Tag Archives: κλασική κιθάρα

1983: ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ JULIAN BREAM, ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΤΥΠΟ (τότε) TaR (Του Κώστα Γρηγορέα)

Με μεγάλη συγκίνηση αναδημοσιεύω τη μικρή συνέντευξη που είχα πάρει από τον σπουδαίο και προσφάτως εκλιπόντα maestro Julian Bream , για λογαριασμό του έντυπου τότε TaR.
Η συνέντευξη έγινε το μακρινό 1983, όταν ήμουν στην Αγγλία για σπουδές στο Royal Νorthern College of Music, ως υπότροφος του Βρετανικού Συμβουλίου.

(ΣΗΜ. Σπουδές έως και σήμερα μη αναγνωρισμένες από το Ελληνικό Κράτος, για να μην ξεχνιόμαστε).

Η αφορμή δόθηκε όταν παρακολουθήσαμε ένα αξέχαστο ρεσιτάλ του Julian Bream στο Εδιμβούργο, παρέα με τον στενό μου φίλο τότε, και μετέπειτα διαπρεπή κιθαριστή, Paul Galbraith.

Δεν διστάζω να πω ότι για εμένα ο Julian Bream υπήρξε TO είδωλό μου στην κλασική κιθάρα. Ένας μουσικός που δεν περιορίστηκε στον μικρόκοσμο των ειδικών φεστιβάλ και των σεμιναρίων, έκανε εξαιρετικές συνεργασίες και βοήθησε όσο κανείς άλλος στο να δημιουργηθεί ένα σπουδαίο σύγχρονο και προπαντός ελκυστικό ρεπερτόριο του οργάνου στον 20ο αιώνα.
Η ερμηνεία του στο απαράμιλλο Nocturnal After John Dowland for Guitar, Op. 70 του Benjamin Britten υπήρξε η σφραγίδα της ύπαρξής μου στην κλασική κιθάρα και ο δίσκος του 20th Century Guitar η αρχική πυξίδα της πορείας μου σε αυτόν τον χώρο.
Επίσης, η «γέφυρα» που έφτιαχνε η Τέχνη του ανάμεσα στην Παλαιά Μουσική και την Σύγχρονη, υπήρξε για μένα ό,τι πιο γοητευτικό ένιωσα από τα πρώτα μου μουσικά βήματα.

Η συνέντευξη-συζήτηση είναι σχεδόν ίδια με την δημοσιευμένη στο τεύχος 5 του εντύπου TaR. Για να την φέρω όμως πιο κοντά στα σημερινά, έχω κάνει ελάχιστες παρεμβάσεις και συμπληρώσεις, κυρίως από μνήμης, για τις οποίες όμως είμαι απολύτως σίγουρος, μιας και εκείνη η βραδιά έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου.
Μην ξεχνάτε ότι εν έτει 1983 δεν υπήρχε ευκολία στο να συναντήσει κάποιος το είδωλό του, πόσο μάλλον να εμπλακεί και σε μια χαλαρή κουβέντα μαζί του. Τώρα πια, αυτά έχουν απλοποιηθεί και μάλλον απομυθοποιηθεί. Κι επειδή η Τέχνη έχει ανάγκη τον Μύθο, δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι πάντοτε για καλό…

(Αύγουστος 2020)

 

1983: ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ JULIAN BREAM, ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΤΥΠΟ TaR
(Του Κώστα Γρηγορέα)

Οι προειδοποιήσεις ήταν σαφείς: «Του Julian Bream συνήθως δεν του αρέσουν τα σημειωματάρια, μαγνητόφωνα και συναφή».
Παρόλο λοιπόν πού ή συναυλία του στο Εδιμβούργο εκείνο το βράδυ ήταν υπέροχη (Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 1983, The Queen’s Hall), οι οιωνοί για μια πιθανή σύντομη συνέντευξή του για το TAR ήταν μάλλον κακοί. Και έγιναν ακόμα χειρότεροι όταν διαπίστωσα ότι έξω από το καμαρίνι του τον περίμενε κυριολεκτικά το μισό θέατρο.
Απτόητοι όμως, εγώ και ο φίλος μου Paul Galbraith, αποφασίσαμε να τον περιμένουμε στο τέλος της σειράς.
Να όμως πού οι θεοί των Ελλήνων, σε συνεργασία όμως αυτή τη φορά με τούς θεούς των  Άγγλων, έκαναν το θαύμα τους. Και είδαμε τον J.B. να κατευθύνεται με ενθουσιώδη διάθεση προς τον Πωλ και να του λέει πόσο ωραίο βρήκε το παίξιμό του στο διαγωνισμό τού BBC για τον καλύτερο νέο μουσικό εκείνης της χρονιάς.
Για να μην τα πολυλογούμε λοιπόν, κάτι η εκτίμησή του για τον Πωλ, κάτι τα μαθήματά μου με τους John Williams και Gordon Crosskey και κάτι το Βρετανικό Συμβούλιο της Αθήνας (του οποίου ήμουν υπότροφος και στο οποίο είχε ήδη προσφάτως δώσει ένα επίσης αξέχαστο ρεσιτάλ), βρεθήκαμε καλεσμένοι του για ένα ποτό στο Bar. Τι το καλύτερο θα μπορούσε να περιμένει από την τύχη του ο επίδοξος «δημοσιογράφος» του TAR;


Το πρόγραμμα του ρεσιτάλ που είχε δώσει ο J.B. στο Βρετανικό Συμβούλιο της Αθήνας

Εκεί λοιπόν διαπιστώσαμε ότι στον J.B. μπορεί να μην αρέσουν οι συνεντεύξεις, αλλά σίγουρα του αρέσει η παρέα και η συζήτηση. (Παράδειγμα είναι το ενδιαφέρον βιβλίο του Tony Palmer με τίτλο «Α Life on the Road», πού δεν είναι τίποτε άλλο από μία επιλογή των φιλικών συζητήσεων του Πάλμερ με τον μαέστρο.).
Μέρος λοιπόν αυτής της συζήτησής μας σας μεταφέρω, «with his best wishes για το TAR», όπως μας είπε.


Το πρόγραμμα του αξέχαστου ρεσιτάλ στο Εδιμβούργο, με την αφιέρωση του 
J.B.
(Τα έργα του 
Enrique Granados τα αντικατέστησε ο σολίστ επί σκηνής με την Suite Compostelana του Federico Mompou)

 

Κώστας Γρηγορέας: Η σημερινή συναυλία ήταν για μένα μια μεγάλη εμπειρία όσον άφορά την επικοινωνία καλλιτέχνη – ακροατηρίου. Κάτι πού κατά τη γνώμη μου έχει αρχίσει να χάνεται, ακόμα και στις συναυλίες κλασσικής κιθάρας. Ποιοι νομίζετε ότι είναι οι κύριοι λόγοι πού εμποδίζουν αυτήν την επικοινωνία;

Julian Bream: Δεν νομίζω πώς είναι εύκολο να πει κανείς γενικά τί φταίει, γι’ αυτό θα προτιμήσω να πω τί βοηθάει έμενα στο να έχω επαφή με το ακροατήριο μου.
Σίγουρα λοιπόν με βοηθάει ή κιθάρα μου. Αυτή ή Romanillos που παίζω, μπορεί να μην δίνει την εντύπωση του «τεράστιου» όγκου ήχου πού δίνουν άλλες κιθάρες, αλλά έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα· κάνει τέλεια διασπορά τού ήχου, με αποτέλεσμα να ακούγεται το ίδιο καλά μακριά, όσο και κοντά. Σε πάρα πολλές κιθάρες ή ένταση πέφτει απότομα όταν απομακρυνθείς, κι αυτό γιατί ο ήχος τους δεν έχει την δυνατότητα να «διαπεράσει», το χώρο, όσο κι αν δίνει την εντύπωση ότι είναι δυνατός. Αυτή λοιπόν η αίσθηση ασφάλειας ότι ο κάθε ένας από τους ακροατές  ακούει ακριβώς αυτό που εγώ θέλω να ακούσει, με κάνει να νιώθω σε πλήρη επαφή με το κοινό μου και προφανώς επηρεάζει και την γενικότερη επικοινωνιακή συμπεριφορά μου στην σκηνή.


Julian Bream και Jose Romanillos

Κ.Γ. Τι όμως μπορεί να κάνει, έστω και η πιο καλή κιθάρα, σε μια τεράστια και γεμάτη ακροατές αίθουσα;

J.B. Νομίζω ότι 2.000 ακροατές, είναι το maximum για μια σωστή συναυλία. Έχω παίξει βέβαια και σε μερικές αίθουσες με πολύ περισσότερα άτομα αλλά με τέλεια ακουστική χώρου, κάτι βέβαια όχι πολύ συνηθισμένο. Στις περιπτώσεις λοιπόν πού υπάρχει μεγάλος χώρος και κακή ακουστική, χρειάζεται μικροφωνική εγκατάσταση· κάτι που έμενα δεν μου αρέσει καθόλου.
(ΣΗΜ. Ας μην ξεχνά βεβαίως ο σημερινός αναγνώστης ότι η απάντηση αυτή αφορά τα μηχανήματα του 1983. Η εξέλιξη των μικροφωνικών εγκαταστάσεων υπήρξε εντυπωσιακή και δεν μπορώ να γνωρίζω ποια θα ήταν μια πρόσφατη απάντηση του J.B. σε αυτό το ερώτημα. Όμως, από διαίσθηση πιστεύω ότι θα ήταν η ίδια. Η επιλογή των οργάνων του (HauserRubioRomanillos κ.ά) ήταν πάντοτε με βάση την εξαιρετική ποιότητα του ήχου. Άρα νομίζω ότι δεν θα θυσίαζε ποτέ ούτε το 1% από αυτή, εάν είχε την δυνατότητα να επιλέξει).

Κ.Γ. Πολλοί κιθαριστές χρησιμοποιούν μόνιμα μικροφωνική στις συναυλίες τους. Ο φίλος σας o John Williams μάλιστα, μας έλεγε ότι θεωρεί τη μικροφωνική εγκατάσταση τον μόνον τρόπο για να ακούει ό ακροατής τον ίδιο ήχο που ακούει ο κιθαριστής από το όργανό του, και τελικά να φτάνει στα αυτιά του αυτό ακριβώς που θέλει να του δώσει ως εκτελεστής.

J.B. Για μένα το πιο συναρπαστικό πράγμα, είναι ή αμεσότητα της επαφής πού υπάρχει μεταξύ τής χορδής πού πάλλεται από το δάκτυλο τού κιθαριστή από τη μία, και τού ακροατή από την άλλη. Όταν παρεμβάλλεται ή μικροφωνική, όσο τέλεια και αν είναι, αυτό χάνεται. Άσε που κατά την γνώμη μου, ο ήχος αποκτά αναπόφευκτα μια ηλεκτρική χροιά.

Κ.Γ. Δεν θα μπορούσαμε όμως να πούμε ότι η ηχογράφηση και αναπαραγωγή δημιουργεί το ίδιο πρόβλημα; Κι εκεί παρεμβάλλονται μικρόφωνα και ηχεία.

J.B. Αυτό είναι άλλη υπόθεση. Νομίζω ότι ή ηχογράφηση με σωστά μηχανήματα, και κυρίως σε σωστό χώρο με καθαρή ακουστική και κυρίως με έναν σωστό και καταρτισμένο τεχνικό, μπορεί να δώσει θαυμάσια αποτελέσματα. Ο ηχογραφημένος ήχος σε αυτήν την περίπτωση δεν έχει την ψεύτικη χροιά της μικροφωνικής. Πιστεύω ότι στο παρεκκλήσι κοντά στο σπίτι μου (Σημ. Wardour Chapel στο Wiltshire) μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη μου ηχολήπτη John Bower [1] έχουμε κάνει θαυμάσιες ηχογραφήσεις.

Ρεσιτάλ του Julian Bream στο Wardour Chapel. Μεταδόθηκε από το BBC2 την 1/2/1978.
Έργα  Bach, Villa-Lobos, Albeniz and Britten.

Κ.Γ. Μιας και μιλάμε για ηχογραφήσεις, θέλετε να μας πείτε τι καινούργιο ετοιμάζετε;

J.B. Κάτι όχι πολύ καινούργιο είναι ότι ηχογράφησα πάλι το Concierto di Aranjuez, σε Digital όμως αυτήν τη φορά. Σκέφτομαι να το βάλω σε ένα δίσκο αποκλειστικά με έργα Rodrigo. Τα άλλα κομμάτια θα είναι κατά πάσα πιθανότητα τα Fandango -Passacaglia -Zapateado και το  Invocacion y Danza. Όλα αυτά, για έναν ακόμα δίσκο της σειράς με Ισπανική μουσική που φτιάχνω τώρα. Ηχογράφησα επίσης και το έργο Sonatina του Federico Moreno Torroba, το  οποίο είχα να το παίξω πάρα πολλά χρόνια και ήταν αληθινά συγκινητική ή «επιστροφή» μου σ’ αυτό.

Κ.Γ. Στο σημερινό σας πρόγραμμα αντικαταστήσατε τα κομμάτια του Enrique Granados με την Suite Compostelana του Federico Mompou. Ένα τόσο όμορφο κομμάτι, που πραγματικά απορώ γιατί παραμένει σχετικά άγνωστο.

J.B. Για μένα τουλάχιστον, ήταν ξεχασμένο. Τυχαία, ψάχνοντας σε μία μουσική εγκυκλοπαίδεια για κάτι άλλο, είδα το όνομα του Mompou και ότι φέτος κλείνει τα 80 του χρόνια. Θυμήθηκα ότι κάποτε είχα συναντήσει αυτόν τον συνθέτη και μάλιστα τον είχα ακούσει να παίζει κομμάτια του στο πιάνο. Ήταν θυμάμαι μία θαυμάσια βραδιά. Τα κομμάτια του ήταν πολύ ατμοσφαιρικά και το παίξιμό του αληθινά υποβλητικό. Πρόκειται, για έναν θαυμάσιο πιανίστα και συνθέτη, όμως σχετικά άγνωστο, γιατί ποτέ του δεν προσπάθησε ιδιαίτερα για να προβάλει τη μουσική του. Πρόκειται για έναν πολύ συνεσταλμένο άνθρωπο. Θυμήθηκα λοιπόν τη σουίτα του, έψαξα στο αρχείο μου και βρήκα αυτό το πανέμορφο κομμάτι. Το έπαιξα σήμερα και θα το παίξω και στις άλλες συναυλίες τής περιοδείας μου (1983) για να τιμήσω τα 80 χρόνια του. Σκέφτομαι μάλιστα να το ηχογραφήσω.
Όμως για σκέψου! Αυτό το κομμάτι γράφτηκε για τον Andres Segovia που φέτος κλείνει τα 90 χρόνια του. Φαίνεται λοιπόν πώς αυτή ή γενιά, εκτός από θαυμάσιους μουσικούς, έβγαλε και… καλά διατηρημένους μουσικούς!

Για πες μου κάτι άλλο τώρα· ξέρω ότι το επίπεδο τής κιθάρας στην Ελλάδα είναι υψηλό. Όμως επαγγελματικά, πώς έχουν τα πράγματα στην πατρίδα σας; Ξέρω ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια, για να ζήσει κανείς εκεί ως κιθαριστής έπρεπε να κάνει μαθήματα! (Με ηχηρό γέλιο απευθύνεται προς τον Πωλ) – Άκου φίλε μου… Μαθήματα!!!

Κ.Γ. Τα πράγματα οπωσδήποτε είναι καλύτερα τώρα, αλλά και πάλι είναι αδύνατον ένας μουσικός να ζήσει από της συναυλίες κλασσικής κιθάρας. Συνήθως λοιπόν ξεκινάμε για να παίξουμε μουσική και καταλήγουμε περισσότερο να διδάσκουμε μουσική.

J.B. Πολύ κρίμα. Εδώ στην Αγγλία εμείς έχουμε Guitar Societies σε πολλές μεγάλες αλλά και μικρές πόλεις, αλλά και Tοπικά Συμβούλια Γραμμάτων και Τεχνών, πού μπορούν να δώσουν καλή δουλειά σε έναν νέο μουσικό, ο οποίος εννοείται ότι διαθέτει τα προσόντα. Εύχομαι το ίδιο να γίνει κάποια στιγμή και στην χώρα σας.

Όμως… τα ποτήρια άδειασαν και κάπου εδώ τέλειωσε ή αξέχαστη εκείνη συζήτησή μας, μιας και κάποιος τον προέτρεψε με έντονο τρόπο να φορτωθεί την «ταξιδιωτική του εξάρτηση, και να τρέξει να προλάβει το τραίνο. Απίστευτα χαρούμενοι και περήφανοι για το ότι έδειχνε να απολαμβάνει την παρέα μας, σε σημείο που έπρεπε να τoν… μαλώσουν για να μας αφήσει, αλληλοχαιρετηθήκαμε εγκάρδια.

Με ευχαρίστηση πήρε και το τεύχος TAR που του πρόσφερα, χωρίς να παραλείψει να κάνει και το χαρακτηριστικό του χιουμοριστικό λογοπαίγνιο: «Oh, tar …. oh, ta! ….» (ta = thank you στην Εγγλέζικη αργκό).

«With his best wίshes» λοιπόν μας άφησε, τον Πωλ μεθυσμένο από τη χαρά του για τα καλά λόγια που άκουσε, κι έμενα να προσπαθώ να συμμαζέψω και να αποκρυπτογραφήσω τις σημειώσεις που έκανα τόση ώρα σε χαρτοπετσέτες, προγράμματα, κουτιά από τσιγάρα και σε ό,τι άλλο τέλος πάντων μπορεί να χρησιμοποιήσει ο ερασιτέχνης δημοσιογράφος στην απελπισία του…

Κώστας Γρηγορέας
Λονδίνο 1983
(Αναδημοσίευση και αναθεώρηση: Αύγουστος 2020)


Το αριστουργηματικό έργο Nocturnal op.70 του Benjamin Britten είναι αφιερωμένο στον Julian Bream και βασίζεται στο τραγούδι «Come, Heavy Sleep» από το πρώτο βιβλίο τραγουδιών του John Dowland (1597). Κάθε μέρος του έργου είναι και μια παραλλαγή, που σταδιακά οδηγεί όλο και πιο κοντά στο τραγούδι του Dowland, με το οποίο καταλήγει.

Come, heavy Sleep  (1597)
by John Dowland

Come, heavy Sleep the image of true Death;
And close up these my weary weeping eyes:
Whose spring of tears doth stop my vital breath,
And tears my heart with Sorrow’s sigh-swoll’n cries:
Come and possess my tired thought-worn soul,
That living dies, till thou on me be stole.

Come shadow of my end, and shape of rest,
Allied to Death, child to his black-fac’d Night:
Come thou and charm these rebels in my breast,
Whose waking fancies do my mind affright.
O come sweet Sleep; come or I die for ever:
Come ere my last sleep comes, or come never.

REST IN PEACE MAESTRO JULIAN BREAM…

 


ΟΛΑ ΤΑ ΤΕΥΧΗ ΤΟΥ ΕΝΤΥΠΟΥ TaR (No1 – No13) ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ Η KAI ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ:
http://www.tar.gr/content/content.php?category=131

 


[1]  Ο John Bower υπήρξε ιστορικός ηχολήπτης του BBC, άρχι-ηχολήπτης στο Royal Northern College of Music, φίλος και προσωπικός ηχολήπτης του J.B.
Συνέντευξή μου από αυτόν για την τεχνική της ηχογράφησης της κιθάρας έχει δημοσιευθεί στο έντυπο TAR (Νο 6).

 

ART CAMPUS ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΚΙΘΑΡΑΣ ΔΕΛΦΟΙ 2019 (του Κώστα Γρηγορέα)

 

Κατά τη διάρκεια των χρόνων της κρίσης, ζήσαμε μια απρόσμενη άνθηση των φεστιβάλ, σεμιναρίων, μάστερκλας κλπ. στο χώρο της κιθάρας και όχι μόνο. Με την εμπειρία μου ως διαχειριστής του TaR όμως, υποψιάζομαι πως όλα αυτά δεν υπήρξαν σημάδια για επί της ουσίας αναβάθμιση των δραστηριοτήτων του χώρου, απλώς η βιοποριστική ανάγκη των συναδέλφων οδήγησε σε μια πλειοδοσία βαρύγδουπων χαρακτηρισμών, έτσι ώστε οι κύκλοι μαθημάτων στα ωδεία να διαφημίζονται ως σεμινάρια (ή μάστερκλας) και τα τοπικά μουσικά εργαστήρια να διαφημίζονται ως φεστιβάλ. Άποψή μου τελικώς, είναι πως αυτό δεν βοήθησε την άνοδο της μουσικής εκπαίδευσης, ίσως μάλιστα το αντίθετο. Μια ματιά στις απαιτήσεις από μαθητές και γονείς για το επίπεδο μουσικών σπουδών δείχνει πως ο πήχης έχει χαμηλώσει επικίνδυνα. Παρατηρώντας μάλιστα στο χώρο της κιθάρας την εξέλιξη της διδακτέας ύλης και του ρεπερτορίου των συναυλιών, φοβάμαι ότι ο όρος «κλασική κιθάρα» επί της ουσίας θα αντικατασταθεί σχετικά σύντομα με τον αμερικάνικο γενικό ορισμό “nylon string guitar” και θα απομακρυνθεί από τον καλώς εννοούμενο κλασικό χώρο. Όμως, αυτή είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα και θα με βγάλει από τον στόχο μου ο οποίος είναι να παρουσιάσω μια σημαντικότατη εκπαιδευτική δραστηριότητα κλασικής κιθάρας, που παρόλο ότι είχε τις προδιαγραφές ενός φεστιβάλ, κατ’ ουσίαν λειτούργησε ως μια σωστή θερινή μουσική ακαδημία, όπως αυτές διοργανώνονται εδώ και πολλά χρόνια σε άλλες χώρες. Μια εκπαιδευτική δραστηριότητα που οι διοργανωτές της επέλεξαν να ονομάσουν «Art Campus Κλασικής Κιθάρας».

Το Art Campus λοιπόν, που πραγματοποιήθηκε στους Δελφούς το καλοκαίρι του 2019, το έζησα ως απλός παρατηρητής και αυτό ίσως με κάνει να βλέπω με πιο καθαρό μάτι τις σωστές του προδιαγραφές και τα επιτυχή αποτελέσματά του:

1.     Το Art Campus είχε ως συμβούλους της διοργάνωσης καταξιωμένους καλλιτέχνες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το πασίγνωστο κιθαριστικό ντούο Ευάγγελος Ασημακόπουλος & Λίζα Ζώη, αναμφισβήτητους δασκάλους του χώρου της κλασικής κιθάρας.

2.     Το Art Campus είχε καλεσμένους για ρεσιτάλ και διδασκαλία εκλεκτούς σύγχρονους κιθαριστές μεγάλης καλλιτεχνικής εμβέλειας, τους Gabriel Bianco, Rovshan Mamedkuliev, Marco Tamayo.

3.     Το Art Campus είχε Σύνολα Μουσικής Δωματίου με καθοδηγητή έναν εκλεκτό Έλληνα μουσικό, τον κορυφαίο βιολιστή της ΚΟΑ Δημήτρη Σέμση.

4.     Το Art Campus πραγματοποιήθηκε, σε έναν πραγματικά ελκυστικό τόπο, στους Δελφούς.

5.     Το Art Campus είχε μια απολύτως επαγγελματική οργάνωση από ανθρώπους που ειδικεύονται στην οργάνωση μουσικών εκδηλώσεων, εν προκειμένω την κιθαρίστρια Όλγα Καλογρηάδου, που δραστηριοποιείται και σε αυτό το επάγγελμα τα τελευταία 25 χρόνια. Αποτέλεσμα ήταν, ότι τα πάντα «δούλευαν ρολόι», οι ρόλοι ήταν διακριτοί, όλα κυλούσαν ομαλά, άρα το πεδίο για αυθορμητισμό ήταν ελεύθερο και ασφαλές. Εξ ου και η μεγάλη ικανοποίηση των συμμετεχόντων, νέων και παλαιών μουσικών, που πραγματικά το χάρηκαν, και μάλιστα με έμφαση ζητούσαν την επανάληψή του, κάτι όμως όχι εύκολα εφικτό μιας και τα Art Campus έχουν διαφορετικό αντικείμενο για κάθε εκπαιδευτικό έτος.

6.     Το Art Campus είχε ένα μεγάλο φορέα διοργάνωσης, τον Σύλλογο Φίλων της Μουσικής -διευθυντής του οποίου είναι ο μουσικολόγος κ.Αλέξανδρος Χαρκιολάκης– και την δραστήρια Αντιπρόεδρο του ΔΣ του Συλλόγου, την κα. Έφη Αβέρωφ-Μιχαηλίδου, που έχει την καλλιτεχνική εποπτεία του Art Campus.

7.     Το Art Campus είχε οικονομική ενίσχυση από ένα σημαντικό χορηγό, την Οικογένεια Γεωργίου Π. Λιβανού, έτσι ώστε όλα να γίνουν ακριβώς σύμφωνα με τις προβλέψεις και διοργανώθηκε σε ένα χώρο υψηλής αισθητικής και λειτουργικότητας όπως το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών.

8.     Το Art Campus έδωσε πραγματικά σοβαρό κίνητρο για ΠΟΛΛΟΥΣ εκ των φοιτούντων, οι οποίοι διακρίθηκαν στους ποικίλους τομείς δραστηριοτήτων του: Τη συμμετοχή σε μια επαγγελματικού επιπέδου Συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (9/11/2019), κάτι που όλοι καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό γεγονός είναι για την αυτοπεποίθηση, αλλά και την προβολή των νέων μουσικών. Αυτό λοιπόν λειτούργησε ως μια πιο πλατιά έννοια βράβευσης και παιδαγωγικά σωστότερη κατά τη γνώμη μου, από ότι η κατάταξη «Α’ Βραβείο, Β’ Βραβείο κλπ.». (Μιλώντας φυσικά πάντα για μια διοργάνωση εκπαιδευτικού χαρακτήρα, κι όχι για έναν διαγωνισμό που θα δώσει ευκαιρίες σε ήδη ολοκληρωμένους νέους καλλιτέχνες).

Δεν αμφισβητώ ότι κατά καιρούς, υπήρξαν και υπάρχουν διοργανώσεις στην Ελλάδα που συγκεντρώνουν την αφρόκρεμα της κιθαριστικής Τέχνης. Όμως είναι αλήθεια ότι, δυστυχώς, σε ουκ ολίγες περιπτώσεις οι αγαθές προθέσεις και οι αγνές φιλοδοξίες δεν φτάνουν. Τα χρήματα είναι σε πολλές περιπτώσεις λίγα έως ανύπαρκτα, άρα και οι αμοιβές των διδασκάλων και ερμηνευτών όχι ανάλογες της αξίας τους. Οι φιλότιμοι και καλοπροαίρετοι οργανωτές-καλλιτέχνες δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τον έμπειρο manager, με αποτέλεσμα πολλές φορές να αυτοσχεδιάζονται επί τόπου πρόχειρες λύσεις. Και τέλος, οι χώροι φιλοξενίας και συναυλιών δεν είναι πάντα αντίστοιχοι της ποιότητας των καλλιτεχνικών διευθυντών και των προσκεκλημένων.

Νομίζω λοιπόν ότι μια διοργάνωση όπως το Art Campus πρέπει να αποτελέσει πρότυπο, ώστε να τοποθετηθούν τα πράγματα στο σωστό τους μέγεθος, για αρκετές εκ των αντίστοιχων διοργανώσεων. Είμαστε πλέον -δυστυχώς- στην εποχή που οι καλές και αγαθές προθέσεις δεν αρκούν σε τέτοιους τομείς δραστηριοτήτων…

Κώστας Γρηγορέας και Marco Tamayo

(Art Campus Δελφοί 2019)

 


ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Τo ART CAMPUS “Διεθνείς Κιθαριστικές Συναντήσεις” διοργανώθηκε από τον Σύλλογο Οι Φίλοι της Μουσικής την εβδομάδα 8-14 Ιουλίου στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών

Οι βασικοί διοργανωτές του Art Campus 2019:
Έφη Αβέρωφ-Μιχαηλίδου, Αλέξανδρος Χαρκιολάκης και ‘Ολγα Καλογρηάδου


Στο Art Campus των Δελφών συμμετείχαν 39 νέοι ταλαντούχοι κιθαριστές από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό

1.      ΝΙΚΟΛΑΣ ΒΗΧΟΣ

2.      ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΑ ΒΡΕΝΟΖΙ

3.      ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΡΕΚΗΣ

4.      ΑΣΠΑΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ

5.      ΜΑΡΙΑ ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΑΚΗ

6.      ΟΡΦΕΑΣ  ΖΙΝΔΡΟΣ

7.      ΝΙΚΟΣ ΖΟΥΜΑΚΗΣ

8.      ΘΟΔΩΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥΔΗΣ

9.      ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΖΟΓΛΟΥ

10.  ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΦΕΝΤΖΗΣ

11.  ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ  ΚΟΥΡΚΟΥΝΑΚΗ

12.  ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΥΔΩΝΙΑΤΗ

13.  ΑΔΡΟΜΑΧΗ ΚΩΣΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

14.  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΕΜΟΝΗΣ

15.  ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΜΑΝΩΛΟΥΔΗΣ

16.  ΖΑΜΠΙΑ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

17.  ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΥΡΑΤΗΣ

18.  ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΜΠΑΞΕ

19.  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

20.  ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΝΤΟΥΜΑΝΑΣ

21.  ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΛΑΤΖΟΓΛΟΥ

22.  ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΤΟΓΛΟΥ

23.  ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ-ΡΑΦΑΗΛ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

24.  ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΑΚΩΒΟΥ

25.  ΆΡΤΕΜΙΣ-ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΛΑΜΠΑ

26.  ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΡΑΚΗΣ

27.  ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

28.  ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

29.  ΠΑΥΛΟΣ  ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΙΤΗΣ

30.  ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

31.  ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΣΤΑΜΟΥ

32.  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΟΥ

33.  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΖΩΡΤΖΗΣ

34.  ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΛΙΚΙΔΗΣ

35.  ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΣΟΥΡΤΙΔΗ

36.  ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΤΥΠΑΛΔΟΥ

37.  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΛΔΑΙΟΠΟΥΛΟΣ

38.  UROS JACEVIC

39.  ALEXANDER YUZHANIN

Πραγματοποιήθηκαν 95 σόλο μαθήματα και ακούστηκαν 72 έργα πρωτότυπα γραμμένα για κλασική κιθάρα


Μάθημα με τον Ευάγγελο Ασημακόπουλο

 


Μάθημα με τον Gabriel Bianco

 


Μάθημα με την Λίζα Ζώη

 


Μάθημα με τον Rovshan Mamedkuliev

 


Μάθημα με τον Marco Tamayo

 

Δημιουργήθηκαν ολιγομελή κιθαριστικά σύνολα καθώς και σύνολα μουσικής δωματίου για κιθάρα και άλλα όργανα (φλάουτο/έγχορδα) και παρουσιάστηκαν 19 έργα για σύνολα και 3 κοντσέρτα του Antonio Vivaldi


Μουσική Δωματίου με τον Δημήτρη Σέμση

 


Εργαστήρι Κιθάρας με τον Marco Tamayo

 

Οργανώθηκαν διαλέξεις με τους Ευάγγελο Ασημακόπουλο και Marco Tamayo, δόθηκαν ρεσιτάλ από τους προσκεκλημένους κιθαριστές Φώτη Κουτσοθόδωρο, Rovshan Mamedkuliev, Gabriel Bianco και δεν έλλειψαν οι εκπλήξεις με τις δύο έκτακτες και απρόσμενες εμφανίσεις του Marco Tamayo σε ρεσιτάλ που ενθουσίασαν το κοινό.


Gabriel Bianco

 


Marco Tamayo

 


Rovshan Mamedkuliev

 


Φώτης Κουτσοθόδωρος

 


Δημήτρης Σέμσης

 

Όλοι οι συμμετέχοντες σόλο κιθαριστές και τα σύνολα παρουσιάστηκαν σε 4 συναυλίες που έγιναν στο Αμφιθέατρο και στο Αίθριο του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών καθώς και στο Μουσείο του Αρχαιολογικού χώρου των Δελφών και ξεναγήθηκαν στον Αρχαιολογικό χώρο και στο Μουσείο των Δελφών κατά την τελευταία ημέρα, πριν από την τελική συναυλία.

Kλικ εδώ
για να δείτε το φωτο-άλμπουμ
με στιγμιότυπα συναυλιών και δραστηριοτήτων 
του Art
Campus2019

Νικητές Διαγωνισμών (Δελφοί 2019) 

Οργανώθηκαν τρεις μουσικοί διαγωνισμοί, για σόλο κιθάρα, για σύνολα και για τα κοντσέρτα του Vivaldi που έχουν μεταγραφεί για κιθάρα και έγχορδα.


Οι ακόλουθοι κιθαριστές και τα σύνολα που διακρίθηκαν στους Μουσικούς διαγωνισμούς θα συμμετάσχουν σε 

Δύο συναυλίες στις 19:00 και στις 21:00
που θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 9 Νοεμβρίου
στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών,
Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος.
 

ΣΟΛΟ ΚΙΘΑΡΑ

1.      ΘΟΔΩΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥΔΗΣ

2.      ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΖΟΓΛΟΥ

3.      ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΦΕΝΤΖΗΣ

4.      ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΛΑΤΖΟΓΛΟΥ

5.      ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

6.      ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΥΝΟΛΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΔΩΜΑΤΙΟΥ

1.      ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΜΑΝΩΛΟΥΔΗΣ

2.      ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΝΤΟΥΜΑΝΑΣ

ΝΤΟΥΕΤΟ ΚΙΘΑΡΑΣ

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΜΠΑΞΕ – ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΖΩΡΤΖΗΣ

ΚΙΘΑΡΙΣΤΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ «ΑΘΗΝΑ»

ΝΙΚΟΛΑΣ ΒΗΧΟΣ, ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΑ ΒΡΕΝΟΖΙ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΡΕΚΗΣ,

ΟΡΦΕΑΣ  ΖΙΝΔΡΟΣ, ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΚΟΥΡΚΟΥΝΑΚΗ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΣΤΑΜΟΥ,

ΠΑΥΛΟΣ  ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΙΤΗΣ , ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΣΟΥΡΤΙΔΗ


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ ΜΜΑ

ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ TaR

Τελειώσαμε με τα ωδεία! Μήπως σειρά έχουν τα μουσικά πανεπιστήμια;

Θα προσπαθήσω να τα πω με 3 κουβέντες, ή καλύτερα με 2.
Κι αυτό γιατί η πρόθεσή μου είναι να καταλάβουν οι μαθητές και οι γονείς το πού πάνε να μπλέξουν…
Κι ας με συγχωρήσουν οι συνάδελφοι για την γλαφυρότητα και τη μη εμπεριστατωμένη ανάλυση. Άλλωστε το TaR είναι ανοιχτό για όποιες επιπλέον αναλύσεις και επεξηγήσεις, από οποιονδήποτε το επιθυμεί.
Επίσης, ξεκαθαρίζω πως πρόθεσή μου δεν είναι να αδικήσω τις προσπάθειες σοβαρών πανεπιστημιακών συνάδελφων αλλά να δώσω έμφαση στο ότι, αν δεν μπει μια σειρά, μάλλον «δεν πάει άλλο»…

Η ελληνική μουσική εκπαίδευση, άρα και η μουσική Τέχνη, πορεύτηκε μέχρι σχετικά πρόσφατα μέσω των ωδείων. Γνωστό.
Τα ωδεία δημιούργησαν την Μαρία Κάλλας (Εθνικό Ωδείο) τον Δημήτρη Μητρόπουλο (Ωδείο Αθηνών) τον Λεωνίδα Καβάκο (Ελληνικό Ωδείο). Σε αυτά έλαβαν την εκπαίδευση που τους κατέστησε ικανούς να γίνουν δεκτοί από τις μεγαλύτερες Ακαδημίες και Πανεπιστήμια του Κόσμου, ώστε να φτάσουν εκεί που έφτασαν. Επίσης τα ωδεία δημιούργησαν τους ακροατές της «λόγιας» μουσικής στη χώρα μας, κάτι εξ ίσου σημαντικό με το προηγούμενο.
Αυτά τα ίδια ωδεία που εν έτη 2019 εξακολουθούν να είναι… αδιαβάθμητα στην εκπαιδευτική κλίμακα. Κάτι που ακόμη και μετά από 40 χρόνια προσωπικής εκπαιδευτικής δράσης δεν έχω καταλάβει πως μπορεί να συμβαίνει.
(Τόσο καλά!… Δηλαδή φανταστείτε τι έχουν καταλάβει οι μαθητές και οι γονείς που ενδιαφέρονται για τη μουσική εκπαίδευση…)

Αδιαβάθμητα μουσικά σχολεία τα ωδεία λοιπόν, που όμως τα διπλώματα που απονέμουν είναι υψηλότατων απαιτήσεων. Τόσο υψηλών μάλιστα, ώστε όλοι οι επιφανείς Έλληνες μουσικοί έγιναν εύκολα δεκτοί για μεταπτυχιακές σπουδές από τα μεγαλύτερα ιδρύματα της Γης. Και που, αφού τελείωσαν αυτές τις σπουδές, το ελληνικό κράτος τυπικά δεν τις αναγνωρίζει (έως και καθόλου) καθότι στην Ελλάδα… δεν υπάρχουν αντίστοιχες σπουδές!

Μπερδευτήκατε; Εγώ να δείτε! Ειδικά όταν πριν χρόνια έμαθα σχετικά με την δική μου περίπτωση:
Είμαι κάτοχος Μεταπτυχιακού του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, όπου εκεί με δέχθηκαν κατόπιν ακρόασης και ως απόφοιτο της ανώτερης σχολής που διαθέτει η πατρίδα μου για μουσικούς εκτελεστές. Δηλαδή του ωδείου.
Όμως, όταν επέστρεψα έμαθα ότι, σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο, στο Δημόσιο, δεν θα μπορούσα να διοριστώ σε κάποια βαθμίδα αντίστοιχη της καριέρας μου. Διότι δεν είχα κάποιο ελληνικό πανεπιστημιακό πτυχίο. Οποιοδήποτε πτυχίο, οποιασδήποτε σχολής.
Όμως κατόπιν υπήρξα μέλος σε επιτροπές του ΑΣΕΠ, όπου εγώ έκρινα το ποιοι θα διοριστούν.
Εκεί όπου εγώ ουσιαστικά δεν μπορώ…
Ανέκδοτο, ε;

Κι όλα αυτά διότι στην Ελλάδα υπάρχει το μπάχαλο να έχουμε δυο «απέναντι ανταγωνιστικά μαγαζιά». Το Υπουργείο Πολιτισμού (εποπτεύει τα ωδεία) και το Υπουργείο Παιδείας (εποπτεύει τα πανεπιστήμια). Το δεύτερο λοιπόν, δεν αναγνωρίζει ως ισότιμους με τους δικούς του, τους τίτλους του πρώτου.
Στην πορεία βέβαια, βρέθηκε ένα παραθυράκι, που δεν κόβω και το κεφάλι μου ότι έχω καταλάβει πώς ακριβώς λειτουργεί. Εάν λοιπόν είσαι αδιαβάθμητος (του ωδείου) αλλά έχεις κι ένα πτυχίο πανεπιστήμιου (πχ Μεσογειακής Υδατοκαλλιέργειας) τότε είσαι κομπλέ! Μπορείς άνετα να διοριστείς εκεί όπου ο Καβάκος δεν μπορεί!

Μπερδευτήκατε; Πάρτε μια ανάσα διότι ακολουθεί συνέχεια:

Λογικά, έπρεπε να πάρουμε την υπάρχουσα παράδοση και πολιτιστική υποδομή των, έστω λίγων, σοβαρών ωδείων, να την εξυγιάνουμε περαιτέρω (απολύτως απαραίτητο μιας και υπάρχουν ουκ ολίγα απαράδεκτα, στο όριο της απάτης) και να την αναβαθμίσουμε σε Μουσική Ακαδημία. Εκεί όπου θα διδάσκουν οι αντικειμενικά καταξιωμένοι μουσικοί λόγω προσφοράς και καριέρας κι όχι λόγω «χαρτιών». Όμως αντ’ αυτού συνεχίσαμε με ελληνικού τύπου «πατέντες». Σκέφτηκε λοιπόν ο σοφός νομοθέτης:
«Μιας και (επιτέλους) αξιωθήκαμε να φτιάξουμε στα πανεπιστήμια ένα καλό οικοδόμημα που λέγεται «Μουσικολογία», δεν κάνουμε και μια… προέκταση να την πούμε γενικώς «Μουσικό Τμήμα», να καλυφτούμε για τα ωδεία και τις ακαδημίες κι όλα αυτά τα περιττά που αυτοί οι σπαστικοί Ευρωπαίοι μας ζητάνε;»
Όπερ και εγένετο.
Κι ας έταζαν ανά καιρούς Μουσικές Ακαδημίες η Μελίνα, ο Θάνος κι ο Καραμανλής ο Β’ (που μέχρι κορδέλα εγκαινίων έκοψε ο άνθρωπος).

Και γεννήθηκαν τα Μουσικά Πανεπιστήμια.
Που με τη σειρά τους, στελεχωμένα από ικανότατους αλλά και ανικανότατους, προσπαθούν κι αυτά τα ίδια να καταλάβουν τι ακριβώς είναι:

# Είναι Ωδεία;
Φυσικά και όχι, διότι οι σπουδές ενός μουσικού οργάνου ή ανώτατων θεωρητικών ξεκινούν από μια σχετικά νεαρή ηλικία και διαρκούν 10-13 η και 15 χρόνια.

# Είναι επιστημονικά-ερευνητικά ιδρύματα;

Όσον αφορά τη Μουσικολογία εννοείται, αλλά όσον αφορά την πρακτική μουσική εκπαίδευση; Σε 4-5 χρόνια, μόνο ανώτατη εξειδίκευση μπορούν να δώσουν, όπως δηλ. σε όλον τον Κόσμο γίνεται. Αλλά για να γίνει αυτό, οι μαθητές πρέπει προηγουμένως να έχουν σπουδάσει μέχρι ένα υψηλό επίπεδο. Που; Μα στα παρακατιανά και σχεδόν μη αναγνωρισμένα από το σύστημα του Υπουργείου Παιδείας ωδεία!

Κι ο μαθητής τι καταλαβαίνει μέσα σε αυτό το μπάχαλο; Ότι για να γίνει εκτελεστής μουσικός ή μουσικός δημιουργός με προοπτικές μόνιμης επαγγελματικής αποκατάστασης πρέπει να δώσει εξετάσεις για το τμήμα… Μουσικολογίας, καθότι το δίπλωμα του ωδείου δεν αναγνωρίζεται ως ισότιμο!
Ότι δηλ., για να το κάνω πιο λιανά, ενώ θέλει να γίνει ηθοποιός, του λένε πως αντί να πάει στη Δραματική Σχολή (πχ του Εθνικού Θεάτρου) πρέπει να πάει στη Σχολή… Θεατρολογίας του ΠανεπιστήμιουΑλλιώς οι σπουδές του θα είναι συγκριτικά υποδεέστερες!

Εδώ όμως πάρτε άλλη μια ανάσα. Γιατί έχει κι άλλη συνέχεια…

Καταμεσής λοιπόν στην απελπισία αυτού του μπάχαλου, εμείς οι μουσικοπαιδαγωγοί των ωδείων είπαμε:
Εντάξει. Ας γίνει, έστω αυτόΑς στηρίξουμε τους όσους άξιους είναι στα μουσικά πανεπιστήμια, μη μπας και ξεκολλήσει το πράγμα και αποφευχθεί η απαξίωση, όπου πλέον η μουσική εκπαίδευση θα καταλήξει να μην είναι παρά μια ακόμη βαριεστημένη δραστηριότητα των πολυάσχολων πιτσιρικάδων.
Με σαφή βέβαια για μας την δυσοίωνη επαγγελματική προοπτική, από καταξιωμένοι δάσκαλοι και καθηγητές μουσικής να γίνουμε απλοί φροντιστηριάδες προετοιμασίας μαθητών για τα Μουσικά Πανεπιστήμια. Όμως, τουλάχιστον, να περισώσουμε το επάγγελμα που έγραψε την ιστορία της Ελληνικής Μουσικής, αλλά και να επιβιώσουν οι επαγγελματίες που έχουν παλέψει μια ζωή για αυτό.
Και με την ελπίδα, φυσικά, ο κάθε μαθητής μας να έχει την τύχη να πέσει στα χέρια ενός άξιου πανεπιστημιακού καθηγητή.

Σε αυτό πλέον το πλαίσιο, θετικά είδαμε τις προτάσεις που έκαναν πέρσι τα Μουσικά Τμήματα των Πανεπιστημίων Μακεδονίας και Ιονίου για μια πιο σωστή διαδικασία εισαγωγικών εξετάσεων στα Μουσικά Πανεπιστήμια, έτσι ώστε να αξιολογούνται καλύτερα ΚΑΙ οι καλλιτεχνικές ικανότητες των φοιτητών. Πράγμα αυτονόητο για κάθε λογικό άνθρωπο, όμως καθόλου αυτονόητο για  τους έχοντες την ευθύνη στο να θέτουν τους κανόνες των πανελληνίων εξετάσεων.

Όμως (τι έκπληξη…) εκεί που αυτό πήγε να προχωρήσει, πάλι μπερδευτήκαμε…

Κι επειδή πραγματικά μετά από όλα όσα έγραψα είμαι πολύ κουρασμένος ψυχικά για να σας εξηγήσω και τα νεότερα, παραθέτω το αναλυτικό άρθρο του έγκυρου esos.gr:

“Επαναστατούν” και τα πανεπιστημιακά Μουσικά τμήματα κατά του νέου τρόπου εισαγωγής

“Το σύστημα δεν προάγει τις Μουσικές Σπουδές, την αξιοκρατία και την αριστεία, καθιστώντας τις ειδικές εισιτήριες εξετάσεις μακράν κατώτερες των περιστάσεων”

 [ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ]


Αντί επιλόγου:
Το πιο ανησυχητικό είναι πως σχεδόν όλοι κάθονται και παρατηρούν με σχετική απάθεια το «πού τελικά θα κάτσει η μπίλια».
Με αποτέλεσμα η όποια συζήτηση να δημιουργεί την λάθος εικόνα μιας συντεχνιακής διαμάχης μεταξύ «ωδειακών» και «πανεπιστημιακών», ενώ επί της ουσίας διακυβεύεται το μέλλον και η ταυτότητα ενός βασικότατου πολιτιστικού χώρου. Που εννοείται πως για να είναι σοβαρός και γόνιμος πρέπει να είναι και ως επάγγελμα σωστά οργανωμένος.

Κώστας Γρηγορέας: Ο συνθέτης με εκλεκτούς φίλους στο Μέγαρο (Της Τίνας Βαρουχάκη)

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, 25/2/2019
Εντυπώσεις της Τίνας Βαρουχάκη από τη συναυλία-αφιέρωμα
και προσωπικές αναμνήσεις από την έως τώρα καλλιτεχνική διαδρομή του κιθαριστή & συνθέτη

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη Ι

Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του΄90. Φοιτητοπαρέα, είχαμε πάει σε μια γνωστή μπουάτ της Αθήνας ν΄ακούσουμε την Αλίκη Καγιαλόγλου. Ήταν μια μυσταγωγική μουσική βραδιά με τραγούδια σε μια πολύ λιτή διασκευή, για φωνή και κιθάρα… Θυμάμαι πόσο με γοήτευσε η συνοδεία της κλασικής κιθάρας…
Η φυσιογνωμία του σολίστα, ήταν γνώριμη. Σύντομα συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο για τον ίδιο άνθρωπο που ήταν στο εξώφυλλο μιας πολύ αγαπημένης μου κασέτας με τίτλο: «Κιθάρα Apasionada». Ο σολίστ, δεν ήταν άλλος από τον Κώστα Γρηγορέα.

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη ΙΙ΄

Παραμένουμε στις αρχές της δεκαετίας του΄90. Ο δάσκαλός μου, Παναγιώτης Δεληγιάννης, με διδάσκει ένα έργο του αείμνηστου Κυριάκου Τζωρτζινάκη (1950 – 1989). Με αφορμή το γεγονός, με προτρέπει να αγοράσω το ηχογράφημα  που είχε κυκλοφορήσει ήδη από το 1985 με τίτλο: «Έργα Ελλήνων Συνθετών για κιθάρα: Κυριάκος Τζωρτζινάκης, Κώστας Γρηγορέας (κιθάρα)».

Σε αυτό το αξέχαστο βινύλιο, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε τα υπέροχα έργα του Κυριάκου Τζωρτζινάκη, όπως: «4 Δημοτικές Εικόνες», «Ο Χορός των Ρολογιών», «Νυχτερινό», «Singing in Another Tune” κ.ά. ερμηνευμένα με τη μοναδική ευαισθησία του Κώστα Γρηγορέα.

«Tον Κυριάκο Τζωρτζινάκη είχα την τύχη να τον έχω συνεργάτη, αλλά και στενό φίλο.  Είχα όμως την ατυχία να τον χάσω πολύ νωρίς». (…)  «Με την ερμηνεία όμως των έργων του, μπορώ να εκφράσω πόσο σημαντική για μένα ήταν, και εξακολουθεί να είναι, η μουσική του» αναφέρει συγκινημένος ο Κώστας Γρηγορέας σε άρθρο του, αφιερωμένο στη μνήμη του Κυριάκου Τζωρτζινάκη.[1]

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη III’

Μέσα δεκαετίας του΄90. Με την προτροπή του δασκάλου μου, αγοράζω το βιβλίο «Τετράδιο για κιθάρα», με παρτιτούρες έργων του Μάνου Χατζιδάκι σε διασκευή Τάσου Καρακατσάνη. Ήταν μια «όαση» μουσικής, αυτό το βιβλίο! Ένιωθα ως εάν να είχε εκδοθεί για να…μας  παρηγορήσει, αντισταθμίζοντας τα κουραστικά λεγκάτα, τις βαρετές ασκήσεις αντίχειρα και τις εξαντλητικές σκάλες… Αυτή η έκδοση, ήταν το κίνητρο να τα υπομείνει κανείς όλα αυτά! Με ποια ανταμοιβή; Μα ασφαλώς, με το να διδαχθούμε αυτές τις όμορφες Χατζιδακικές μελωδίες (που παραμένουν επίκαιρες έως σήμερα) και να επιχειρήσουμε να τις παίξουμε, με πρότυπο την έξοχη ερμηνεία τους από τον Κώστα Γρηγορέα στο ομότιτλο ηχογράφημα, στο εξώφυλλο του οποίου ο ίδιος o Χατζιδάκις, και ως παραγωγός, είχε γράψει:

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη IV΄

Είμαστε στο 2003. Μέχρι τότε ο Κ.Γ. είναι γνωστός και καταξιωμένος ως σολίστ κλασικής κιθάρας. Από εκείνη τη χρονιά, αναδύεται και μια ακόμη ταυτότητά του, εξίσου σημαντική και ενδιαφέρουσα: αυτή του συνθέτη. Τότε κυκλοφορεί η πρώτη έκδοση με παρτιτούρες συνθέσεών του για κιθάρα, η οποία τιτλοφορείται: «Κιθάρα σε Ελληνικό Τρόπο» (εκδόσεις Παπαγρηγορίου Κ. – Νάκας Χ.)

Ο ίδιος ο συνθέτης, παρατηρεί σχετικά: «Σαν Ελληνικούς τρόπους, αντιλαμβάνομαι όλα τα αυθεντικά στοιχεία, αλλά και όσα έχουν ενσωματωθεί στην Ελληνική μουσική. Από την παραδοσιακή και λαϊκή μουσική, τους Έλληνες και ξένους συνθέτες και τραγουδοποιούς έως την Jazz και το Rock που συντρόφευαν τα νεανικά μου ακούσματα».
Φθάνουμε στο 2004. Εκείνη τη χρονιά, ο Κ.Γ. ηχογραφεί τα σχετικά έργα που κυκλοφορούν πλέον σε cd. Ο μουσικοκριτικός Γιώργος Λεωτσάκος, κάνει, όπως είναι επόμενο, μια εξαιρετική κριτική για την παρουσίαση των έργων από τον κιθαριστή-συνθέτη σε ένα ρεσιτάλ στην αίθουσα Φίλιππος Νάκας, επισημαίνοντας, μεταξύ άλλων, τα εξής [2]:
«Στερεότατη τεχνική υποταγμένη στα βιωματικά κελεύσματα μιας άπεφθης μουσικότητας… εξίσου προικισμένος κιθαριστής και συνθέτης…ο Γρηγορέας μας καθήλωσε με την ηχητική ευγένεια, την πλαστικότητα φράσεως και ρυθμού και έναν πλούτο λεπτότατων εκφραστικών αποχρώσεων…Ανέδειξε εαυτόν σε δημιουργό όχι μόνο με αίσθηση της λειτουργικότητας των αντιθέσεων και του timing στην εναλλαγή τους, αλλά και με όραμα τόσο πλούσιο που απαιτεί εκφραστικά μέσα μεγαλύτερης εκφραστικής εμβέλειας από την κιθάρα (Ωδείο Φ.Νάκας 25.02.2005).»

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη V΄

Βρισκόμαστε στο 2007. Ο Κυριάκος Τζωρτζινάκης έχει ήδη από το 1989, περάσει στην αιωνιότητα. Το ίδιο όμως και τα έργα του. Ο Κ.Γ. τα κυκλοφορεί εκ νέου σε cd με τίτλο: «Ο Κώστας Γρηγορέας παίζει Κυριάκο Τζωρτζινάκη» (MOTIVO, NM 1063 – 2007) .
Προλογίζοντας την έκδοση, ο Ιστορικός και Κριτικός μουσικής Γ.Β. Μονεμβασίτης, σημειώνει, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Τούτο το ανθολόγιο της μουσικής του για κιθάρα από τον φίλο, συνοδοιπόρο και συνεργάτη του Κώστα Γρηγορέα, εκτός του ότι αποτελεί οφειλόμενο εγκώμιο, διαθέτει και ικανά στοιχεία πρωτοτυπίας:….».[3]
Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο του νέου, επικαιροποιημένου ηχογραφήματος, ο Γ.Β. Μονεμβασίτης, μας πληροφορεί σχετικά: «Οι πέντε από τις δώδεκα αυτές σπουδές (οι με αριθμό 3, 4, 9, 10 και 11) υπήρχαν ερμηνευμένες στην έκδοση  του 1985. Δυο ακόμη, οι με αριθμό 5 και 6, οι οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, μαζί με τις 3 και 4 αποτελούσαν ενότητα την οποία ο δημιουργός τους αποκαλούσε Μινιατούρες, ηχογραφημένες στη διάρκεια ρεσιτάλ που έδωσε ο Κώστας Γρηγορέας το 2005, συμπεριλαμβάνονται στη νέα έκδοση.  Προστέθηκε ακόμη η «Ωδή στο παράλογο», σύνθεση του 1978 για τρεις κιθάρες – ο Κώστας Γρηγορέας ερμηνεύει σε πολλαπλή ηχογράφηση και τις τρεις κιθάρες».[4]

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες:  Πράξη VI΄

Mάϊος 2008. Το καταξιωμένο κιθαριστικό ντουέτο Αλεξάνδρας Χριστοδήμου – Γιάννη Πετρίδη, με σημαντική διεθνή καριέρα στις ΗΠΑ, ερμηνεύει εξαίσια τα έργα του Κώστα Γρηγορέα: “The Sun”, “The Night” “My Sky” που αποτελούν τον κύκλο: Soundtracks” για δύο κιθάρες.
Τα έργα ερμηνεύουν οι ίδιοι σολίστ σε ηχογράφημά τους, με τίτλο: «Mediterranean Echoes». Eπίσης, οι εν λόγω συνθέσεις περιλαμβάνονται στο άλμπουμ Soundtracks for Ideal Movies” του Κώστα Γρηγορέα, που κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2012.
Σημειωτέον δε, ότι οι δυο σολίστ έχουν επίσης ερμηνεύσει με μεγάλη επιτυχία τα εν λόγω έργα σε πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, με πιο πρόσφατη την συναυλία τους, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Παλαιού Φαλήρου, του οποίου διατελούν Καλλιτεχνικοί Διευθυντές.

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη VII΄

Mάϊος 2009. Ο Κ.Γ., ήδη από το 2006 αρχισυντάκτης και διαχειριστής του http://www.tar.gr, αποφασίζει μαζί με τον διευθυντή του περιοδικού Νότη Μαυρουδή για την παραγωγή ενός άλμπουμ με τίτλο «Έλληνες Κιθαριστές παίζουν Έλληνες Συνθέτες». Αναλαμβάνει την οργάνωση της παραγωγής, την ηχοληψία (κατά ένα μεγάλο μέρος) και το digital mastering. Στο άλμπουμ συμμετέχουν 12 εξαιρετικοί κιθαριστές της νεότερης γενιάς, που ερμηνεύουν έργα 13 καταξιωμένων αλλά και νεότερων συνθετών.
Ο Κ.Γ. συμμετέχει με τρεις μικρές συνθέσεις του: Bessy’s Valse (κιθ. Μπέσσυ Διαγωμα), Νανούρισμα (κιθ. Βασιλική Λεοντάρη) και November Mood (κιθ. Γιώργος Μπεχλιβάνογλου)

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη VIII’

Δεκέμβριος 2009. H καταξιωμένη πιανίστα Έφη Αγραφιώτη συμπράττει με τον Κώστα Γρηγορέα δημιουργώντας το ντούο «230+6 χορδές». Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας, σε συναυλίες όπου περιλαμβάνονται όμως και σόλο έργα, ηχογραφεί ερμηνεύοντας με μοναδική βιρτουοζιτέ το έργο του για σόλο πιάνο «Οbsessions» (τα μέρη: «Ιn Circles», «The End»)

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη IX΄

5 Φεβρουαρίου του 2010. Σε εκδήλωση-αφιέρωμα που διοργανώνει το TaR στη μνήμη του Κυριάκου Τζωρτζινάκη, στην αίθουσα συναυλιών του Ωδείου Φ. Νάκας, με θέμα: «Κυριάκος Τζωρτζινάκης: 20 χρόνια μετά», ο Κ.Γ.-φανερά συγκινημένος-ξετύλιξε τις υπέροχες αναμνήσεις του από τη συνεργασία τους. https://youtu.be/xJop8usFK5Y

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη X’

Mάϊος 2010. Ο Γιωργος Τοσικιάν κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο του με τον τίτλο «Guitar Music By Greek Composers». Στον δίσκο πρωτοηχογραφεί, ερμηνεύοντας με μοναδική μουσικότητα, την «Αθώα Σουίτα» του Κώστα Γρηγορέα.

Δεκέμβριος 2010. Χριστουγεννιάτικη Συναυλία της EBU με μετάδοση μέσω Τρίτου σε όλη την Ευρώπη και Αμερική. Στο αμφιθέατρο του Πυθαγόρειου Ωδείου. Ο Κ.Γ. και ο εξαιρετικός Χάρης Λαμπράκης, με τον υπέροχο ήχο του νέι που ξεχειλίζει από ευαισθησία, ερμηνεύουν την «Παιδική Φαντασία».

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη XI΄

Δεκέμβριος 2012.  Κυκλοφορεί το ηχογράφημα που περιλαμβάνει συνθέσεις του Κώστα Γρηγορέα, με τίτλο: Soundtracks for Ideal Movies” στο οποίο συμμετέχουν οι  εξαίρετοι μουσικοί:[5] Έφη Αγραφιώτη, Δημήτρης Βερβιτσιώτης, Γιάννης Γιαγουρτάς, Mπέσυ Διαγωμά,  Παύλος Κανελλάκης, Νίκος Κατριζιδάκης, Χάρης Λαμπράκης, Άγγελος Μπότσης, Γιάννης Πετρίδης Θεόφιλος Σωτηριάδης,  Βασίλης Τζαβάρας, Αλεξάνδρα Χριστοδήμου, Sabrina Vlascalik[6] και βεβαίως, ο ίδιος ο συνθέτης με τη διττή ιδιότητά του και ως σολίστ.

H Έφη Αγραφιώτη, αυτή τη φορά με μια άλλη-εξίσου επιτυχημένη-ιδιότητά της, της αρθρογράφου, σημειώνει σχετικά:
«…Ακούγοντας τώρα την δική του μουσική, διαπιστώνω με θαυμασμό ότι παραμένει ακριβής και λιτός, σχεδιάζει με λυρική μαεστρία εκφραστικές αποχρώσεις διαχυτικές, παίζοντας με λεπτότητα, με τη γνώση του έμπειρου σολίστα. Η αντίληψη για την εκτέλεση τώρα μεταφέρεται ταυτόφωνη, σε κοινό συναισθηματικό φορτίο με την αντίληψη για τη σύνθεση, τη δημιουργία…»

Ενθουσιώδεις κριτικές αποσπούν οι μουσικές αυτές συνθέσεις και από άλλες προσωπικότητες της μουσικής. Τα ακόλουθα αποσπάσματα είναι χαρακτηριστικά:[7]

“…Έργα με έμπνευση, με φαντασία, εικόνες με χρώματα, με φως, ήχοι εκλεπτυσμένοι, ευρηματικοί, με ποίηση…”
Ευάγγ. Ασημακόπουλος, TaR
.
“…Ως σολίστ αλλά και ως συνθέτης, ο Κώστας Γρηγορέας είναι μια από τις πιο σοβαρές παρουσίες στο χώρο της κιθάρας…”
Hubert Kappel, σολίστ
.
“… Nέα έργα σμιλευμένα από γνώση, ευαισθησία, πείρα και συναισθηματικό έλεγχο…”
Νότης Μαυρουδής, Αθήνα 984
.
“…Η μουσική του Κώστα Γρηγορέα έχει μια πολύ διακριτή δική της ‘φωνή’…”
Carlos Bonell
, σολίστ

“… Ως συνθέτη, τον Γρηγορέα χαρακτηρίζει αδιατάρακτη ισορρο­πία και συλλειτουργία οραματισμού και ευρηματικότητας… ”
Γιώργος Λεωτσάκος, Εξπρές

«Τούτες οι “Ηχητικές επενδύσεις για ιδεατές ταινίες” περιέχουν μουσικά σκιρτήματα που πυροδοτούν τη φαντασία του ακροατή στην αναζήτηση τερπνών εικόνων και μύθων. Συνοδοιπόρους στο όμορφο ταξίδι έχει δεκατρείς (!) ερμηνευτές, που του χαρίζουν τον ήχο οκτώ διαφορετικών οργάνων. Και σε εμάς χαρίζουν ολόφωτες μουσικές στιγμές, αφού ο Κώστας Γρηγορέας βλέπει και τη χαρούμενη πλευρά της ζωής». Γιώργος Μονεμβασίτης (Ελευθεροτυπία)[8]

«…είναι πασιφανής η εντιμότητα και καθαρότητα στη μουσική σκέψη του. Την διακρίνει επίσης μία διαυγής πνευματικότητα η οποία εκτός από την –ούτως ή άλλως- ευχάριστη ακροαματική «διαδικασία» προσκαλεί τον ακροατή σε ενδοσκοπική εξέταση του εσώτερου κόσμου του». (Θωμάς Ταμβάκος, jazz & jazz, Ιούνιος 2013)[9]

Στο εν λόγω cd περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, το έργο που ο Κ.Γ. έχει αφιερώσει στη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι «The Νight, in Μemory of Manos Hadjidakis”. Σε αυτή την εκτέλεση, συμπράττει με την έξοχη πιανίστα, Έφη Αγραφιώτη, χαρίζοντάς μας ένα αποτέλεσμα που κάνει τον ακροατή να ανατριχιάζει από συγκίνηση για την λεπτότητα και την ευαισθησία της ερμηνείας.

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη XII’

Μάϊος 2013. Το σύνολο «Κίθαρις» υπό τη διεύθυνση του καταξιωμένου σολίστα και δασκάλου, Ιάκωβου Κολανιάν, ερμήνευσε εντυπωσιακά στις συναυλίες που έδωσε στην αίθουσα συναυλιών «Φ. Νάκας» και το Μέγαρο Μουσικής το έργο «Δήλος» του Κώστα Γρηγορέα. Ένα έργο ειδικά γραμμένο για το «Κίθαρις» και αφιερωμένο στον αγαπητό φίλο του συνθέτη Ιάκωβο Κολανιάν.
Στo σύνολο συμμετείχαν οι ακόλουθοι σολίστ κλασικής κιθάρας:[10] Κωνσταντίνος ΑναπολιτάνοςΓιώργος ΓεωργάτοςΆγγελος ΘεοδωράκηςΕύη ΚαίσαρηΧάρης Καμπύλης,  Σταύρος ΚουδουνάςΝίκος ΜανιταράςΤριαντάφυλλος ΜπαταργιάςΆγγελος ΜπότσηςΚωνσταντίνα Ντοκούζη, Δημήτρης ΠαππάΜαρία Πέγκα και Γιώργος Τοσικιάν.

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη XIII’

Ιούλιος 2013. Στο πλαίσιο του επιτυχημένου θερινού Φεστιβάλ, «Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας» (στο οποίο είναι συνδιοργανωτής ο Κ. Γρηγορέας) το μαθητικό κιθαριστικό σύνολο των συμμετεχόντων σπουδαστών του σεμιναρίου με τη διδασκαλία και διεύθυνση του Νίκου Ντρέλα, ερμήνευσε ωραιότατα το έργο του Κώστα Γρηγορέα «Πρέβεζα».

Ιούλιος 2014. Στις «Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας», ο Κ.Γ. συμπράττει με τον εξαίρετο φλαουτίστα, Δημήτρη Φωτόπουλο στην ερμηνεία του έργου του κιθαριστή: «A Childs Fantasy”[11]

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη XIV’

Mάϊος 2015. Έφη Αγραφιώτη και Γιώργος Κοντραφούρης ερμηνεύουν μοναδικά και ηχογραφούν στο Μέγαρο Μουσικής ολόκληρο το έργο του Κ.Γρηγορέα «Δήλος», σε μια εκδοχή για δυο πιάνα.

Iούλιος 2015. «Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας»: Το σύνολο πνευστών που συναποτελούσαν οι συμμετέχοντες μαθητές του Φεστιβάλ, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή τους, Δημήτρη Φωτόπουλου, συνέπραξε με τους δυο προαναφερόμενους σολίστ στο φλάουτο και την κιθάρα, για την ερμηνεία δυο μερών του μελωδικότατου έργου του Κώστα Γρηγορέα “Spring Trilogy”

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη XV’

Καλοκαίρι 2015. Ο Κ.Γ. συμπράττει με το νεανικό κιθαριστικό σύνολο «Hesperia Guitar Orch.» που διευθύνει ο καθηγητής Φραγκούλης Καραγιαννόπουλος, παρουσιάζοντας το έργο «Aegean Sketches» για σύνολο.

Φτιάχνουν Ιστορία οι παρέες: Πράξη XVI’

Βρισκόμαστε στο 2016. Ο Κ.Γ. παρουσιάζει το ηχογράφημα με τίτλο: “Recording Guitarist”, ένα αυτοπορτρέτο της αγαπημένης του -όπως δηλώνει- ιδιότητας του Recording Artist.
Το cd περιλαμβάνει έργα για σόλο κιθάρα του ιδίου, καθώς και άλλων Ελλήνων συνθετών όπως των: Κυριάκου Τζωρτζινάκη, Μιχάλη Τραυλού, Νίκου Σκαλκώτα, Λένα Πλάτωνος. Στο ίδιο ηχογράφημα περιλαμβάνονται και έργα των Heitor Villa-Lobos, Manuel M. Ponce και Abel Carlevaro.

Μέσα στην ίδια χρονιά ο συνθέτης παρουσιάζει σε συναυλία μια επιλογή έργων του για κιθάρα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Λουτρακίου «All that Guitar»
Ερμηνεύουν οι εκλεκτοί νέοι κιθαριστές Γιώργος Αθανασίου, Γιώργος Τσάνας, Βασίλης Κανελλόπουλος, Γιώργος Αναγνωστόπουλος.
Μαζί τους και ο καταξιωμένος σολίστ και πολυβραβευμένος δάσκαλος Βασίλης Καναράς, ο οποίος στη συνέχεια ηχογραφεί για πρώτη φορά σε δίσκο την σύνθεση του Κ.Γ. «Πανσέληνος στο Μόλυβο».

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες:  Πράξη XVII΄

Mάϊος 2018. Ο Κ.Γ. διασκευάζει για τσέμπαλο, τα έργο του “Αθώα Σουίτα” (σε πέντε μέρη). Ερμηνεύει η καταξιωμένη τσεμπαλίστα Κατερίνα Κτώνα. Η συνεργασία τους ξεκίνησε όταν ο Κ.Γ. της έστειλε το έργο του στην αρχική του εκδοχή για κιθάρα.
Η σολίστ, Κατερίνα Κτώνα ακούγοντάς το, ενθουσιάστηκε και το φαντάστηκε εξαιρετικά ταιριαστό στο τσέμπαλο. Κάπως έτσι πήρε το δρόμο της η εξαιρετική συνεργασία τους για να καταλήξει στο γεμάτο λυρισμό άλμπουμ “The Innocent Suite”, το οποίο περιλαμβάνει επίσης το έργο «Mattina Luminosa» (σε δύο μέρη) :

Φτιάχνουν Ιστορία οι Παρέες: Πράξη XVIII’

Σεπτέμβριος 2018: Ο νεαρός σολίστ, Βασίλης Κανελλόπουλος ηχογραφεί ερμηνεύοντας έξοχα τα έργα «Τρεις Ελληνικές Σπουδές», «Πρέβεζα» και «Αιγαιοπελαγίτικα σκίτσα». Και τα τρία αυτά έργα θα αποτελέσουν μέρη του νέου άλμπουμ του Κ.Γ. «Θαλασσογραφίες»

 Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη Χ΄

Νοέμβριος 2018: Ο Κ.Γ. ερμηνεύει μοναδικά και παρουσιάζει σε ηχογράφηση, μια κορυφαία και άκρως απαιτητική μουσικά και τεχνικά σύνθεση του ρεπερτορίου της κιθάρας: Το ()»Nocturnal, op.70 (After John Dowland)» του κορυφαίου Βρεττανού συνθέτη του 20ου αιώνα Benjamin Britten. Μια ηχογράφηση που, όπως ο ίδιος σημειώνει, την χρωστούσε στον εαυτό, του δεδομένου ότι το συγκεκριμένο έργο υπήρξε φάρος έμπνευσης της σολιστικής, αλλά και της συνθετικής του πορείας.

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες: Πράξη XX΄

25 Φεβρουαρίου 2019. Πολλοί-όχι προφανώς όλοι-από τους συνοδοιπόρους του Κώστα Γρηγορέα, συμπράττουν σε μια υπέροχη μουσική βραδιά, που ξεχειλίζει από μουσική, ευαισθησία και συγκίνηση.

Στο φυλλάδιο της συναυλίας, ο συνθέτης-κιθαριστής έχει επιλέξει να γράψει το εισαγωγικό σημείωμα σε πρώτο πρόσωπο:

«Το ταξίδι μου στη μουσική ξεκίνησε ως μοναχικό. Οι συνθήκες, αλλά κυρίως η ιδιοσυγκρασία μου, το καθόρισαν αυτό. Η κιθάρα έτυχε να είναι το εργαλείο, και μάλλον αποδείχτηκε κατάλληλο: αρκετά κοινωνικό ώστε να φτιάξω καλλιτεχνικές προσωπικές σχέσεις, να συμμετάσχω σε σύνολα, να συνοδεύσω, ν’ αυτοσχεδιάσω· και αρκετά μοναχικό, ώστε ν’ αντέξει τους μονολόγους και τις εμμονές μου.
Μέσω όλων αυτών, λοιπόν, ευτύχησα να ταξιδεύω. Πραγματικά ταξίδια, σε ωραίες χώρες, αλλά και μουσικά ταξίδια, σε είδη που βιωματικά δεν μου ανήκουν. Ως όχημα, οι σολιστικές μου δραστηριότητες, αλλά και οι συνεργασίες με θαυμάσιους συνθέτες, τραγουδοποιούς, μουσικούς, τραγουδιστές. Με κάποιους από αυτούς μάλιστα απέκτησα προσωπική μουσική σχέση και μακρόχρονη συνεργασία. Ήταν δάσκαλοί μου, ακόμη και μέντορές μου, και κάποιοι εξακολουθούν να είναι.
Η ιδιοσυγκρασία μου, όμως, οριοθετεί αυτές τις σχέσεις. Η μανία μου για απόλυτο έλεγχο στο τελικό αποτέλεσμα με απομακρύνει από τα μεγάλα μουσικά σύνολα, τα μεγαλόπνοα εγχειρήματα. Για μένα όμως αυτό είναι κάτι το φυσικό.
Όταν, λοιπόν, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, και θεώρησα απαραίτητο να οργανώσω τις μουσικές μου σκέψεις ως έργα με αρχή, μέση και τέλος, όλα τα παραπάνω καθόρισαν την συνέχεια. Η, πάλι εξ ιδιοσυγκρασίας, ταύτισή μου με ποιητές και τραγουδοποιούς με οδήγησε στις μικρότερες φόρμες. Η επιμονή μου στις λεπτομέρειες, ακόμη και στις επουσιώδεις, με οδήγησε αναγκαστικά σε αφαιρετικές φόρμες. Η μοναχικότητα μου, που έχει την ανάγκη να επικοινωνήσει, με οδήγησε σε συνθέσεις για να ερμηνεύσω εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου, ή συνθέσεις για ανθρώπους που γνωρίζω και θαυμάζω και θέλω να υπάρξω και μέσω αυτών.
Ως δημιουργός, λοιπόν, θα έλεγα πως μάλλον είμαι συνθέτης «της αφορμής», και πολύ ανυπόμονος για ν’ αντέξει στα χέρια μου μια μεγάλη φόρμα, σαν αυτές που θαυμάζω σε άλλους. Το «ποίημα» ή έστω το «διήγημα» είναι επαρκή για μένα. Ή, καλύτερα, θα έλεγα ότι «ελπίζω να είμαι εγώ επαρκής γι’ αυτά».

Την αυλαία ανοίγει ο ίδιος, ο οποίος υποδέχεται με το πηγαίο χιούμορ του το κοινό, για να ερμηνεύσει μια σύνθεσή του για σόλο κιθάρα, με τον γενικό τίτλο «Καλοκαιρινά» (τα μέρη: «Πρωί στη θάλασσα», «Μεσημεριανό γλέντι» και «Ηλιοβασίλεμα»).

Στη συνέχεια εμφανίζεται επί σκηνής η τσεμπαλίστα Κατερίνα Κτώνα, η οποία ερμηνεύει το πρώτο μέρος (Πρελούδιο) από το έργο «Mattina Luminosa», και κατόπιν τέσσερα μέρη από την τρυφερή Innocent Suite καταχειροκροτούμενη από το κοινό. Στο τέλος, «κερδίζει» το κοινό με τη σύντομη και γλαφυρή διήγησή της, αναφορικά με το πόσο είχε γοητευτεί από το έργο (που στην αρχική του μορφή ήταν για σόλο κιθάρα και ηχογραφήθηκε από τον Γιώργο Τοσικιάν) και πώς αρχικά δίσταζε να εκφράσει στον συνθέτη την ιδέα να το μεταγράψει για τσέμπαλο.

Η μουσική βραδιά συνεχίστηκε με έργα για σόλο κλασική κιθάρα. Επί σκηνής, ο εξαιρετικός Γιώργος Τοσικιάν, για να ερμηνεύσει τα «Παράδοξη Μπαλάντα» και “Danza con fuoco” από την συλλογή «Κιθάρα σε Ελληνικό Τρόπο». Αυτό το σύντομο ρεσιτάλ του σολίστ είχε και μια άλλη διάσταση, πολύ συγκινητική: αφενός διότι τα έργα αυτά είναι αφιερωμένα στην επί 30 και πλέον χρόνια σύντροφο του συνθέτη Τασούλα Καλόγρηα (όπως ο ίδιος ανέφερε επί σκηνής) κι αφετέρου διότι στο ακροατήριο βρισκόταν και ο προσχολικής ηλικίας γιος του Γιώργου Τοσικιάν, ο οποίος άκουσε για πρώτη φορά τον πατέρα του… και μάλιστα σε αυτή την ιστορική συναυλία.

Το ομώνυμο έργο της συλλογής «Σε Έλληνικό Τρόπο» (τα μέρη: «Moνόλογος» & «Χορός») ερμήνευσε έξοχα ο διεθνούς φήμης σολίστ, Μιχάλης Κονταξάκης. Ένα έργο υψηλών τεχνικών και ερμηνευτικών απαιτήσεων, κομβικής σημασίας στην δημιουργική πορεία του συνθέτη, όπως ο ίδιος δηλώνει.

Αλλά κατά τη γνωστή ρήση «δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από μια κιθάρα, εκτός από δυο!» Το καταξιωμένο ντουέτο Αλεξάνδρας Χριστοδήμου – Γιάννη Πετρίδη ερμήνευσε τα δυο μέρη από το “Soundtracks” και συγκεκριμένα τα έργα “The Sun” και “My Sky”. Το υπέροχο αυτό ντούο ερμήνευσε με μεγάλη μουσικότητα τις μελωδικότατες αυτές συνθέσεις, ενθουσιάζοντας το κοινό.

Το πρώτο μέρος της συναυλίας έκλεισαν οι σπουδαίοι σολίστ, Έφη Αγραφιώτη και Κώστας Γρηγορέας  με το αποκορύφωμα της μουσικής του ευαισθησίας: το έργο “The Night” που όπως ανέφερε  ο Κ.Γ. είναι γραμμένο «για έναν άνθρωπο που μας έχει “σφραγίσει” και τον θεωρούμε «μέντορά» μας: τον Μάνο Χατζιδάκι».

Το δεύτερο μέρος της συναυλίας δεν περιλάμβανε μόνο μουσική που μας «ταξίδεψε». Ξεκίνησε με μια κιθάρα ιδανική για ταξίδια… Πρόκειται για την «moov travel guitar» που έχει κατασκευάσει ο πολυπράγμων σολίστ και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Λουτρακίου, Γιώργος Μπεχλιβάνογλου, ο οποίος ερμήνευσε τo έργo «November Mood» (τα μέρη: Intro” και “Song”).” Η παρουσία αυτή της ιδιαίτερης κιθάρας, θελήσαμε να είναι μια έκπληξη για το κοινό, σχολίασε ο Κ.Γ.

Οι ονειρικές μελωδίες συνεχίστηκαν με το «Όνειρο» από την «Παιδική Φαντασία» γραμμένο αρχικά για κιθάρα-φλάουτο. Όπως εξήγησε ο ίδιος ο συνθέτης, η μελωδία προέρχεται από ένα τραγούδι που είχαν γράψει με τον Νίκο Καλόγρηα με θέμα τα παιδιά των φαναριών. Έτσι εξηγείται το άκρως συγκινητικό ύφος της μελωδίας, που οφείλεται στις-ιδιαίτερης ομορφιάς-συνηχήσεις από το νέι του παγκοσμίως γνωστού Χάρη Λαμπράκη, σε συνδυασμό με τη -μοναδικής ευαισθησίας -ερμηνεία του Κώστα Γρηγορέα.
Ακολούθως, στην παρέα προστέθηκε και ο πάντοτε ευρηματικός Βασίλης Τζαβάρας, δίνοντας μια άλλη διάσταση με τον ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας του και των ηλεκτρονικών εφέ που χρησιμοποίησε. Ερμήνευσαν τα δυο μέρη από το  “Νight Τalk” (“Improvisation” και “Notturno Affettuoso”-έργο το οποίο ο συνθέτης έχει αφιερώσει στη σημαντική προσωπικότητα της κιθάρας, Λίζα Ζώη). Το έργο, περιλαμβάνεται στο ηχογράφημα Soundtracks for Ιdeal Μovies. Όπως επεσήμανε ο Κ.Γ. προετοιμάζοντας το κοινό για την άκρως ενδιαφέρουσα-πλην όμως κάπως ασυνήθιστη αυτή συνήχηση μουσικών οργάνων, «το έργο ξεκινάει με αυτοσχεδιασμό των Βασίλη Τζαβάρα και Χάρη Λαμπράκη σε μια συγκεκριμένη μελωδική και αρμονική σειρά, για να καταλήξει σε ένα απολύτως προγραμματισμένο σόλο κλασικής κιθάρας».

Σε διαφορετική ατμόσφαιρα, μας μετάφερε ο νεότατος, πλην όμως πολυβραβευμένος δεξιοτέχνης, Βασίλης Κανελλόπουλος, ερμηνεύοντας δυο έργα για σόλο κιθάρα: «Πρέβεζα», και «Αιγαιοπελαγίτικα σκίτσα» (τα μέρη: «Πανσέληνος στο Μόλυβο» και «Στα Βήματα του Μάρκου»). Όλα αυτά τα έργα, όπως εξήγησε ο συνθέτης, εντάσσονται στην ενότητα που ολοκληρώνεται αυτή την εποχή με το γλαφυρό τίτλο: «Θαλασσογραφίες». Σημειωτέον δε, ότι ο Βασίλης Κανελλόπουλος είναι μαθητής του σπουδαίου δασκάλου Βασίλη Καναρά, ο οποίος, όπως προαναφέρθηκε έχει ηχογραφήσει για πρώτη φορά το «Πανσέληνος στο Μόλυβο» στο δεύτερο ηχογράφημά του, που κυκλοφόρησε το 2017, με τίτλο: “Cosmos Guitar 2”.

Βαίνοντας σιγά σιγά προς το τέλος αυτής της υπέροχης μουσικής βραδιάς, οι παρέες των μουσικών έγιναν πολυπληθέστερες και πιο ποικίλες μουσικά, ερμηνεύοντας επίσης έργα από τη νέα συλλογή «Θαλασσογραφίες»: Την «Ανοιξιάτικη Τριλογία» για κουαρτέτο ξύλινων πνευστων και κιθάρα (ad libitum) και το έργο «Δήλος» για κιθαριστικό σύνολο.

Ο συνθέτης-κιθαριστής συνέπραξε στο πρώτο έργο με το σύνολο πνευστών «έμΠΝΕΥΣΗ», το οποίο αποτελείται από τους εξαίρετους μουσικούς: Σταύρο Θεοδωρόπουλο (όμποε), Στέλιο Ιωάννου (κλαρινέτο) Τάσο Φωτόπουλο (φαγκότο) και Δημήτρη Φωτόπουλο (φλάουτο) ο οποίος και διηύθυνε το σύνολο. Με τους πρώτους ήχους νιώσαμε ως εάν να ήταν Άνοιξη, γιατί σε αυτό το κλίμα παραπέμπουν οι μελωδίες της υπέροχης «Ανοιξιάτικης Τριλογίας»– ενός έργου αφιερωμένου στον εξαίρετο φλαουτίστα, Δημήτρη Φωτόπουλο. (Τα μέρη: «Ξαναζωντάνεμα», «Ελληνική Λαμπρή» και «Ανθοφορία»)

Τον επίλογο αυτής της-κρύας (εκτός του Μεγάρου) και πολύ ζεστής (εντός του)-μουσικής βραδιάς, έφερε υπέροχα εις πέρας με τον επαγγελματισμό και τη σοβαρότητά του το εξαιρετικό κιθαριστικό σύνολο «Κίθαρις» αποτελούμενο από τους σολίστ κλασικής κιθάρας: Γιώργο Γεωργάτο, Νίκο Μανιταρά, Τριαντάφυλλο Μπαταργιά, Κωνσταντίνα Ντεκούζη, Δημήτρη Παπά, Γιώργο Τοσικιάν, υπό τη διεύθυνση του καταξιωμένου σολίστ και δασκάλου, Ιάκωβου Κολανιάν.
Ερμήνευσαν έξοχα το έργο «Δήλος» (τα μέρη: «Τελετουργικό» και «Χορός») καταχειροκροτούμενοι από το συγκινημένο κοινό.

Το πηγαίο και συγκινητικό κλίμα της μουσικής βραδιάς κορυφώθηκε όταν επί σκηνής ανέβηκαν όλοι οι συντελεστές της συναυλίας. Ο συνθέτης και τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς, έδωσε σε κάθε έναν από τους μουσικούς ένα υψηλής αισθητικής αναμνηστικό, το οποίο φιλοτέχνησε η καλλιτέχνιδα, Ελένη Ψαρράκη.
Ιδιαίτερη αίσθηση, έκανε η έξοχη ιδέα της δημιουργού, να χαράξει τη φράση του Λουκιανού:
«Σε τίποτα δεν ωφελεί, λένε, η μουσική, αν μένει μυστική και κρυμμένη.»

Φτιάχνουν ιστορία οι παρέες:  Αντί επιλόγου

26 Φεβρουαρίου 2019: Στον απόηχο αυτής της ιστορικής συναυλίας, συνειδητοποιώ ότι δεν περιλαμβάνομαι στους «φίλους» του Κώστα Γρηγορέα, από την άποψη ότι δεν συνεργάζομαι μαζί του ως μουσικός. Βιώνω όμως την εξαίρετη συνεργασία μας στο διαδικτυακό περιοδικό www.tar.gr, στη βάση μιας σχέσης που έχει τη χροιά εκείνης μεταξύ Δασκάλου – μαθητή. Ενός Δασκάλου, ο οποίος εν αντιθέσει με πλείστους άλλους…  μιλάει (αντί να ουρλιάζει), κατανοεί (αντί να κατηγορεί) προτείνει (αντί να επιβάλλει), επιχειρηματολογεί (αντί να συγκρούεται) καθοδηγεί (αντί να αδιαφορεί), καλύπτει (αντί να εκθέτει), ενθαρρύνει (αντί να ισοπεδώνει), καλλιεργεί την ελπίδα (αντί τη ματαίωση).
Θυμάμαι πόσο εντυπωσιάστηκα από ένα ερώτημα που ο Κ.Γ. έθεσε στο πλαίσιο συνέντευξης που ο ίδιος έπαιρνε από γνωστή κιθαρίστα, το οποίο διατυπώθηκε περίπου ως εξής: «Κατά τη γνώμη μου, ο Δάσκαλος παράλληλα με τον εκπαιδευτικό του ρόλο, έχει την υποχρέωση να «χτίσει» και αυτοπεποίθηση στο μαθητή. Συμφωνείτε;» Τότε ήταν που συνειδητοποίησα ότι συνεργαζόμενη μαζί του, βιώνω ακριβώς αυτή την πτυχή που απορρέει από τον εκπαιδευτικό του ρόλο ως Δασκάλου. Παράλληλα, η συνεργασία μας, αυτή καθεαυτήν, αποτελεί ένα εξαίρετο πλαίσιο άτυπης εκπαίδευσης, όπου διδάσκομαι, από κάθε τι που γράφει, στον υπολογιστή ή την παρτιτούρα, προσπαθώντας να το αφουγκραστώ, να το επεξεργαστώ και να το εντάξω στο δικό μου πνευματικό οπλοστάσιο…

Σε μια εποχή που η κυρίαρχη αισθητική των έργων σύγχρονης μουσικής παραπέμπει σε μια μεταμοντέρνα αντίληψη «σύγκρουσης» με τη μελωδία, σε μια εποχή που γίνεται λόγος για έλλειψη έμπνευσης και για το -όχι σπάνιο-φαινόμενο δημιουργίας «στείρων» μουσικών έργων, ο Κώστας Γρηγορέας διατηρεί μια αξιοθαύμαστη ισορροπία μεταξύ λογικής και ευαισθησίας. Τούτο, δεν διαφαίνεται μόνο μέσω της υπέροχης μουσικής του. Αντανακλάται περίτρανα, σε μια χαρακτηριστική φράση του στο πλαίσιο ραδιοφωνικής συνέντευξης, όταν ερωτηθείς από τη Λίλλη Καρατζαφέρη [12]«αν συνθέτει με την καρδιά ή με το μυαλό», εκείνος απάντησε: «η μουσική πρέπει να αγγίζει την καρδιά, χωρίς να προσβάλλει το μυαλό»….


Τίνα Βαρουχάκη 
varouchaki.tar@gmail.com
Μάρτιος 2019
Η επιλογή εικόνων, βίντεο και η επιμέλεια του κειμένου είναι ευθύνη της αρθρογράφου

Φωτογραφίες από τη συναυλία του Μεγάρου: Χάρης Ακριβιάδης


[1] http://www.tar.gr/content/content.php?id=2874   ανακτήθηκε, 25-02-2019

[2] http://www.musical.gr/cddetails.php?gui_language=1&CD_code=TIMB0401-2, ανακτήθηκε 26/02.2019

[3] http://www.tar.gr/content/content/print.php?id=2887, ανακτήθηκε 25-02-2019

[4] http://www.tar.gr/content/content/print.php?id=2887, ανακτήθηκε 25-02-2019

[5] Τα ονόματα των μουσικών παρατίθενται με αλφαβητική σειρά

[6] Sabrina Vlaskalić (1989 – 2019), βλ σχετικά το συγκινητικό άρθρο του Ευάγγελου Ασημακόπουλου στο διαδικτυακό περιοδικό tar.gr, http://www.tar.gr/content/content.php?id=5779 ανακτήθηκε, 27-02-2019

[7] http://www.tar.gr/content/content/print.php?id=4550, ανακτήθηκε 26-02-2019

[8] https://tinyurl.com/y5dp2ntw, ανακτήθηκε 26-02-2019

[9] https://tinyurl.com/y4hgt3bh, ανακτήθηκε 26/02/2019

[10] Τα ονόματα των μελών του συνόλου «Κίθαρις» παρατίθενται με αλφαβητική σειρά

[11] https://grigoreastar.wordpress.com/author/grigoreastar/page/5/ ανακτήθηκε. 25-02-2019

[12] στο πλαίσιο παραχώρησης ραδιοφωνικής συνέντευξης, 21-02-19 στην εκπομπή της Λίλλης Καρατζαφέρη, «Παρτιτούρες», Αθήνα, 984. http://tinyurl.com/y2p2mt9o ανακτήθηκε 26-02-2019

JULIAN BREAM: 85 Χρόνια μιας αξιοζήλευτης ζωής

Προφανώς και είναι απολύτως περιττό να αναφέρω οτιδήποτε σχετικό με την καριέρα του Maestro Julian Bream,
ο οποίος προσφάτως (15 Ιουλίου) έκλεισε τα 85 χρόνια της πολύτιμης ζωής του.
Χρόνια, που τα περισσότερα από αυτά γέμισε με ανεπανάληπτους μουσικούς θησαυρούς.
Τόσους πολλούς μάλιστα, ώστε κατά την ταπεινή μου γνώμη, να έχει κάθε δικαίωμα να υπερηφανεύεται
περισσότερο από κάθε άλλον κιθαριστή, πως οδήγησε το ρεπερτόριο της κλασικής κιθάρας στην σύγχρονη κλασική μουσική.

Ας του ευχηθούμε λοιπόν, ακούγοντας κάποια από τα αριστουργήματα που ο μέγας Benjamin Britten του εμπιστεύτηκε.
Η επιλογή έγινε από τον συνεργάτη του TaR Δημήτρη Κυπραίο και θερμά την προσυπογράφω.

Χρόνια σου πολλά λοιπόν Δάσκαλε!
Να είσαι πάντοτε ευτυχισμένος και δημιουργικός.

[Σπάνιες Ηχογραφήσεις]
JULIAN BREAM (κιθάρα) – PETER PEARS (τενόρος)
ερμηνεύουν
BRITTEN
(του Δημήτρη Κυπραίου)

Interview with Kostas Grigoreas @MovingClassics.tv – Germany

Kostas Grigoreas talks about his «soloist-composer» nature, how to be open to new ideas and how to use music tools to experiment with everything, without hesitation.

What does music mean to you personally?

It is difficult to answer. Music has been part of my life as long as I remember myself.

Do you agree that music is all about fantasy?

I agree, but I think that fantasy cannot function without reality. Combining both in a composition or performance, gives the essential contrast that leads to musical excitement.

If you were not a professional musician, what would you have been?

Probably an engineer, related to electronics. I love everything that is related with technology and I feel happy that I can use it to create, perform, record and promote music. On the other hand, if I was not musically talented, I would probably be happy as a recording engineer.

The classical music audience is getting old, are you worried about your future?

The music audience generally, is getting old. I think that most of the stuff that young people „consume“ now is far from what I should consider as music. I would call that stuff „entertaining audio products“ and I am OK with that. They are nice if you want to dance or (just) mention the problems of your life, but no, for me they are not the art of music. All these products are far, not only from classical music, but also from all other honest artistic music genres, like Traditional, Jazz, quality Rock and Folk, etc. The audience diminishes in every real music genre. It is sad, but it will pass…

What do you envision the role of classical music to be in the 21st century? Do you see that there is a transformation of this role?

Of course there is a transformation. The classical music performer is not anymore in his room practicing countless hours for the „one concert“. The classical composer is not anymore creating music „to be discovered“ some years later. Music technology and use of the internet has given new tools for everyday creation and performance. Reaching your audience is a completely different process, in comparison to the (even near) past.

When I say that classical music is searching for new ways or that classical music is getting a new face, what would come to your mind?

Classical musicians were never isolated. Absorbing ideas and feelings from other cultures and music genres was always an inspiration for all really talented artists. However, music from all over the world is now at our fingertips (and ears) all day long. It is normal that classical music should become more and more „open“. For me, that is a blessing. I can perform or create music as I want it, no obligation to be „tonal“ or „atonal“ or „serial“, etc. My artistic palette may include everything, without any guilt!

Do you think we musicians can do something to attract the young generation to the classical music concerts? How will you proceed?

I think that being honest and simple is enough. Young people don’t like the snobbish attitude in art. Of course, mixing sound with video, acting, dance, etc. can help to expand our audience. I like every creative collaboration of the arts. But I also like the simplicity of „just music“. To close your eyes and immerse yourself in music.

Tell us about your creative process. Do you have your favorite piece (written by you). How did you start working on it?

It i not easy to answer. I have been a guitar soloist for all my life and I cannot „escape“ from that attitude. Quite a lot of my guitar works were created to be performed by myself. However, some of them proved to be more suited to my performer’s personality and they have become „mine“, and maybe I love them more, as I enjoy them through performance. Some were suited to others, and they „went away“. Generally speaking, I see my music from a distance. Maybe it is normal, as I am a composer that needs motivation to make music. Most of the time, that motivation is the admiration for others, musicians or groups that finally perform them.

We, Moving Classics TV, love the combination of classical music with different disciplines: music and painting, music and cinematography, music and digital art, music and poetry. What do you think about these combinations?

We are musicians, but mainly we are artists. Collaboration with other arts is an obligation and a great motive for creation and artistic pleasure.

Can you give some advice to young people who want to discover classical music for themselves?

To listen as much as they can to the work of the great masters of our art, composers, performers, maestros. To be open to new ideas and (if they are technically educated) to use their music tools to experiment with everything, without hesitation. Classical music in the 21st century is the only music that really has no borders. Think about it. You are free to create or be in any style you want. You can even create your own unique style, no need to be labeled as experimental, traditional, jazz, rock, etc.

Now it is common practice in the media to say that classical music is getting into the consumption business, do you agree? We are speaking about the supply and demand rules and how to sell your “product”, in your case your compositions. How do you see it?

You cannot create honest art following the market rules. Innovation can rarely become profitable. Fake innovation yes, all media are full of clichéd audio products labeled as „brand new“. Of course, a work of art can become mainstream and profitable when it matures. Nevertheless, I believe that an artist must be free from market rules. That is why I think it is necessary for all kinds of fine art to be financially supported, preferably by the state.

What projects are coming up? Do you experiment in your projects?

I recently completed a recording project, a collection of guitar works by myself and other composers of the 20th & 21st centuries. Its title is „Kostas Grigoreas: Recording Guitarist”, and you can listen on youtube:

or buy at https://www.cdbaby.com/cd/kostasgrigoreas4

I am now recording some solo works, including my favorite guitar composition by Benjamin Britten „Nocturnal after John Dowland, op.70“. I am also preparing a collection of works by me, performed by various small instrumental groups.
To conclude, I should mention that I like to make music for solo instruments or for small groups where each instrument „plays a role“. Probably, my soloist-composer nature leads me to that.

Source: http://movingclassics.tv/fantasy-notes-interview-with-greek-composer-kostas-grigoreas/

Villa-Lobos: Chôros no.1 (Κώστας Γρηγορέας, κιθάρα) [video]

Το Choro (πορτογαλική προφορά: [ʃoɾu],» κλάμα «ή» θρήνος » – ονομάζεται και chorinho) είναι ένα είδος δημοφιλούς οργανικής μουσικής σύνθεσης της Βραζιλίας, που προέρχεται από το 19ο αιώνα και το Ρίο ντε Τζανέιρο . Παρά το όνομα, τα choro έχουν συχνά ένα γρήγορο και ευτυχισμένο ρυθμό. » (Wikipedia)


Chôros είναι ο τίτλος μιας σειράς συνθέσεων του μεγάλου Βραζιλιάνου συνθέτη Heitor Villa-Lobos, που δημιουργήθηκαν μεταξύ  των ετών 1920 και 1929.
Το Chôros no.1 για κιθάρα γράφτηκε το 1920.

(Από το άλμπουμ: Kostas Grigoreas, Recording Guitarist)

3ο Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας Θεσσαλονίκης – Απολογισμός

Με ευρεία συμμετοχή κιθαριστών και κοινού πραγματοποιήθηκε και το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας Θεσσαλονίκης.  Με την συμμετοχή επιφανών ανθρώπων της μουσικής από την Ελλάδα και το εξωτερικό,  αλλά και ταλαντούχων νέων κιθαριστών,  οι δραστηριότητές  του περιελάμβαναν ελκυστικές και πολύπλευρες, όπως αρμόζει σε ένα διεθνές φεστιβάλ, εκδηλώσεις.

Το πρόγραμμα του φεστιβάλ περιελάμβανε συναυλίες, διαλέξεις, εκθέσεις οργανοποιών, σεμινάρια και μουσικά εργαστήρια συνόλων, καθώς και διαγωνισμούς ερμηνείας και σύνθεσης με σημαντικότατης αξίας  βραβεία. Η πραγματοποίηση όλων αυτών οργανώθηκε με επιμέλεια και επαγγελματισμό από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του φεστιβάλ κιθαριστή-συνθέτη Φώτη Κουτσοθόδωρο. Το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε με την οικονομική αρωγή του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και σε συνεργασία με το Σύλλογο Πολιτιστικής Ανάπτυξης “Ωδείου Τούμπας Κ. Ματσίγκου” και την Φιλόπτωχο Αδελφότητα Ανδρών Θεσσαλονίκης. Υποστηρίχτηκε από καλλιτέχνες με αξιόλογο δημιουργικό, ερμηνευτικό ή διδακτικό έργο, τα ονόματα των οποίων παρατίθενται αλφαβητικά:

Belomazov Vesko
Caja Secreta
Dyens Roland
Dylla Marcin
Ghiglia Oscar
Perera Cecilio
Γρηγορέας Κώστας
Ζάγκλη Βασιλική,
Καζόγλου Ιωάννα
Κατέλη Ευαγγελία
Κίτσος Θεόδωρος
Κοντογιάννης Δημήτρης
Κουμρίδης Χαράλαμπος
Κουτσοθόδωρος Φώτης
Μακρυγιαννάκης Κώστας
Μήτσαλας Θάνος
Μούστος Στέλιος
Παλαιοδημόπουλος Γιάννης
Παπανδρέου Έλενα
Σαμαράς Χρήστος
Σιγλέτος Βασίλης
Σίσκος Γιώργος
Σπανός Νίκος
Σωτηριάδης Θεόφιλος

Ακολουθεί αναλυτικά ο απολογισμός του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κιθάρας Θεσσαλονίκης.


ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ

– 16/3  Διεξαγωγή της τελικής φάσης του διαγωνισμού σύνθεσης και διασκευής με τη μορφή ρεσιτάλ του Φώτη Κουτσοθόδωρου.


Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Φώτης Κουτσοθόδωρος, ο οποίος και ερμήνευσε όλα τα έργα του τελικού κύκλου των διαγωνισμών Σύνθεσης και Διασκευής.

Επιτροπή διαγωνισμού: Roland Dyens, Κώστας Γρηγορέας, Ευαγγελία Κατέλη, Δημήτρης Κοντογιάννης, Χρήστος Σαμαράς.


H τελική φάση των Διαγωνισμών Σύνθεσης και Διασκευής για κιθάρα έγινε στην αίθουσα της Φιλοπτώχου Αδελφότητας Ανδρών Θεσσαλονίκης. Στη φωτογραφία διακρίνονται [στις δυο πρώτες σειρές και από αριστερά] : Κωνσταντίνος Λυκουργιώτης (Α’ Βραβείο του Διαγωνισμού Σύνθεσης), Κώστας Γρηγορέας, Έλενα Παπανδρέου, Rolland Dyens, Ευαγγελία Κατέλη, Oscar Ghiglia, Χρήστος Σαμαράς, Marcin Dylla.

Τα έργα που προκρίθηκαν από την πρώτη φάση ήταν τα εξής:
Κωνσταντίνος Λυκουργιώτης: Εύτερπον
Θεόδωρος Παναγόπουλος: Απάτη
Γεώργιος Παπαοικονόμου: Επίκλησις

Βραβείο Σύνθεσης: Κωνσταντίνος Λυκουργιώτης: Εύτερπον

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΑΣΚΕΥΗΣ

Τα έργα που προκρίθηκαν από την πρώτη φάση ήταν τα εξής:
Ορέστης Καλαμπαλίκης: Νίκος Μπάτης: Γυφτοπούλα
Πέτρος Καμπουράκης: Νίκος Σκαλκώτας : Σονάτα
Roberto Kuhn (Χιλή): H.V. Lobos: Bachianas n.4 – Prelude

Βραβείο Διασκευής: Δεν απονεμήθηκε

– 20/3  Διεξαγωγή της τελικής φάσης των διαγωνισμών Μουσικής Δωματίου και Εκτέλεσης όλων των κατηγοριών.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΔΩΜΑΤΙΟΥ

Επιτροπή: Vesko Belomazov, Θεόδωρος Κίτσος, Δημήτρης Κοντογιάννης, Κώστας Ματσίγκος, Στέλιος Μούστος

Βραβείο Μουσικής Δωματίου: Χρόνης Κουτσουμπίδης – Βιβή Γύπαρη

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΚΙΘΑΡΑΣ (σόλο)

Επιτροπή: Roland Dyens, Oscar Ghiglia, Δημήτρης  Κοντογιάννης, Κώστας Ματσίγκος, Θάνος  Μήτσαλας, Ιούλιος Παπαδόπουλος, Έλενα Παπανδρέου.



Α΄ Κατηγορία (έως 13 ετών)

1ο βραβείο       Μάριος Τζανετάκης

2ο βραβείο       Αθανάσιος Αρβανιτίδης

3ο βραβείο       Αλέξανδρος Λεμονής

Β΄ Κατηγορία  (έως 17 ετών)

1ο βραβείο      Θεόδωρος Θεοδωρούδης

2ο βραβείο      Αθανάσιος Κατσίκης

3ο βραβείο      Αθανάσιος Τζανετάκης

Γ΄ Κατηγορία   (χωρίς όριο ηλικίας)

1ο βραβείο      Edward Leata (Ρουμανία)

2ο βραβείο      Κων/νος  Αμαξόπουλος

3ο βραβείο      Αρμάος  Πτολεμαίος

Finalist:  Enrique Almeida (Πορτογαλία) & Χρόνης  Κουτσουμπίδης

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ 

Παρουσιάστηκαν κιθάρες των οργανοποιών (αλφαβητικά):
Χαράλαμπος Κουμρίδης,
Ανδρέας Μαδημένος,
Γιάννης Παλαιοδημόπουλος
Βασίλης Σιγλέτος

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ

·       Tο ηχο-εργαστήρι της κιθάρας, αναφέρεται στο πρόγραμμα ως:
«Μια ομαδική δημιουργική δράση που απευθύνεται σε μαθητές της προκαταρτικής και κατωτέρας τάξης του οργάνου. Με τους ήχους της κιθάρας πλαισιώνουμε την αφήγηση ενός κειμένου, άλλοτε με μελωδίες από το γνωστό μαθητικό ρεπερτόριο και άλλοτε αυτοσχεδιάζουμε, χρησιμοποιώντας διάφορα εργαλεία από την ηχητική παλέτα του οργάνου. Με τον τρόπο αυτό, αναζωπυρώνουμε τη φαντασία μας, δίνοντας μια άλλη διάσταση στα είδη γνωστά κομμάτια, καθώς συνδυάζονται με εικόνες και εξερευνούμε τις δυνατότητες του οργάνου μέσα από ήχους που χρησιμοποιούνται στο σύγχρονο ρεπερτόριο. Έτσι, η δημιουργική διάδραση των τεχνών προάγει τη χαρά της ομαδικής δουλειάς και μας ξεναγεί στις δυνατότητες του οργάνου.»
Οι πρόβες πραγματοποιήθηκαν την  Παρασκευή και το Σάββατο, 18-19/3 και ακολούθησε παρουσίαση του αποτελέσματος του εργαστηρίου την Κυριακή, 20/3 στην τελετή λήξης του φεστιβάλ.

         Επιμέλεια: Γιώργος Σίσκος

         Αφήγηση: Βασιλική Ζάγκλη, θεατρολόγος

·       Ορχήστρα από κιθάρες με την επιμέλεια του κιθαριστή Στέλιου Μούστου και αποτελούμενη από ενεργά μέλη του φεστιβάλ, σε πρόγραμμα που παρουσιάστηκε στην τελετή λήξης του φεστιβάλ.

ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ

17/3 Διάλεξη για την κατασκευή της κλασικής κιθάρας από τον κατασκευαστή Γιάννη Παλαιοδημόπουλο.

18/3 «Έξι χορδές σαν μια κιθάρα».  Διάλεξη του παραγωγού του Τρίτου Προγράμματος Στέλιου Μούστου σχετικά με τις λιγότερο γνωστές πτυχές του κιθαριστικού ρεπερτορίου.

18/3 Διάλεξη του μουσικολόγου Θεόδωρου Κίτσου με θέμα: «Τα νυκτά έγχορδα στην περίοδο της Αναγέννησης και του Μπαρόκ».

20/3 Διάλεξη-παρουσίαση του συνθέτη-κιθαριστή Κώστα Γρηγορέα, με θέμα το συνθετικό του έργο για κιθάρα.

ΡΕΣΙΤΑΛ

   17/3    – Ιωάννα Καζόγλου (κιθ.) περυσινή νικήτρια του διαγωνισμού έως 17 ετών

              – Θάνος Μήτσαλας (κιθ.)

              – Flamenco Group “ Caja Secreta

   18/3    -“On Lacrimae” Κώστας Μακρυγιαννάκης (κιθ.) – Θεόφιλος Σωτηριάδης (σαξ.)

              – Συναυλία Παλιάς Μουσικής με έργα για φωνή και λαούτο Νίκος Σπανός – Θεόδωρος Κίτσος

              – Cecilio Perera (κιθ.)

    19/3   – Marcin Dylla (κιθ.)

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ (αλφαβητικά)

Roland Dyens,
Marcin Dyla,
Oscar Ghiglia,
Cecilio Perera,
Φώτης Κουτσοθόδωρος
Έλενα Παπανδρέου

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ

   

   

   

   

   

   

   

  


Website: http://igft.gr/

(Το TaR είναι Χορηγός Επικοινωνίας του Διεθνούς Φεστιβάλ Κιθάρας Θεσσαλονίκης)


Κώστας Γρηγορέας
Ιούνιος 2016
http://www.grigoreas.gr/

Γρηγορέας: Αιγαιοπελαγίτικα Σκίτσα (video & παρτιτούρα)

Έργο γραμμένο για το καλοκαιρινό Φεστιβάλ Κιθάρας Αρίων 2013, στο Μόλυβο της Λέσβου. Προορισμένο για να παιχτεί από το μαθητικό σύνολο των συμμετεχόντων σπουδαστών των σεμιναρίων του φεστιβάλ, σε διδασκαλία και διεύθυνση της Ελένης Σκάρκου.

Το πρώτο μέρος επιχειρεί να σκιτσάρει την μαγική εικόνα του Μολύβου, με το φεγγάρι να λούζει το κάστρο.

molyvos_village_under_full_moon_george_atsametakis_399097204

Το δεύτερο, επιχειρεί να σκιτσάρει τα δρομάκια της Σύρας, Στα Βήματα του Μάρκου (Βαμβακάρη).

Markos-1

Στα βίντεο που ακολουθούν, η μουσική ερμηνεύεται από τη νεανική κιθαριστική ορχήστρα Hesperia, σε διδασκαλία και διεύθυνση του Φραγκούλη Καραγιαννόπουλου. Η βιντεοσκόπηση έγινε στην θαυμάσια αίθουσα «Παρνασσός» στην Αθήνα.

Όσοι ενδιαφέρονται, μπορούν επίσης να κατεβάσουν δωρεάν την παρτιτούρα από:
1. Free-scores
είτε από:
2. Musicaneo

Το Bαλς της Μπέσσυς (video & παρτιτούρα)


Σύνθεση: Κώστας Γρηγορέας. Ερμηνεία: Μπέσσυ Διαγωμά (κιθάρα).
Άλμπουμ «Έλληνες κιθαριστές ερμηνεύουν Έλληνες συνθέτες» (ΤΙΜBRO).
Ακούστε & αγοράστε σε cd ή mp3 στο http://www.cdbaby.com/cd/greekguitaristsplaygreek
Παραγωγή: Κώστας Γρηγορέας & Νότης Μαυρουδής (http://www.tar.gr – Μουσικό Διαδικτυακό Περιοδικό)

Κατεβάστε την παρτιτούρα από http://www.free-scores.com/download-sheet-music.php?pdf=47117

Bessy's_Valse in Re (cd Tar)_Page_1

——————————-

https://kostasgrigoreas.wordpress.com/
https://www.cdbaby.com/Artist/KostasGrigoreas
https://www.facebook.com/Kostas.Grigoreas.guitar
https://soundcloud.com/kostas_grigoreas-guitar
http://www.free-scores.com/Download-PDF-Sheet-Music-kostas-grigoreas.htm
———————–
Subscribe here: http://www.youtube.com/subscription_center?add_user=KostasGrigoreas