ART CAMPUS ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΚΙΘΑΡΑΣ ΔΕΛΦΟΙ 2019 (του Κώστα Γρηγορέα)

 

Κατά τη διάρκεια των χρόνων της κρίσης, ζήσαμε μια απρόσμενη άνθηση των φεστιβάλ, σεμιναρίων, μάστερκλας κλπ. στο χώρο της κιθάρας και όχι μόνο. Με την εμπειρία μου ως διαχειριστής του TaR όμως, υποψιάζομαι πως όλα αυτά δεν υπήρξαν σημάδια για επί της ουσίας αναβάθμιση των δραστηριοτήτων του χώρου, απλώς η βιοποριστική ανάγκη των συναδέλφων οδήγησε σε μια πλειοδοσία βαρύγδουπων χαρακτηρισμών, έτσι ώστε οι κύκλοι μαθημάτων στα ωδεία να διαφημίζονται ως σεμινάρια (ή μάστερκλας) και τα τοπικά μουσικά εργαστήρια να διαφημίζονται ως φεστιβάλ. Άποψή μου τελικώς, είναι πως αυτό δεν βοήθησε την άνοδο της μουσικής εκπαίδευσης, ίσως μάλιστα το αντίθετο. Μια ματιά στις απαιτήσεις από μαθητές και γονείς για το επίπεδο μουσικών σπουδών δείχνει πως ο πήχης έχει χαμηλώσει επικίνδυνα. Παρατηρώντας μάλιστα στο χώρο της κιθάρας την εξέλιξη της διδακτέας ύλης και του ρεπερτορίου των συναυλιών, φοβάμαι ότι ο όρος «κλασική κιθάρα» επί της ουσίας θα αντικατασταθεί σχετικά σύντομα με τον αμερικάνικο γενικό ορισμό “nylon string guitar” και θα απομακρυνθεί από τον καλώς εννοούμενο κλασικό χώρο. Όμως, αυτή είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα και θα με βγάλει από τον στόχο μου ο οποίος είναι να παρουσιάσω μια σημαντικότατη εκπαιδευτική δραστηριότητα κλασικής κιθάρας, που παρόλο ότι είχε τις προδιαγραφές ενός φεστιβάλ, κατ’ ουσίαν λειτούργησε ως μια σωστή θερινή μουσική ακαδημία, όπως αυτές διοργανώνονται εδώ και πολλά χρόνια σε άλλες χώρες. Μια εκπαιδευτική δραστηριότητα που οι διοργανωτές της επέλεξαν να ονομάσουν «Art Campus Κλασικής Κιθάρας».

Το Art Campus λοιπόν, που πραγματοποιήθηκε στους Δελφούς το καλοκαίρι του 2019, το έζησα ως απλός παρατηρητής και αυτό ίσως με κάνει να βλέπω με πιο καθαρό μάτι τις σωστές του προδιαγραφές και τα επιτυχή αποτελέσματά του:

1.     Το Art Campus είχε ως συμβούλους της διοργάνωσης καταξιωμένους καλλιτέχνες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το πασίγνωστο κιθαριστικό ντούο Ευάγγελος Ασημακόπουλος & Λίζα Ζώη, αναμφισβήτητους δασκάλους του χώρου της κλασικής κιθάρας.

2.     Το Art Campus είχε καλεσμένους για ρεσιτάλ και διδασκαλία εκλεκτούς σύγχρονους κιθαριστές μεγάλης καλλιτεχνικής εμβέλειας, τους Gabriel Bianco, Rovshan Mamedkuliev, Marco Tamayo.

3.     Το Art Campus είχε Σύνολα Μουσικής Δωματίου με καθοδηγητή έναν εκλεκτό Έλληνα μουσικό, τον κορυφαίο βιολιστή της ΚΟΑ Δημήτρη Σέμση.

4.     Το Art Campus πραγματοποιήθηκε, σε έναν πραγματικά ελκυστικό τόπο, στους Δελφούς.

5.     Το Art Campus είχε μια απολύτως επαγγελματική οργάνωση από ανθρώπους που ειδικεύονται στην οργάνωση μουσικών εκδηλώσεων, εν προκειμένω την κιθαρίστρια Όλγα Καλογρηάδου, που δραστηριοποιείται και σε αυτό το επάγγελμα τα τελευταία 25 χρόνια. Αποτέλεσμα ήταν, ότι τα πάντα «δούλευαν ρολόι», οι ρόλοι ήταν διακριτοί, όλα κυλούσαν ομαλά, άρα το πεδίο για αυθορμητισμό ήταν ελεύθερο και ασφαλές. Εξ ου και η μεγάλη ικανοποίηση των συμμετεχόντων, νέων και παλαιών μουσικών, που πραγματικά το χάρηκαν, και μάλιστα με έμφαση ζητούσαν την επανάληψή του, κάτι όμως όχι εύκολα εφικτό μιας και τα Art Campus έχουν διαφορετικό αντικείμενο για κάθε εκπαιδευτικό έτος.

6.     Το Art Campus είχε ένα μεγάλο φορέα διοργάνωσης, τον Σύλλογο Φίλων της Μουσικής -διευθυντής του οποίου είναι ο μουσικολόγος κ.Αλέξανδρος Χαρκιολάκης– και την δραστήρια Αντιπρόεδρο του ΔΣ του Συλλόγου, την κα. Έφη Αβέρωφ-Μιχαηλίδου, που έχει την καλλιτεχνική εποπτεία του Art Campus.

7.     Το Art Campus είχε οικονομική ενίσχυση από ένα σημαντικό χορηγό, την Οικογένεια Γεωργίου Π. Λιβανού, έτσι ώστε όλα να γίνουν ακριβώς σύμφωνα με τις προβλέψεις και διοργανώθηκε σε ένα χώρο υψηλής αισθητικής και λειτουργικότητας όπως το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών.

8.     Το Art Campus έδωσε πραγματικά σοβαρό κίνητρο για ΠΟΛΛΟΥΣ εκ των φοιτούντων, οι οποίοι διακρίθηκαν στους ποικίλους τομείς δραστηριοτήτων του: Τη συμμετοχή σε μια επαγγελματικού επιπέδου Συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (9/11/2019), κάτι που όλοι καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό γεγονός είναι για την αυτοπεποίθηση, αλλά και την προβολή των νέων μουσικών. Αυτό λοιπόν λειτούργησε ως μια πιο πλατιά έννοια βράβευσης και παιδαγωγικά σωστότερη κατά τη γνώμη μου, από ότι η κατάταξη «Α’ Βραβείο, Β’ Βραβείο κλπ.». (Μιλώντας φυσικά πάντα για μια διοργάνωση εκπαιδευτικού χαρακτήρα, κι όχι για έναν διαγωνισμό που θα δώσει ευκαιρίες σε ήδη ολοκληρωμένους νέους καλλιτέχνες).

Δεν αμφισβητώ ότι κατά καιρούς, υπήρξαν και υπάρχουν διοργανώσεις στην Ελλάδα που συγκεντρώνουν την αφρόκρεμα της κιθαριστικής Τέχνης. Όμως είναι αλήθεια ότι, δυστυχώς, σε ουκ ολίγες περιπτώσεις οι αγαθές προθέσεις και οι αγνές φιλοδοξίες δεν φτάνουν. Τα χρήματα είναι σε πολλές περιπτώσεις λίγα έως ανύπαρκτα, άρα και οι αμοιβές των διδασκάλων και ερμηνευτών όχι ανάλογες της αξίας τους. Οι φιλότιμοι και καλοπροαίρετοι οργανωτές-καλλιτέχνες δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τον έμπειρο manager, με αποτέλεσμα πολλές φορές να αυτοσχεδιάζονται επί τόπου πρόχειρες λύσεις. Και τέλος, οι χώροι φιλοξενίας και συναυλιών δεν είναι πάντα αντίστοιχοι της ποιότητας των καλλιτεχνικών διευθυντών και των προσκεκλημένων.

Νομίζω λοιπόν ότι μια διοργάνωση όπως το Art Campus πρέπει να αποτελέσει πρότυπο, ώστε να τοποθετηθούν τα πράγματα στο σωστό τους μέγεθος, για αρκετές εκ των αντίστοιχων διοργανώσεων. Είμαστε πλέον -δυστυχώς- στην εποχή που οι καλές και αγαθές προθέσεις δεν αρκούν σε τέτοιους τομείς δραστηριοτήτων…

Κώστας Γρηγορέας και Marco Tamayo

(Art Campus Δελφοί 2019)

 


ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Τo ART CAMPUS “Διεθνείς Κιθαριστικές Συναντήσεις” διοργανώθηκε από τον Σύλλογο Οι Φίλοι της Μουσικής την εβδομάδα 8-14 Ιουλίου στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών

Οι βασικοί διοργανωτές του Art Campus 2019:
Έφη Αβέρωφ-Μιχαηλίδου, Αλέξανδρος Χαρκιολάκης και ‘Ολγα Καλογρηάδου


Στο Art Campus των Δελφών συμμετείχαν 39 νέοι ταλαντούχοι κιθαριστές από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό

1.      ΝΙΚΟΛΑΣ ΒΗΧΟΣ

2.      ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΑ ΒΡΕΝΟΖΙ

3.      ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΡΕΚΗΣ

4.      ΑΣΠΑΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ

5.      ΜΑΡΙΑ ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΑΚΗ

6.      ΟΡΦΕΑΣ  ΖΙΝΔΡΟΣ

7.      ΝΙΚΟΣ ΖΟΥΜΑΚΗΣ

8.      ΘΟΔΩΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥΔΗΣ

9.      ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΖΟΓΛΟΥ

10.  ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΦΕΝΤΖΗΣ

11.  ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ  ΚΟΥΡΚΟΥΝΑΚΗ

12.  ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΥΔΩΝΙΑΤΗ

13.  ΑΔΡΟΜΑΧΗ ΚΩΣΤΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

14.  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΕΜΟΝΗΣ

15.  ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΜΑΝΩΛΟΥΔΗΣ

16.  ΖΑΜΠΙΑ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

17.  ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΥΡΑΤΗΣ

18.  ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΜΠΑΞΕ

19.  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

20.  ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΝΤΟΥΜΑΝΑΣ

21.  ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΛΑΤΖΟΓΛΟΥ

22.  ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΤΟΓΛΟΥ

23.  ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ-ΡΑΦΑΗΛ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

24.  ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΑΚΩΒΟΥ

25.  ΆΡΤΕΜΙΣ-ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΛΑΜΠΑ

26.  ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΡΡΑΚΗΣ

27.  ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

28.  ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

29.  ΠΑΥΛΟΣ  ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΙΤΗΣ

30.  ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

31.  ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΣΤΑΜΟΥ

32.  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΟΥ

33.  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΖΩΡΤΖΗΣ

34.  ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΛΙΚΙΔΗΣ

35.  ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΣΟΥΡΤΙΔΗ

36.  ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΤΥΠΑΛΔΟΥ

37.  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΛΔΑΙΟΠΟΥΛΟΣ

38.  UROS JACEVIC

39.  ALEXANDER YUZHANIN

Πραγματοποιήθηκαν 95 σόλο μαθήματα και ακούστηκαν 72 έργα πρωτότυπα γραμμένα για κλασική κιθάρα


Μάθημα με τον Ευάγγελο Ασημακόπουλο

 


Μάθημα με τον Gabriel Bianco

 


Μάθημα με την Λίζα Ζώη

 


Μάθημα με τον Rovshan Mamedkuliev

 


Μάθημα με τον Marco Tamayo

 

Δημιουργήθηκαν ολιγομελή κιθαριστικά σύνολα καθώς και σύνολα μουσικής δωματίου για κιθάρα και άλλα όργανα (φλάουτο/έγχορδα) και παρουσιάστηκαν 19 έργα για σύνολα και 3 κοντσέρτα του Antonio Vivaldi


Μουσική Δωματίου με τον Δημήτρη Σέμση

 


Εργαστήρι Κιθάρας με τον Marco Tamayo

 

Οργανώθηκαν διαλέξεις με τους Ευάγγελο Ασημακόπουλο και Marco Tamayo, δόθηκαν ρεσιτάλ από τους προσκεκλημένους κιθαριστές Φώτη Κουτσοθόδωρο, Rovshan Mamedkuliev, Gabriel Bianco και δεν έλλειψαν οι εκπλήξεις με τις δύο έκτακτες και απρόσμενες εμφανίσεις του Marco Tamayo σε ρεσιτάλ που ενθουσίασαν το κοινό.


Gabriel Bianco

 


Marco Tamayo

 


Rovshan Mamedkuliev

 


Φώτης Κουτσοθόδωρος

 


Δημήτρης Σέμσης

 

Όλοι οι συμμετέχοντες σόλο κιθαριστές και τα σύνολα παρουσιάστηκαν σε 4 συναυλίες που έγιναν στο Αμφιθέατρο και στο Αίθριο του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών καθώς και στο Μουσείο του Αρχαιολογικού χώρου των Δελφών και ξεναγήθηκαν στον Αρχαιολογικό χώρο και στο Μουσείο των Δελφών κατά την τελευταία ημέρα, πριν από την τελική συναυλία.

Kλικ εδώ
για να δείτε το φωτο-άλμπουμ
με στιγμιότυπα συναυλιών και δραστηριοτήτων 
του Art
Campus2019

Νικητές Διαγωνισμών (Δελφοί 2019) 

Οργανώθηκαν τρεις μουσικοί διαγωνισμοί, για σόλο κιθάρα, για σύνολα και για τα κοντσέρτα του Vivaldi που έχουν μεταγραφεί για κιθάρα και έγχορδα.


Οι ακόλουθοι κιθαριστές και τα σύνολα που διακρίθηκαν στους Μουσικούς διαγωνισμούς θα συμμετάσχουν σε 

Δύο συναυλίες στις 19:00 και στις 21:00
που θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 9 Νοεμβρίου
στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών,
Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος.
 

ΣΟΛΟ ΚΙΘΑΡΑ

1.      ΘΟΔΩΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥΔΗΣ

2.      ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΖΟΓΛΟΥ

3.      ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΦΕΝΤΖΗΣ

4.      ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΛΑΤΖΟΓΛΟΥ

5.      ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ

6.      ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

ΣΥΝΟΛΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΔΩΜΑΤΙΟΥ

1.      ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΜΑΝΩΛΟΥΔΗΣ

2.      ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΝΤΟΥΜΑΝΑΣ

ΝΤΟΥΕΤΟ ΚΙΘΑΡΑΣ

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΜΠΑΞΕ – ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΖΩΡΤΖΗΣ

ΚΙΘΑΡΙΣΤΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ «ΑΘΗΝΑ»

ΝΙΚΟΛΑΣ ΒΗΧΟΣ, ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΑ ΒΡΕΝΟΖΙ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΡΕΚΗΣ,

ΟΡΦΕΑΣ  ΖΙΝΔΡΟΣ, ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΚΟΥΡΚΟΥΝΑΚΗ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΣΤΑΜΟΥ,

ΠΑΥΛΟΣ  ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΙΤΗΣ , ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΣΟΥΡΤΙΔΗ


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΑΥΛΙΩΝ ΜΜΑ

ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ TaR

Advertisement

Τελειώσαμε με τα ωδεία! Μήπως σειρά έχουν τα μουσικά πανεπιστήμια;

Θα προσπαθήσω να τα πω με 3 κουβέντες, ή καλύτερα με 2.
Κι αυτό γιατί η πρόθεσή μου είναι να καταλάβουν οι μαθητές και οι γονείς το πού πάνε να μπλέξουν…
Κι ας με συγχωρήσουν οι συνάδελφοι για την γλαφυρότητα και τη μη εμπεριστατωμένη ανάλυση. Άλλωστε το TaR είναι ανοιχτό για όποιες επιπλέον αναλύσεις και επεξηγήσεις, από οποιονδήποτε το επιθυμεί.
Επίσης, ξεκαθαρίζω πως πρόθεσή μου δεν είναι να αδικήσω τις προσπάθειες σοβαρών πανεπιστημιακών συνάδελφων αλλά να δώσω έμφαση στο ότι, αν δεν μπει μια σειρά, μάλλον «δεν πάει άλλο»…

Η ελληνική μουσική εκπαίδευση, άρα και η μουσική Τέχνη, πορεύτηκε μέχρι σχετικά πρόσφατα μέσω των ωδείων. Γνωστό.
Τα ωδεία δημιούργησαν την Μαρία Κάλλας (Εθνικό Ωδείο) τον Δημήτρη Μητρόπουλο (Ωδείο Αθηνών) τον Λεωνίδα Καβάκο (Ελληνικό Ωδείο). Σε αυτά έλαβαν την εκπαίδευση που τους κατέστησε ικανούς να γίνουν δεκτοί από τις μεγαλύτερες Ακαδημίες και Πανεπιστήμια του Κόσμου, ώστε να φτάσουν εκεί που έφτασαν. Επίσης τα ωδεία δημιούργησαν τους ακροατές της «λόγιας» μουσικής στη χώρα μας, κάτι εξ ίσου σημαντικό με το προηγούμενο.
Αυτά τα ίδια ωδεία που εν έτη 2019 εξακολουθούν να είναι… αδιαβάθμητα στην εκπαιδευτική κλίμακα. Κάτι που ακόμη και μετά από 40 χρόνια προσωπικής εκπαιδευτικής δράσης δεν έχω καταλάβει πως μπορεί να συμβαίνει.
(Τόσο καλά!… Δηλαδή φανταστείτε τι έχουν καταλάβει οι μαθητές και οι γονείς που ενδιαφέρονται για τη μουσική εκπαίδευση…)

Αδιαβάθμητα μουσικά σχολεία τα ωδεία λοιπόν, που όμως τα διπλώματα που απονέμουν είναι υψηλότατων απαιτήσεων. Τόσο υψηλών μάλιστα, ώστε όλοι οι επιφανείς Έλληνες μουσικοί έγιναν εύκολα δεκτοί για μεταπτυχιακές σπουδές από τα μεγαλύτερα ιδρύματα της Γης. Και που, αφού τελείωσαν αυτές τις σπουδές, το ελληνικό κράτος τυπικά δεν τις αναγνωρίζει (έως και καθόλου) καθότι στην Ελλάδα… δεν υπάρχουν αντίστοιχες σπουδές!

Μπερδευτήκατε; Εγώ να δείτε! Ειδικά όταν πριν χρόνια έμαθα σχετικά με την δική μου περίπτωση:
Είμαι κάτοχος Μεταπτυχιακού του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, όπου εκεί με δέχθηκαν κατόπιν ακρόασης και ως απόφοιτο της ανώτερης σχολής που διαθέτει η πατρίδα μου για μουσικούς εκτελεστές. Δηλαδή του ωδείου.
Όμως, όταν επέστρεψα έμαθα ότι, σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο, στο Δημόσιο, δεν θα μπορούσα να διοριστώ σε κάποια βαθμίδα αντίστοιχη της καριέρας μου. Διότι δεν είχα κάποιο ελληνικό πανεπιστημιακό πτυχίο. Οποιοδήποτε πτυχίο, οποιασδήποτε σχολής.
Όμως κατόπιν υπήρξα μέλος σε επιτροπές του ΑΣΕΠ, όπου εγώ έκρινα το ποιοι θα διοριστούν.
Εκεί όπου εγώ ουσιαστικά δεν μπορώ…
Ανέκδοτο, ε;

Κι όλα αυτά διότι στην Ελλάδα υπάρχει το μπάχαλο να έχουμε δυο «απέναντι ανταγωνιστικά μαγαζιά». Το Υπουργείο Πολιτισμού (εποπτεύει τα ωδεία) και το Υπουργείο Παιδείας (εποπτεύει τα πανεπιστήμια). Το δεύτερο λοιπόν, δεν αναγνωρίζει ως ισότιμους με τους δικούς του, τους τίτλους του πρώτου.
Στην πορεία βέβαια, βρέθηκε ένα παραθυράκι, που δεν κόβω και το κεφάλι μου ότι έχω καταλάβει πώς ακριβώς λειτουργεί. Εάν λοιπόν είσαι αδιαβάθμητος (του ωδείου) αλλά έχεις κι ένα πτυχίο πανεπιστήμιου (πχ Μεσογειακής Υδατοκαλλιέργειας) τότε είσαι κομπλέ! Μπορείς άνετα να διοριστείς εκεί όπου ο Καβάκος δεν μπορεί!

Μπερδευτήκατε; Πάρτε μια ανάσα διότι ακολουθεί συνέχεια:

Λογικά, έπρεπε να πάρουμε την υπάρχουσα παράδοση και πολιτιστική υποδομή των, έστω λίγων, σοβαρών ωδείων, να την εξυγιάνουμε περαιτέρω (απολύτως απαραίτητο μιας και υπάρχουν ουκ ολίγα απαράδεκτα, στο όριο της απάτης) και να την αναβαθμίσουμε σε Μουσική Ακαδημία. Εκεί όπου θα διδάσκουν οι αντικειμενικά καταξιωμένοι μουσικοί λόγω προσφοράς και καριέρας κι όχι λόγω «χαρτιών». Όμως αντ’ αυτού συνεχίσαμε με ελληνικού τύπου «πατέντες». Σκέφτηκε λοιπόν ο σοφός νομοθέτης:
«Μιας και (επιτέλους) αξιωθήκαμε να φτιάξουμε στα πανεπιστήμια ένα καλό οικοδόμημα που λέγεται «Μουσικολογία», δεν κάνουμε και μια… προέκταση να την πούμε γενικώς «Μουσικό Τμήμα», να καλυφτούμε για τα ωδεία και τις ακαδημίες κι όλα αυτά τα περιττά που αυτοί οι σπαστικοί Ευρωπαίοι μας ζητάνε;»
Όπερ και εγένετο.
Κι ας έταζαν ανά καιρούς Μουσικές Ακαδημίες η Μελίνα, ο Θάνος κι ο Καραμανλής ο Β’ (που μέχρι κορδέλα εγκαινίων έκοψε ο άνθρωπος).

Και γεννήθηκαν τα Μουσικά Πανεπιστήμια.
Που με τη σειρά τους, στελεχωμένα από ικανότατους αλλά και ανικανότατους, προσπαθούν κι αυτά τα ίδια να καταλάβουν τι ακριβώς είναι:

# Είναι Ωδεία;
Φυσικά και όχι, διότι οι σπουδές ενός μουσικού οργάνου ή ανώτατων θεωρητικών ξεκινούν από μια σχετικά νεαρή ηλικία και διαρκούν 10-13 η και 15 χρόνια.

# Είναι επιστημονικά-ερευνητικά ιδρύματα;

Όσον αφορά τη Μουσικολογία εννοείται, αλλά όσον αφορά την πρακτική μουσική εκπαίδευση; Σε 4-5 χρόνια, μόνο ανώτατη εξειδίκευση μπορούν να δώσουν, όπως δηλ. σε όλον τον Κόσμο γίνεται. Αλλά για να γίνει αυτό, οι μαθητές πρέπει προηγουμένως να έχουν σπουδάσει μέχρι ένα υψηλό επίπεδο. Που; Μα στα παρακατιανά και σχεδόν μη αναγνωρισμένα από το σύστημα του Υπουργείου Παιδείας ωδεία!

Κι ο μαθητής τι καταλαβαίνει μέσα σε αυτό το μπάχαλο; Ότι για να γίνει εκτελεστής μουσικός ή μουσικός δημιουργός με προοπτικές μόνιμης επαγγελματικής αποκατάστασης πρέπει να δώσει εξετάσεις για το τμήμα… Μουσικολογίας, καθότι το δίπλωμα του ωδείου δεν αναγνωρίζεται ως ισότιμο!
Ότι δηλ., για να το κάνω πιο λιανά, ενώ θέλει να γίνει ηθοποιός, του λένε πως αντί να πάει στη Δραματική Σχολή (πχ του Εθνικού Θεάτρου) πρέπει να πάει στη Σχολή… Θεατρολογίας του ΠανεπιστήμιουΑλλιώς οι σπουδές του θα είναι συγκριτικά υποδεέστερες!

Εδώ όμως πάρτε άλλη μια ανάσα. Γιατί έχει κι άλλη συνέχεια…

Καταμεσής λοιπόν στην απελπισία αυτού του μπάχαλου, εμείς οι μουσικοπαιδαγωγοί των ωδείων είπαμε:
Εντάξει. Ας γίνει, έστω αυτόΑς στηρίξουμε τους όσους άξιους είναι στα μουσικά πανεπιστήμια, μη μπας και ξεκολλήσει το πράγμα και αποφευχθεί η απαξίωση, όπου πλέον η μουσική εκπαίδευση θα καταλήξει να μην είναι παρά μια ακόμη βαριεστημένη δραστηριότητα των πολυάσχολων πιτσιρικάδων.
Με σαφή βέβαια για μας την δυσοίωνη επαγγελματική προοπτική, από καταξιωμένοι δάσκαλοι και καθηγητές μουσικής να γίνουμε απλοί φροντιστηριάδες προετοιμασίας μαθητών για τα Μουσικά Πανεπιστήμια. Όμως, τουλάχιστον, να περισώσουμε το επάγγελμα που έγραψε την ιστορία της Ελληνικής Μουσικής, αλλά και να επιβιώσουν οι επαγγελματίες που έχουν παλέψει μια ζωή για αυτό.
Και με την ελπίδα, φυσικά, ο κάθε μαθητής μας να έχει την τύχη να πέσει στα χέρια ενός άξιου πανεπιστημιακού καθηγητή.

Σε αυτό πλέον το πλαίσιο, θετικά είδαμε τις προτάσεις που έκαναν πέρσι τα Μουσικά Τμήματα των Πανεπιστημίων Μακεδονίας και Ιονίου για μια πιο σωστή διαδικασία εισαγωγικών εξετάσεων στα Μουσικά Πανεπιστήμια, έτσι ώστε να αξιολογούνται καλύτερα ΚΑΙ οι καλλιτεχνικές ικανότητες των φοιτητών. Πράγμα αυτονόητο για κάθε λογικό άνθρωπο, όμως καθόλου αυτονόητο για  τους έχοντες την ευθύνη στο να θέτουν τους κανόνες των πανελληνίων εξετάσεων.

Όμως (τι έκπληξη…) εκεί που αυτό πήγε να προχωρήσει, πάλι μπερδευτήκαμε…

Κι επειδή πραγματικά μετά από όλα όσα έγραψα είμαι πολύ κουρασμένος ψυχικά για να σας εξηγήσω και τα νεότερα, παραθέτω το αναλυτικό άρθρο του έγκυρου esos.gr:

“Επαναστατούν” και τα πανεπιστημιακά Μουσικά τμήματα κατά του νέου τρόπου εισαγωγής

“Το σύστημα δεν προάγει τις Μουσικές Σπουδές, την αξιοκρατία και την αριστεία, καθιστώντας τις ειδικές εισιτήριες εξετάσεις μακράν κατώτερες των περιστάσεων”

 [ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ]


Αντί επιλόγου:
Το πιο ανησυχητικό είναι πως σχεδόν όλοι κάθονται και παρατηρούν με σχετική απάθεια το «πού τελικά θα κάτσει η μπίλια».
Με αποτέλεσμα η όποια συζήτηση να δημιουργεί την λάθος εικόνα μιας συντεχνιακής διαμάχης μεταξύ «ωδειακών» και «πανεπιστημιακών», ενώ επί της ουσίας διακυβεύεται το μέλλον και η ταυτότητα ενός βασικότατου πολιτιστικού χώρου. Που εννοείται πως για να είναι σοβαρός και γόνιμος πρέπει να είναι και ως επάγγελμα σωστά οργανωμένος.

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΚΩΘ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΩΔΕΙΩΝ (και ένα σχόλιο)

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ασφαλώς θα μπορούσε να θεωρηθεί παγκόσμια πρωτοτυπία το ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένας κλάδος εκπαίδευσης, αυτός των Ωδείων, ο οποίος μετά από 13 (τουλάχιστον) έτη απαιτητικών σπουδών ‘παράγει’ πτυχιούχους, που για το επίσημο σύστημα εκπαίδευσης του κράτους σχεδόν δεν υπάρχουν!  Οι οποίοι, όμως, ενίοτε γίνονται εύκολα δεκτοί από τις μεγαλύτερες ακαδημίες του Κόσμου, βάσει των ικανοτήτων τους φυσικά και όχι βάσει του διπλώματός τους, μιας και αυτό απλώς το κράτος δεν το θεωρεί «επίσημο τίτλο σπουδών». Είναι ουσιαστικά αδιαβάθμητο, άρα δεν έχει ισοτιμία με κανένα του εξωτερικού, άρα άχρηστο και εκτός συνόρων. Παρόλο που οι κάτοχοι του (ερμηνευτές, συνθέτες, μαέστροι κ.α.) δοξάζουν εδώ και δεκαετίες την Ελλάδα στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα και γίνονται πολλές φορές η αφορμή για χείμαρρους υπερήφανης εθνικής λογόρροιας από τους πολιτικούς μας.

Υποτίθεται πως επιτέλους το νερό θα μπει στο αυλάκι. Και λέω «υποτίθεται», διότι παρά την ξεκάθαρη τοποθέτηση του νυν υπουργού παιδείας για την ανάγκη αναγνώρισης των σπουδών στα ωδεία και την δημιουργία μουσικής ακαδημίας, δεν μπορώ να ξεχάσω πως αυτό το έχουμε ξανακούσει τόσες πολλές φορές που λίγο απέχει από το να γίνει ανέκδοτο.
Όμως τώρα πλέον είναι αυτό που λέμε «η ώρα μηδέν». Η δημιουργία τμημάτων μουσικών σπουδών στα πανεπιστήμια, τα οποία παρέχουν ισχυρούς και αναγνωρισμένους τίτλους (αν και δεν έχουν ως γνωστόν όλα τα τμήματα ώστε να καλύπτουν πλήρως τη γκάμα της πολύχρονης πρακτικής μουσικής εκπαίδευσης) σπρώχνει τα (ουσιαστικά μη αναγνωρισμένα) ωδεία σε μαρασμό και έναν ολόκληρο κλάδο έμπειρων και καταξιωμένων μουσικοπαιδαγωγών στην απαξίωση.

Η τελευταία ενδιαφέρουσα εξέλιξη είναι πως υπάρχει πλέον ένα κείμενο προτάσεων του μοναδικού κρατικού ωδείου, αυτού της Θεσσαλονίκης (Κ.Ω.Θ), σύμφωνα με τον κανονισμό του οποίου λειτουργούν (μέχρι σήμερα) όλα τα ωδεία της χώρας, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω απόσπασμα:

« Τα Ωδεία στην Ελλάδα είναι ιδιωτικές ή δημοτικές επιχειρήσεις (με μοναδική εξαίρεση το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης), οι οποίες λειτουργούν υπό την (υποτυπώδη) εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού (ΥΠΠΟ) και δεν ανήκουν σε καμία εκπαιδευτική βαθμίδα. Το πλαίσιο λειτουργίας τους καθορίζεται κυρίως από δύο… Βασιλικά Διατάγματα (!): αυτό της 11.11.1957 (ΦΕΚ 229/Α/57) “Περί κυρώσεως του εσωτερικού κανονισμού του Ωδείου Θεσσαλονίκης” και το Β.Δ. 16/1966 (ΦΕΚ 7/Α/66) “Περί ιδρύσεως ιδιωτικών μουσικών ιδρυμάτων”. Ο νόμος 229 της 17/19.4.1976 απλώς ορίζει τον εσωτερικό κανονισμό του Ωδείου Θεσσαλονίκης ως κανονισμό λειτουργίας όλων των Ωδείων και ρυθμίζει κάποιες λεπτομέρειες για τις εξετάσεις. » (πηγή: Οι σπουδές της κιθάρας στα Ωδεία: ΔΙΔΑΚΤΕΑ ΥΛΗ – ΥΛΗ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ (του Άλκη Αναστόπουλου))

Παραθέτω λοιπόν παρακάτω, αυτούσιο το πρόσφατο σχετικό κείμενο προτάσεων και, για μια ακόμη φορά, η Παναγιά μαζί μας.

Υ.Γ. Διαβάστε εδώ και άλλα σχόλια μουσικών και μουσικοπαιδαγωγών:
Φάκελος Μουσική Παιδεία στο TaR


ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

ΕΙΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΩΔΕΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΕΚΠΚΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΑ ΩΔΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 

Η λειτουργία των Ωδείων της χώρας που εποπτεύονται από το ΥΠΠΟΑ και τα οποία προσφέρουν ειδική µουσική εκπαίδευση, διέπεται από τον εσωτερικό Κανονισµό λειτουργίας του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης (Β.Δ. της 11ης Οκτωβρίου 1957, ΦΕΚ Α’ 229/11.11.1957).

Ο Κανονισµός αυτός δηµιουργήθηκε στα πρότυπα του Γαλλικού Συστήµατος Μουσικών Σπουδών και προσέφερε µια ορθολογική και λειτουργική για την εποχή του δοµή, και βάσει της διδακτέας ύλης του προσέφερε ανωτάτου επιπέδου µουσικές γνώσεις. Το Κ.Ω.Θ υπαγόταν τότε στο Υπουργείο Παιδείας.

Στις µέρες µας, ο Κανονισµός αυτός είναι στο µεγαλύτερο µέρος του αναχρονιστικός. Αυτό που στην εποχή του υπήρξε πρωτοπορία, αποτελεί τώρα µία παγίδα συντηρητισµού, που – κατά περίπτωση – ευνοεί τον εφησυχασµό, την αδράνεια και τη στασιµότητα, τόσο ως προς τη γνώση που παρέχεται στους σπουδαστές των Ωδείων, όσο και ως προς και την απόδοση που οι ίδιοι οι σπουδαστές επιτυγχάνουν.

Επιπλέον, οι απολυτήριοι τίτλοι σπουδών (πτυχίο και δίπλωµα), τους οποίους αποκτά ο σπουδαστής µετά από απαιτητικές και πολυετείς σπουδές διάρκειας 9 έως 15 ετών, αναλόγως του γνωστικού αντικειµένου, δεν έχουν καµία απολύτως διαβάθµιση, µε όλα τα προβλήµατα που αυτό συνεπάγεται για την κατοχύρωση, καταξίωση και επαγγελµατική συνέχεια του µουσικού σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

Η µουσική είναι και τέχνη και επιστήµη. Ενώνει άτοµα και οµάδες διαφορετικής καταγωγής, εθνικότητας και πολιτιστικού υπόβαθρου, ενισχύει την ανταλλαγή ιδεών και βιωµάτων, δρα εµψυχωτικά, εξυψωτικά και ψυχ-αγωγικά, σύµφωνα µε την ετυµολογία της λέξης. Στην εποχή µας οφείλουµε να υπερασπιζόµαστε και να ενισχύουµε την Τέχνη και τον Πολιτισµό και τις αξίες που πρεσβεύουν.

Για τους παραπάνω λόγους και για τη βελτίωση, αναβάθµιση και εκσυγχρονισµό της µουσικής εκπαίδευσης στα ωδεία της χώρας προτείνουµε:

Α) Διαβάθµιση των απολυτήριων τίτλων σπουδών των Ωδείων.

Β) Αναθεώρηση του Κανονισµού του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης (Κ.Ω.Θ),και εποµένως και όλων των ωδείων της χώρας.

Α| Ειδικότερα ως προς το θέµα της διαβάθµισης:

Η έλλειψη ακαδηµαϊκής ισοτιµίας ή διαβάθµισης των τίτλων µουσικών σπουδών δηµιουργεί διαχρονικά αλυσιδωτά προβλήµατα στην ακαδηµαϊκή και επαγγελµατική κατοχύρωση των κατόχων τους.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, βάσει της διακήρυξης της Μπολόνια, µε την οποία καθορίζεται ένα κοινό και συγκρίσιµο σύστηµα σπουδών στην Ανώτατη Εκπαίδευση σε όλη την Ευρώπη, προβλέφθηκε η εξής διάθρωση σπουδών: Προπτυχιακό επίπεδο (Bachelor of Arts) µε επίπεδο επαγγελµατικής κατάρτισης 6, και Μεταπτυχιακό επίπεδο (Master) µε επίπεδο επαγγελµατικής κατάρτισης 7.

Σε εναρµόνιση µε τη διακήρυξη της Μπολόνια, στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες υιοθετήθηκε και εφαρµόστηκε ήδη η συνθήκη αυτή στα Conservatoires που είχαν παρόµοιο πρόγραµµα σπουδών και επίπεδο µε το Κ.Ω.Θ, και οι τίτλοι σπουδών τους ισοτιµήθηκαν ως Bachelor & Master.

Tο Κ.Ω.Θ είναι µέλος της Ένωσης Ευρωπαϊκών Μουσικών Ιδρυµάτων AEC (Association Européenne des Conservatoires et Academies) και παρακολουθεί σε ετήσια βάση τις δράσεις της ένωσης, χωρίς όµως να µπορεί να ενσωµατωθεί πλήρως στις συνεργασίες µεταξύ των ιδρυµάτων λόγω της έλλειψης αυτής της ρύθµισης.

Το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης (ΝΠΔΔ) είναι το µοναδικό Κρατικό Ωδείο της χώρας, µε δράση και παρουσία πλέον του ενός αιώνα (έτος ίδρυσης 1914), και παρέχει σπουδές σε όλα τα γνωστικά αντικείµενα της κλασικής µουσικής: όργανα ορχήστρας (έγχορδα, ξύλινα και χάλκινα πνευστά, κρουστά, άρπα), πιάνο, τσέµπαλο, κιθάρα, µονωδία, µελοδραµατική, ανώτερα θεωρητικά, σύνθεση, βυζαντινή µουσική, διεύθυνση ορχήστρας. Επίσης, διαθέτει δυο ορχήστρες, χορωδία, µπάντα πνευστών, βυζαντινό χορό. Στο ωδείο λειτουργεί πλούσια βιβλιοθήκη, η δεύτερη σε µέγεθος στην Ελλάδα, µε αρχεία σπάνιου και πρωτότυπου υλικού, η οποία είναι δυνατόν να υποστηρίξει το ακαδηµαϊκό έργο µιας Ανώτατης Σχολής.

Οι σπουδαστές του Κ.Ω.Θ αποκτούν δικαίωµα εγγραφής µετά από αξιοκρατικές εισαγωγικές εξετάσεις και έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν ολοκληρωµένες, εξειδικευµένες και υψηλού επιπέδου µουσικές σπουδές, που όπως προαναφέρθηκε, διαρκούν από 9 έως 15 έτη – αναλόγως γνωστικού αντικειµένου – και καταλήγουν στη λήψη πτυχίου (διδασκαλίας), ή διπλώµατος (σολίστ).

Η διάρθρωση σπουδών στο Κ. Ω. Θ σήµερα έχει ως εξής:

Προκαταρτική Σχολή | 2 έτη Κατωτέρα Σχολή | 3 έτη Μέση Σχολή | 3 έτη Ανωτέρα Σχολή | 4 έτη

Βάσει κανονισµού, υπάρχει η δυνατότητα διπλασιασµού σε όλα τα έτη σπουδών. Ως εκ τούτου, οι σπουδαστές της Ανωτέρας σχολής είναι κατά κανόνα απόφοιτοι Λυκείου.

Μολονότι οι σπουδές αυτές είναι πολυετείς, ολοκληρωµένες και υψηλού επιπέδου, οι απολυτήριοι τίτλοι σπουδών (πτυχίο – δίπλωµα) του Κ.Ω.Θ, καθώς και όλων των ωδείων που εποπτεύονται από το Υπουργείο Πολιτισµού, δεν έχουν µέχρι στιγµής στη χώρα µας καµία κατοχύρωση και διαβάθµιση.

Με δεδοµένες τις παρούσες συνθήκες στην Ελλάδα, η οποία ακόµη δεν έχει εναρµονιστεί µε τη συγκεκριµένη διακήρυξη στον τοµέα της Μουσικής Εκπαίδευσης, προτείνουµε να ενταχθεί το Κ.Ω.Θ µε νοµοθετική ρύθµιση στο συγκεκριµένο πλαίσιο σπουδών, και να ισοτιµηθεί το δίπλωµά του µε το αντίστοιχο Bachelor και επίπεδο επαγγελµατικής κατάρτισης 6.

Συγκεκριµένα, προτείνουµε το διαχωρισµό της τελευταίας τετραετούς βαθµίδας σπουδών του Κ.Ω.Θ σε δύο κατευθύνσεις:

Ι| Ανώτατη Σχολή: διάρκειας 4 ετών (8 εξαµήνων), µε καταληκτικό τίτλο σπουδών Bachelor of Arts (ΠΕ), µε πρόγραµµα εξαµήνων και «European Credit Transfer System» ECTS («Ευρωπαϊκό Σύστηµα Μεταφοράς Πιστωτικών Μονάδων»), µε επίπεδο επαγγελµατικής κατάρτισης 6.

ΙΙ| Ανωτέρα Σχολή: διάρκειας 3 – 4 ετών µε καταληκτικό τίτλο σπουδών Δίπλωµα (ΤΕ), µε επίπεδο επαγγελµατικής κατάρτισης 5.Ο απολυτήριος τίτλος σπουδών «Πτυχίο» παύει να υφίσταται ως ανάγκη.

Προτεινόµενη Διάρθρωση Σπουδών Κ. Ω. Θ

Το τµήµα της Ανώτατης Σχολής θα λειτουργήσει από το ακαδηµαϊκό έτος 2017- 2018.

Το Κρατικό ωδείο συνεχίζει να διατηρεί τον δηµόσιο χαρακτήρα του και µε την αναµόρφωση αυτή δεν επιφέρει καµία οικονοµική επιβάρυνση στον τακτικό προϋπολογισµό, ούτε µετατροπή της λειτουργικής δοµής του ιδρύµατος.

Θεωρούµε δεοντολογικά και αξιοκρατικά σωστό η παραπάνω διαβάθµιση, δηλαδή η ισοτιµία του διπλώµατος µε το αντίστοιχο Bachelor και επίπεδο επαγγελµατικής κατάρτισης 6, να ισχύσει και για τους απολυτήριους τίτλους του Ωδείου Αθηνών (έτος ίδρυσης 1871).

Στόχοι της διαβάθµισης αυτής είναι :

1| Η θεσµική κατοχύρωση ουσιαστικών, πολύχρονων και εξειδικευµένων µουσικών σπουδών.

2| Η κατοχύρωση και εξέλιξη υψηλού µορφωτικού επιπέδου µέσω της διασφάλισης αποκλειστικών σπουδών.

3| Η εξασφάλιση της εκπαιδευτικής και καλλιτεχνικής συνέχειας – αναγκαία προϋπόθεση στην εκµάθηση της µουσικής τέχνης – µέσω όλων των βαθµίδων σπουδών.

4| Η προώθηση της κινητικότητας, της συνεργασίας, της ουσιαστικής ανταλλαγής ιδεών και σύγχρονων µεθόδων της µουσικής εκπαιδευτικής διαδικασίας µέσω ευρωπαϊκών και διεθνών προγραµµάτων (π.χ. Erasmus).

Σπουδαστές

Η φοίτηση των σπουδαστών στην Ανώτατη Σχολή θα είναι αποκλειστική και η εισαγωγή τους θα πραγµατοποιείται µόνο µε εισαγωγικές εξετάσεις στο γνωστικό τους αντικείµενο, κατέχοντας το απολυτήριο Λυκείου, χωρίς να εµπλέκεται καµία διαδικασία Πανελλαδικών εξετάσεων, όπως ακριβώς προβλέπεται στα αντίστοιχα Ευρωπαϊκά ιδρύµατα.

Διδακτικό Προσωπικό

Το υπάρχον καλλιτεχνικό – διδακτικό προσωπικό καλύπτει επαρκώς την αναµόρφωση αυτή, τουλάχιστον για τα επόµενα δέκα έτη.

Προηγούµενοι Τίτλοι

Για την κατοχύρωση των τίτλων σπουδών του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης που έχουν δοθεί µέχρι και την επίσηµη έναρξη της Ανώτατης Σχολής προτείνουµε:

Oι τίτλοι του Διπλώµατος σολίστ αναγνωρίζονται αυτόµατα σε ΠΕ (Bachelor) κατηγορίας 6.

Οι τίτλοι του Πτυχίου αναγνωρίζονται αυτόµατα σε ΤΕ κατηγορίας 5, µε δικαίωµα συνέχισης των σπουδαστών στην Ανώτατη Σχολή µε εισαγωγικές εξετάσεις, εφόσον το επιθυµούν.

Β) Με τη διαβάθµιση αυτή είναι απαραίτητο να ανανεωθεί και να εκσυγχρονιστεί ο εσωτερικός Κανονισµός λειτουργίας του Κ.Ω.Θ, που διέπει και τη λειτουργία όλων των ωδείων της χώρας.

Στόχοι της αναθεώρησης του Κανονισµού Κ.Ω.Θ είναι:

1| O εκσυγχρονισµός και κατ΄ επέκταση η ανάπτυξη του γενικότερου επιπέδου µουσικών σπουδών στα ωδεία της Ελλάδας.

2| Η διεύρυνση των γνωστικών αντικειµένων σύµφωνα µε τις εξελίξεις της σύγχρονης µουσικής πραγµατικότητας.

3| Η ολιστική προσέγγιση της εκπαιδευτικής µουσικής διαδικασίας.

4| Η διασφάλιση ίσων ευκαιριών πρόσβασης στη µουσική µόρφωση, ακαδηµαϊκή εξέλιξη και επαγγελµατική αποκατάσταση των σπουδαστών µουσικής.

Το Κ. Ω. Θ είναι ήδη σε διαδικασία εκπόνησης νέου Κανονισµού λειτουργίας των Σχολών του Ωδείου.

Θα αναφερθούµε µε επόµενο κείµενό µας στα θέµατα της επιµόρφωσης των καθηγητών των ωδείων, της διασφάλισης των διπλωµάτων της Ανωτέρας Σχολής των Ωδείων της Ελλάδας, στα ειδικά (καλλιτεχνικά και εκπαιδευτικά) προσόντα που θα είναι απαραίτητο να έχουν οι καθηγητές των Ανωτάτων Σχολών Μουσικής του Κ. Ω. Θεσσαλονίκης και του Ωδείου Αθηνών, καθώς και σε άλλα ειδικά θέµατα που προκύπτουν από αυτήν την αναµόρφωση.

Ευελπιστούµε ότι οι αρµόδιοι φορείς θα συνεργαστούν εποικοδοµητικά για την υλοποίηση των παραπάνω προτάσεων, προς όφελος της νέας γενιάς µουσικών και τη στήριξη του Πολιτισµού και της Παιδείας.

Θεσσαλονίκη, 3 Μαρτίου 2016

Τα µέλη της επιτροπής

Λόλα- Θεοδώρα Τότσιου  Πιανίστα, Καθηγήτρια πιάνου, Διευθύντρια Κ. Ω .Θ.
Δηµήτρης Ιωάννου  Μουσικός, Καθηγητής Κ. Ω. Θ., πρώην Διευθυντής Κ. Ω. Θ
Ερατώ Αλακιοζίδου Πιανίστα, Καθηγήτρια & Συντονίστρια Διεθνών Σχέσεων Κ. Ω. Θ.
Γιώργος Κυράτσος     Πιανίστας, Καθηγητής Κ. Ω. Θ.
Δήµος Γκουνταρούλης  Βιολοντσελίστας, Καθηγητής Κ. Ω. Θ.

Πως η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου βελτιώνει τον εγκέφαλο! (Στα Ελληνικά)

Δεν προωθώ αυτό το βίντεο για να ευλογήσω τα γένια ημών των μουσικών. :-)
Απλά θεώρησα πως είναι μια απλή αλλά συνάμα πλήρης απάντηση στην ερώτηση των γονιών για το τι επί πλέον προσφέρει στα παιδιά τους η σοβαρή και συστηματική εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου.
Εκτός φυσικά της αυτονόητης αισθητικής και ψυχικής καλλιέργειας.


(Βίντεο της Anita Collins)