόμο για μια δισκογραφική δουλειά.  Στην αρχή της καριέρας μου, αντιμετώπισα τους διαγωνισμούς ως «αναγκαίο κακό», γιατί απλά πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η τέχνη και η μουσική  δεν είναι πρωταθλητισμός!
Σήμερα δεν θα έλεγα καν ότι οι διαγωνισμοί  είναι «αναγκαίοι», ούτε υποχρεωτικοί. Τους μαθητές μου δεν τους προτρέπω να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς. Αυτό για το οποίο τους ενθαρρύνω, είναι να δουλέψουν σε βάθος το ρεπερτόριο που τους εκφράζει. Τώρα, εάν θέλουν να το παρουσιάσουν και σε διαγωνισμούς, τότε θα είμαι δίπλα τους να τους στηρίξω.
Πιστεύω ακράδαντα, πως οι καριέρες δεν «χτίζονται» μόνο πάνω στα βραβεία. Σε τελική ανάλυση, είναι πιο εύκολο να «κερδίσεις» μια ειδική επιτροπή ενός διαγωνισμού, από το να γοητεύσεις και να παρασύρεις με την μουσική σου ένα κοινό – μυημένο ή όχι.


Κώστας Γρηγορέας
www.grigoreas.gr
Ιούνιος 2014

Απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια: Τίνα Βαρουχάκη

(7-11/7) Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά

ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ:
1. ΕΝΕΡΓΑ ΜΕΛΗ: ΕΩΣ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ
2. ΑΚΡΟΑΤΕΣ: ΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ

Οι Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας θα διεξαχθούν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, τη δεύτερη εβδομάδα του Ιουλίου. Πρόκειται για μια διοργάνωση που περιλαμβάνει σεμινάρια οργάνων από καταξιωμένους μουσικούς: Κώστας Γρηγορέας (κιθάρα), Χαράλαμπος Αγγελόπουλος (πιάνο), Δημήτρης Φωτόπουλος (φλάουτο).
Επίσης περιλαμβάνει εργαστήρια με κιθαριστικά σύνολα, τα οποία θα προετοιμάσουν ο συνθέτης Νίκος Ντρέλας και ο κιθαριστής Νίκος Ρώσσος, καθώς και εργαστήρια μουσικής δωματίου υπό την καθοδήγηση του φλαουτίστα Δημήτρη Φωτόπουλου. Παράλληλα θα διεξαχθούν συναυλίες νέων αλλά και καταξιωμένων καλλιτεχνών και διαλέξεις περί θεμάτων μουσικής.

Στη φετινή διοργάνωση προσκεκλημένοι θα είναι ο συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας ο οποίος θα παρουσιάσει ένα μέρος του έργου του, όπως επίσης και το “D&A GUITAR DUO” (Δημήτρης Κουρζάκης – Άγγελος Μπότσης) που θα ερμηνεύσει έργα του ρεπερτορίου του.

Επίσης, συναυλία θα δώσει το κιθαριστικό ντούο Αχιλλέας Μάρκου – Γιώργος Καλόμαλος και διάλεξη ο σολίστ κιθάρας Γιώργος Μπεχλιβάνογλου, όπου θα παρουσιάσει την κατασκευή του «Moov – κιθάρα ταξιδιού»

Στο πλαίσιο των Ημερών Μουσικής Πρέβεζας θα πραγματοποιηθεί και ο Διαγωνισμός Νέων Κιθαριστών, στον οποίον έχει καθιερωθεί να δίνεται έμφαση στην ερμηνεία έργων Ελλήνων συνθετών.

Η διαμονή στην πόλη της Πρέβεζας θα δώσει την ευκαιρία στους ενεργά συμμετέχοντες, στους ακροατές αλλά και στους συνοδούς τους, παράλληλα με την παρακολούθηση των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων να περάσουν μερικές ημέρες ευχάριστων διακοπών απολαμβάνοντας τη γραφική πόλη και τις φημισμένες παραλίες της περιοχής.

Πρόγραμμα και πληροφορίες διαμονής και γευμάτων http://www.tar.gr/content/content.php?id=4620

Επικοινωνία-πληροφορίες: Τηλ. 2682060964
Mail: odeiopolyrythmia@yahoo.gr
Στην ιστοσελίδα: www.polirithmia.gr
Facebook: Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας
Facebook group: https://www.facebook.com/groups/ImeresMusikisPrevezas