Tag Archives: ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Φταίνε λοιπόν οι ωδειακοί για την μη πιστοποίηση άλλων μουσικών; (Του Κώστα Γρηγορέα)

Έχω βαρεθεί αυτές τις μέρες να εξηγώ ότι μου είναι προσωπικά παντελώς αδιάφορο το ποια κατάταξη θα μου δώσει η ΕΕ. Δεν με αφορά ούτε πρακτικά ούτε ηθικά ως άτομο. Αφορά τους μαθητές μου. Τελεία.

Έχω βαρεθεί να μαθαίνω ξαφνικά τεχνικούς όρους και αριθμούς εγκυκλίων, όπως και αρχικά διαφόρων οργανισμών και διαβαθμίσεων κλπ. τα οποία ουδέποτε με απασχόλησαν, καθότι δεν είχα καμία σχέση με το Δημόσιο και ούτε όψιμα έχω σκοπό να αποκτήσω τώρα. Τελεία.

Έχω βαρεθεί να εξηγώ ότι δεν μπορεί να με αφορούν οι διαδόσεις για το τί μπορεί να συμβαίνει στο ωδείο της Κωλοπετινίτσας. Τα παράπονα και οι ΕΠΩΝΥΜΕΣ καταγγελίες,  από όποιον φυσικά έχει στοιχεία, παρακαλώ στην εποπτεύουσα δημόσια αρχή. Με αφορούν αποκλειστικά και μόνο τα ωδεία που έχω συνεργαστεί και οι επιτροπές στις οποίες έχω λάβει μέρος. Τελεία.

Έχω βαρεθεί να εξηγώ ότι νιώθω απολύτως υπεύθυνος για την υπογραφή που έβαλα στα πτυχία και διπλώματα των μαθητών μου, αλλά και όσων υπέγραψα ως επιτροπή και γι’ αυτό νιώθω ότι έχω ΗΘΙΚΗ υποχρέωση να την υπερασπιστώ. Τελεία και παύλα.

Ήταν λοιπόν έκπληξη για μένα ένα ποστ εκλεκτού συναδέλφου των σχολείων. Κι αυτό διότι ξαφνικά ένιωσα «χαζός» και προβληματίστηκα μήπως είμαι εκτός τόπου και χρόνου, καθόσον δεν έχω παρακολουθήσει τα γραφειοκρατικά «δρώμενα» μιας και εδώ και δεκαετίες ασχολούμαι αποκλειστικά με νότες, χορδές, υπολογιστές, μικρόφωνα  και κυματομορφές. Και έως καθόλου με εγκυκλίους.
Ο συνάδελφος έχει τον σεβασμό μου για τη δουλειά του στα σχολεία και γι’ αυτό έδωσα τόσο βάση και θεώρησα απαραίτητο να κάνω στο μυαλό μου μια ανακεφαλαίωση της στάσης μου. Αναφέρει λοιπόν, ότι η αντίδραση στην θεσμοθέτηση του πιστοποιητικού μουσικών γνώσεων, μπλοκάρει την διαδικασία πιστοποίησης των μουσικών παραδοσιακών, μοντέρνων κλπ. οργάνων και γενικότερα των (εκλεκτών) εμπειροτεχνών της μουσικής. Για μένα αυτό ήταν αποκαλυπτικό για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δυστυχώς επικρατεί στους συναδέλφους αυτούς σχετικά με τους ωδειακούς. Ομολογώ ότι επειδή η συνεργασία μου με πολλούς από αυτούς ήταν αμιγώς καλλιτεχνική όλα αυτά τα χρόνια, δεν είχα αντιληφθεί ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει. Είμαι δηλαδή εκτός τόπου και χρόνου;

Είμαι επί 40 χρόνια εκτός από τον χώρο της κλασικής μουσικής, και στο «κουρμπέτι». Είναι μάλλον γνωστό ότι έχω υποκλιθεί, υποκλίνομαι, αλλά και συνεργάζομαι όταν είναι σκόπιμο και εφικτό με μουσικούς που δεν είναι «των ωδείων». Γι’ αυτό και είπα μήπως εγώ, που δεν είμαι ο τυπικός «κλασικός», θα ήταν χρήσιμο να πω δυο πράγματα παραπάνω επ’ αυτού, μήπως δηλ. λυθούν κάποιες παρεξηγήσεις που κάποιοι, μάλλον όχι με αθώα κίνητρα, δημιούργησαν.

Πόθεν συνάγεται λοιπόν συνάδελφοι και εν μουσική συναγωνιστές των συλλόγων, των σχολείων, των πανεπιστημίων και των κάθε είδους ορχηστρών ότι οι ωδειακοί μπλόκαραν τη διαδικασία για τους μη ωδειακούς; Τι εμποδίζει την πιστοποίησή τους; Υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος για εσάς και τα συμφέροντά σας, αυτή η πιστοποίηση να συνδεθεί με μια ταυτόχρονη απαράδεκτη «ρύθμιση» για τα ωδεία και τα κλασικά όργανα, για τα οποία υπάρχει πλήρες νομικό πλαίσιο αναγνώρισης από το 1957; Σε τι εξυπηρετεί εσάς αυτό;
Δηλ. υπάρχει λόγος να φτιάξουμε ξαφνικά από το πουθενά και χωρίς λόγο μια πρόσθετη κατηγορία κλασικών μουσικών, εκπαίδευσης ιδιαίτερου ή… youtube; Έχετε καταλάβει ότι η εκπαίδευση της κλασικής μουσικής είναι διαφορετική από τη δική σας; Όχι καλύτερη. Διαφορετική!

Είναι λοιπόν καθαρά ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ  θέμα (των μη αναγνωρισμένων μουσικών από το ΥΠΠΟΑ) να συζητήσουν και να βρουν ΟΠΟΙΑ λύση τους εξυπηρετεί.
Τι σχέση μπορεί να έχουν με αυτή την όποια λύση οι ΗΔΗ πιστοποιημένοι από το ελληνικό δημόσιο (μέσω του ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ Υπουργείου Πολιτισμού) απόφοιτοι των αναγνωρισμένων ωδείων; Πότε μέχρι τώρα συνέπεσαν τα, με νόμο, προγράμματα διδασκαλίας και οι, με νόμο, εξετάσεις, των κλασικών οργάνων με αυτές των (ΚΑΚΩΣ, ΚΑΚΙΣΤΑ) μη αναγνωρισμένων και μη εποπτευόμενων στην ιδιωτική εκπαίδευση οργάνων;
Δηλαδή για να βρούμε την «τσάκα-τσάκα» λύση θα τα βάλουμε όλα αυτά τα ανόμοια σε μια μηχανή του κιμά, επειδή κάποιος είδε το όνειρο ότι έτσι θα φτιάξει ωραίο εκπαιδευτικό χαρμάνι που «όλοι αδέρφια θα είμαστε»;
Διότι αν είναι έτσι, τότε στο δια βίου μάθησης αφήγημα, ας φτιάξουμε πιστοποιητικό γνώσεων και για άλλους αντίστοιχους με σπουδές ακαδημαϊκού τύπου. Δικηγόρους, οικονομολόγους, γιατρούς κλπ. Οι οποίοι να έχουν μάθει νομικά, οικονομικά και ιατρική από ιδιαίτερα, από το google και δια αλληλογραφίας.

Είναι λοιπόν ευθύνη των ωδειακών ότι ένα αρτηριοσκληρωτικό κράτος, του οποίου η μουσική εκπαίδευση λειτουργεί με νόμο του 1957, έχει φτιάξει ένα σωρό πατέντες και μπαλώματα για να λειτουργήσουν σχολεία και πανεπιστήμια με καθηγητές ωδειακούς, παραδοσιακούς, μοντέρνους κλπ. κλπ.; Και που τώρα δεν ξέρει πως να το μαζέψει όλο αυτό το χάος, ώστε να φανεί λειτουργικό στα μάτια της υπόλοιπης Ευρώπης με την οποία πρέπει να ευθυγραμμιστεί;
Η κοινή υποψία λέει όμως, ότι μάλλον στήνεται ένας μηχανισμός που κάποιοι «στο χαλαρό» με συνοπτικές διαδικασίες θα εξομοιωθούν με άλλους που μάτωσαν. Και «οι κακοί» που δε θέλουν αυτή τη διαδικασία είναι οι αντιπαθητικοί ωδειακοί, οι οποίοι ως γνωστόν «είναι παιδιά εύπορων οικογενειών κι όχι της φτωχολογιάς όπως στα μουσικά σχολεία και δεν ξέρουν τίποτα παραπάνω πάρα να διαβάζουν παρτιτούρες, κι εγώ γνώρισα έναν που είχε δίπλωμα αλλά δεν μπορούσε να βρει ακόρντα και στήνουν και εξετάσεις και αγοράζουν πτυχία και…και… και…»

Ε, μάλλον καιρός να τελειώσει το παραμύθι και η στοχοποίηση από κάθε πικραμένο (μια ματιά στο fb θα σας πείσει). Εμείς οι των ωδείων μιλάμε ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και ΜΟΝΟ για τα ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΑ ΚΛΑΣΙΚΑ όργανα! Εμείς με τον υπουργό θα συζητήσουμε, με βάση την ανάγκη για την ίδρυση Μουσικής(ων) Ακαδημίας(ων), για τη διαβάθμιση των ΚΛΑΣΙΚΩΝ σπουδών και ΠΑΝΤΟΤΕ σε συνεργασία με τον μέχρι τώρα προϊστάμενό μας το ΥΠΠΟΑ. Θα πάω δηλαδή εγώ να συζητήσω για λογαριασμό της ηλεκτρικής κιθάρας ή του νέι; Από πού κι ως πού!!!

Άρα τελικά, πού μπλοκάρουμε τη ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ διαδικασία; Εμείς μιλάμε για Μουσική Ακαδημία και διαβάθμιση των κλασικών ωδειακών σπουδών βάσει αυτής. Δεν έχουμε καμία ανάγκη να μας πούνε «πανεπιστημιακούς», ας μας πούνε «μουσικο-ακαδημαϊκούς», ποιος νοιάζεται; Η ανάγκη που έχουμε είναι να αναγνωριστεί το επίπεδο σπουδών μας και με το νέο σύστημα σε αυτό που ήταν και με το παλαιό. Το οποίο επ’ ουδενί λόγο δεν μπορεί να είναι αντίστοιχο των ΙΕΚ Κομμωτικής, δηλ. 5! 

Ας βρουν λύση. Θα την πουν ΤΕΙ, ΕΤΙ, ΤΙΕ; Που ξέρω εγώ από αυτά…
Εγώ ξέρω ότι κάνοντας για 10 χρόνια το Ελληνικό Σύνταγμα λάστιχο μείωσαν μισθούς και συντάξεις στο μισό, έκαναν τη ζωή μας άνω-κάτω διαλύοντας για πολλούς τα πλάνα και τους κόπους μιας ζωής. Επίσης ξέρω ότι με ευφάνταστες ερμηνείες νόμων μέχρι στιγμής ουδείς σοβαρά πλήρωσε, ξέρω ότι οι εγκληματίες κυκλοφορούν και μας κάνουν σεμινάρια ηθικής και τόσα άλλα . Το άρθρο 16 του Συντάγματος θα σώσει δηλαδή την αξιοπρέπεια του Ελληνικού Κράτους; Είναι το μοναδικό που δεν παίρνει ούτε ένα χιλιοστό άλλης ερμηνείας, είναι ΤΟ ανυπέρβλητο εμπόδιο στη νομολογία της Ελλάδας;

Ε, έλεος…

Στο δια ταύτα: Σε κανέναν συνάδελφο δεν κάνουμε ζημιά διεκδικώντας τα αυτονόητα δίκια μας. Ας ζητήσουν αύριο θεσμοθέτηση όποιας διαδικασίας θέλουν για τις περιπτώσεις τους αφήνοντας εμάς απ’έξω. Εμείς έχουμε ΑΛΛΑ προβλήματα, ΔΕΝ θα γίνουμε σκαλοπάτι για την κατοχύρωσή τους, δεν μας αφορά, άλλωστε δεν έχουμε ούτε καν το δικαίωμα!

ΠΕΡΙ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΗΣ ΩΔΕΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ [Του Κώστα Γρηγορέα]

Τα ωδεία της Ελλάδας παρέχουν μουσική εκπαίδευση υψηλοτάτου επιπέδου εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα. Λειτουργούσαν πάντοτε υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού, το οποίο επικυρώνει με την σφραγίδα του Ελληνικού Κράτους τους τίτλους αποφοίτησης από αυτά. Με αυτόν το τρόπο πιστοποιούνται  όλοι οι μουσικοί της νεότερης Ελλάδας που στελεχώνουν τα εκπαιδευτικά μουσικά ιδρύματα και φυσικά οι μουσικοί που συμμετέχουν στις κρατικές η άλλες ορχήστρες και γενικότερα στα μουσικά δρώμενα της χώρας. Με τον ανώτερο εξ αυτών των τίτλων, δηλαδή το Δίπλωμα, ο μεγαλύτερος αριθμός διαπρεπών Ελλήνων μουσικών έγινε δεκτός στις μεγαλύτερες ακαδημίες του Κόσμου.

Με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, υπήρξε κάποια στιγμή ένα νέο δεδομένο: Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα μουσικής είναι πλέον απαραίτητο να είναι υπό την εποπτεία του Υπουργείου Παιδείας και όχι του Υπουργείου Πολιτισμού. Άρα έπρεπε το κάθε κράτος-μέλος να εναρμονιστεί σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, την οποία θα ρυθμίσουν όπως είναι αυτονόητο, τα δυο αρμόδια «συγγενικά» υπουργεία: Το Πολιτισμού, υπό την εποπτεία του οποίου λειτούργησαν έως εδώ τα ωδεία και Παιδείας, το οποίο πρέπει να τα ενσωματώσει στο σύστημα του, μέσω μιας διαβάθμισης και αντιστοίχισης των σπουδών τους.
Σε άλλες χώρες το θέμα αυτό ρυθμίστηκε με τρόπους όπου δεν αδικήθηκαν οι προερχόμενοι από τα ωδεία. Με βιαστικές αλλά «νόμιμες» διαδικασίες, μετέτρεψαν Colleges, Concervatoires, Academies σε Πανεπιστήμια ή Πανεπιστημιακές σχολές. Εδώ πήγε λοιπόν να γίνει κάτι επί υπουργού Μικρούτσικου, όμως οι αντιθέσεις του χώρου και οι μικροπολιτικοί σχεδιασμοί δεν επέτρεψαν την εξέλιξη του σχεδίου, ώστε με μια νόμιμη και μέσω αξιολογήσεων διαδικασία να μετατραπούν τα μεγάλα και έχοντα τις προδιαγραφές ωδεία σε σύγχρονες Μουσικές Ακαδημίες.
Έχοντας όμως ως δεδομένο ότι πολλοί άνθρωποι της Τέχνης βρίσκονται μέσα στο χώρο της σημερινής κυβέρνησης, υπήρξε η ελπίδα ότι θα δούμε τώρα κάποια κίνηση ώστε να εναρμονιστούμε επιτέλους με την υπόλοιπη Ευρώπη, και όχι μόνο. Αντ’ αυτού, είδαμε έκπληκτοι να προωθείται ξαφνικά ένας πρόχειρος νόμος για ένα ακαθόριστο Πιστοποιητικό Μουσικών Γνώσεων, χαμηλότατου επιπέδου σε σχέση με το επίπεδο των ωδείων, ακόμη και των πλέον αδυνάτων από αυτά. Το οποίο πιστοποιητικό θα χορηγείται σε οποιονδήποτε πληρώσει ένα παράβολο και δώσει κάποιες αστείες εξετάσεις.  Δηλ. μια μεθόδευση που πάει να μπαλώσει με τον πιο άθλιο τρόπο την κατάσταση, ακυρώνοντας επί της ουσίας και τα ωδεία ως μουσικά ιδρύματα επιπέδου, αλλά και τους εργαζόμενους σε αυτά. Και φυσικά και τις χιλιάδες των αποφοίτων που για 100 και πλέον χρόνια σπούδαζαν εκεί με επιτυχία.

Τώρα λοιπόν που φαίνεται πως μάλλον κατακάθεται ο κουρνιαχτός από την οργή που προκάλεσε η προσπάθεια να εμφανιστεί (με λανθασμένο τρόπο όπως απολογείται επισήμως το Υπουργείο Παιδείας) το νέο Πιστοποιητικό Μουσικών Γνώσεων ως η συνολική λύση στην υπόθεση της διαβάθμισης των μουσικών σπουδών, θέλω κι εγώ, ως επί 40 χρόνια καθηγητής μουσικής, να καταγράψω τις σκέψεις μου. Όχι στο facebook, το οποίο βοηθάει στην συζήτηση αλλά ταυτόχρονα βοηθάει και στο να ξεθωριάσει η βασική ουσία ενός προβλήματος, ανάμεσα σε προσωπικές εμπειρίες και σεβαστά προσωπικά προβλήματα. Χωρίς να μπορώ όμως να αποφύγω δυστυχώς την αναφορά σε γεγονότα τα οποία ο μέσος αναγνώστης δεν μπορεί να γνωρίζει, όμως μπορεί εάν ενδιαφέρεται να διαβάσει στο διαδικτυακό μουσικό περιοδικό www.tar.gr  το οποίο φιλοξενεί πληροφορίες και διάφορες απόψεις επί του θέματος. Η απλώς να παρακάμψει τις λεπτομέρειες, εάν ενδιαφέρεται να αποκομίσει μια γενική άποψη του προβλήματος.

Ίσως και να χρωστάμε τελικά υποχρέωση στους ελάχιστους αυτούς ανθρώπους που, αν και δηλώνουν συνεργάτες μιας Αριστερής Κυβέρνησης, προσπάθησαν με συντεχνιακού τύπου αυθαίρετο και αυταρχικό τρόπο να περάσουν ως νόμο μια σύντομη έκθεση ιδεών (τους) απαξιώντας να κάνουν την παραμικρή συζήτηση με φορείς και γενικότερα με ανθρώπους απείρως πιο καταξιωμένους στο χώρο της μουσικής από αυτούς. Η αντίδραση που ξεσήκωσε αυτή η εν κρυπτώ μεθόδευση ήταν ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ αυτό που χρειαζόταν ώστε να εγκαταλείψει ο καθένας μας τον καλλιτεχνικό του μικρόκοσμο και να καταλάβουμε όλοι μαζί εμείς της μουσικής εκπαίδευσης πως το πράγμα στο χώρο μας «δεν πάει άλλο». Για όλους, όχι μόνο για τους ωδειακούς, αλλά και τους καθηγητές των σχολείων και τους καθηγητές των πανεπιστημίων. Αλλά και όλους τους μουσικούς που επαγγελματικά βαδίζουν βάσει τίτλων σπουδών κι όχι ως εμπειροτέχνες (αυτός ο χαρακτηρισμός εννοείται πως δεν θεωρείται από εμένα ούτε κατ’ ελάχιστον υποτιμητικός). Δεν είναι δυνατόν ένας κλάδος να έχει χωριστεί σε «επαγγελματικές παρέες» και το Κράτος αντί να βρει λύση όπως υποχρεούται, με ανεύθυνες ενέργειες να ρίχνει περισσότερο λάδι στη φωτιά.

Το Κράτος υποχρεούται πλέον να εναρμονιστεί στους νέους κανονισμούς της ΕΕ περί διαβάθμισης των σπουδών εν γένει. (Βλέπε ΕΔΩ). (http://tinyurl.com/l3yg5xh)
Στον τομέα μας θεωρήθηκε από κάποιους, μάλλον επιπόλαιους, ότι αυτό μπορεί να λυθεί απλά (και στη ζούλα αν θέλω να γίνω και πιο αυστηρός) με την έμμεση ακύρωση, επί της ουσίας, των τίτλων «εκτός Υπουργείου Παιδείας» (δηλαδή Ωδεία), μέσω μιας διαδικασίας πιστοποίησης, στην οποία κατά τα λεγόμενα των εμπνευστών της θα μπορεί να συμμετάσχει οποιοσδήποτε θεωρεί ότι κατέχει μουσικές γνώσεις: από αυτόν που τις απέκτησε μέσω Youtube, μέχρι τον Λεωνίδα Καβάκο. Δηλαδή μια διαδικασία εξετάσεων για πιστοποίηση επιπέδου 5 (βλ. παραπάνω) η οποία, για να μιλάμε στη γλώσσα μας, είναι επί της ουσίας κάτι αντίστοιχο με το υψηλότερο grade ABRSM, δηλ. το 8. Αυτό θεωρώ πως δηλώθηκε καθαρά από τους εμπνευστές του πιστοποιητικού, όταν γράφτηκε πως «χρησιμοποιήθηκε η εμπειρία από καταξιωμένα συστήματα του εξωτερικού». Είναι γνωστό ότι το ABRSM είναι το νο.1 παγκοσμίως αποδεκτό. Το οποίο grade 8 λοιπόν, είναι το ανώτερο που μπορεί να πάρει κάποιος στην Βρετάνια, αλλά και παγκοσμίως μέσω εξεταστικών κέντρων, εκτός των ανώτερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Στη δική μας τη γλώσσα πάλι, άντε να είναι μια εύκολη Β’ Ανωτέρα ελληνικού ωδείου, (δείτε τις απαιτήσεις για Grade 8 κιθάρας ΕΔΩ). (http://tinyurl.com/y4rebona )
(Εδώ να τονίσω ότι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας «μαζέματος» από το Υπ. Παιδείας της αντίδρασής μας, ειπώθηκε πως «θα γίνει προσπάθεια να είναι επιπέδου πτυχίου ενός ελληνικού ωδείου». Αυτό είναι παντελώς άκυρο και αυθαίρετο, καθότι είναι ξεκάθαρο το τι είναι το επίπεδο 5 (βλ. παραπάνω). Όλα αυτά τα επίπεδα που θεσπίστηκαν (1-8) έχουν πολύ συγκεκριμένες προδιαγραφές, δεν είναι μπουγάτσα ώστε ο κάθε κλάδος να τα απλώνει έως εκεί που βολεύεται).

Άκυρο λοιπόν και απαράδεκτο το Πιστοποιητικό 5, τουλάχιστον στην μορφή που προτείνεται. Η μονή περίπτωση να γίνει αποδεκτό είναι εάν είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται να αφορά αποκλειστικά και μόνο όσους θέλουν πιστοποίηση για πρόσληψη στο δημόσιο για συγκεκριμένη χρονιά και διαδικασία. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΙΣΟΒΙΑ ΙΣΧΥ, διότι τότε είναι ξεκάθαρα τίτλος σπουδών.
Κάθε εργοδότης έχει το δικαίωμα να ελέγξει ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ την επάρκεια αυτού που θα προσλάβει, ανεξαρτήτως από τους τίτλους και το βιογραφικό. Είναι αδιανόητο όμως εάν ένας εργοδότης δεν σε προσλάβει διότι πχ καλύφθηκαν οι θέσεις, παρόλο που ήσουν επαρκής, να σου δώσει ένα πιστοποιητικό επιπέδου χ ώστε να μη χρειαστεί να σε ελέγξει ο επόμενος εργοδότης.

Οπότε φτάνουμε στον πυρήνα του προβλήματος: Δηλ. δεν πρέπει να υπάρχει κάποιο σύστημα αξιολόγησης που να αντιστοιχεί στους νέους ευρωπαϊκούς κανονισμούς; Μα σαφώς ναι. Αλλά όμως, υπάρχει ήδη! Έχει την στρογγυλή σφραγίδα του ελληνικού κράτους, η οποία βρίσκεται σε ΟΛΑ τα διπλώματα και πτυχία των ωδείων τα οποία εδώ και περισσότερο από 100 χρονιά εκπαιδεύουν τους μουσικούς που έκτισαν τη ελληνική υπόσταση στη Μουσική Τέχνη. Ωδείο τέλειωσε ο Σκαλκώτας, ωδείο η Κάλλας, ωδείο ο Μητρόπουλος, ωδείο ο Καβάκος. Βάσει του ωδειακού τίτλου έγιναν (γίναμε) δεκτοί, μετά από ακρόαση ως είθισται, στα μεγαλύτερα μουσικά ιδρύματα της Υφηλίου. Βάσει του ωδειακού τίτλου στελεχώθηκαν (στελεχώσαμε) ορχήστρες και χορωδίες της χώρας. Βάσει του ωδειακού τίτλου στελεχώθηκαν (στελεχώσαμε) τα Μουσικά Γυμνάσια και Λύκεια. Βάσει του ωδειακού τίτλου στελεχώθηκαν (στελεχώσαμε), σε μεγάλο βαθμό, τα Μουσικά Πανεπιστήμια, και καλύπτουμε τα κενά τους. Βρείτε λοιπόν κύριοι της εξουσίας ποια θα είναι η αντιστοιχία των παλαιότερων τίτλων με τους νέους. Είναι πολύ απλό. Αυτή είναι η δουλειά σας, γι’ αυτό σας ψηφίζουν κάποιοι και κυρίως γι’ αυτό σας πληρώνουν όλοι! Ένα χωριό είμαστε, γνωρίζετε ποιοι είναι οι «πρώτοι τη τάξει». Καλέστε τους να ελέγξουν και να αξιολογήσουν. Ό,τι είναι παράτυπο ή ύποπτο να ακυρωθεί κι οποίος θεωρεί ότι θίγεται ας πάει στα δικαστήρια. Αλλιώς, αν θεωρηθεί πως όλα τα διπλώματα ωδείων είναι παράτυπα, τότε θα πάμε όλοι εμείς οι θιγόμενοι στα δικαστήρια εναντίον σας. Είτε αυτά είναι ελληνικά είτε ευρωπαϊκά.

Κι εδώ ας μείνουμε λίγο στη σχετική εξυπνάδα-καραμέλα κάποιων: «Μα στα ωδεία έχουν δοθεί τίτλοι με όχι σωστά κριτήρια από ανίσχυρες επιτροπές». Είναι ένα επιχείρημα το οποίο μπορεί να έχει καλλιτεχνική ή ηθική σημασία σε μια κουβέντα καφενείου, όμως δεν μπορεί να είναι επιχείρημα για την τυπική εγκυρότητα τίτλων. Εκτός εάν υπάρχουν συγκεκριμένες αποδείξεις περί αυτού. Άρα η ακύρωση ενός τέτοιου τίτλου είναι και αυτονόητη και πρακτικά εύκολη.
Διότι με το «έχω ακούσει» δεν απονέμεται δικαιοσύνη. Κι εγώ θα μπορούσα να πω ότι έχω ακούσει ότι στα «άγια» ελληνικά πανεπιστήμια η πτυχιακή εργασία στην πιάτσα πάει γύρω στο 500αρικο έως 1000ρικο. Και οι άλλες εργασίες μαθημάτων με τη σελίδα. Κι έχω ακούσει για καθηγητές με τιμολόγιο για ιδιαίτερα και βαθμό. Κι έχω ακούσει για πολιτικές νεολαίες που έχουν και σχετικά συνεργεία υποστήριξης μελών. Κι έχω ακούσει…..κι έχω ακούσει… Κι άλλα πολλά που έχω ακούσει, όμως καθότι δεν μπορώ να τα αποδείξω με στοιχεία, αρκούμαι να τα συζητώ με φίλους ως μια ακόμη παθογένεια ενός γενικότερου συστήματος ελέγχου της νομιμότητας σε μια σύγχρονη πολιτισμένη χώρα.

Όμως, επί του ηθικού κι όχι του τυπικού μιλώντας (το οποίο τυπικό επαναλαμβάνω το θεωρώ αδιαμφισβήτητο και μόνο δικαστήριο και βάσει αποδείξεων μπορεί να το ακυρώσει) θα ήθελα να το αναλύσω λίγο περισσότερο. Εμείς που έχουμε πολυετή επαγγελματική παρουσία στα ωδεία ξέρουμε πολύ καλύτερα τα προβλήματα τους και είμαστε οι πρώτοι που θέλαμε πάντα τον αυστηρό τους έλεγχο, ώστε οι μαθητές που με την αξία τους παίρνουν πχ ένα «άριστα», αυτό να έχει πραγματική σημασία και να μην ευτελίζεται από άλλα δήθεν «άριστα» που πιθανώς δίνονται με ευκολία. Άρα το αληθινό άριστα να μετράει περισσότερο στην αγορά εργασίας. (Καθότι για την αγορά εργασίας συζητάμε, όχι για το βιογραφικό ούτε για το τι μπορεί να αποδείξει ένας καλλιτέχνης «επί σκηνής». Εκεί κανείς δεν βγαίνει ως γνωστόν να παίξει με το πτυχίο του σε κορνίζα παραδίπλα).
Είναι λοιπόν πολύ γνωστό ποιοι είναι αυτοί που παλεύουν (παλεύουμε) στις επιτροπές των ωδείων ώστε να υπάρχει υψηλό επίπεδο. Βγάζοντας μάλιστα μονίμως «το φίδι από την τρυπά» για λογαριασμό ενός εποπτεύοντος Υπουργείου Πολιτισμού που μας διορίζει μεν ως εξεταστές, όμως ως αρχή εκπροσωπείται από έναν υπάλληλό του που, αν και πολλάκις είναι σχετικότατος με το αντικείμενο, δεν έχει καμία αρμοδιότητα πέραν του να ελέγξει το τυπικό και μόνο των εξετάσεων. Το πρόβλημα λοιπόν δεν μπορεί πάρα να είναι στο κράτος (δηλ. στις υπηρεσίες του που επιβλέπουν και σφραγίζουν τους τίτλους) το οποίο αφήνει να λειτουργούν παράλληλα επιτροπές «δυο ταχυτήτων». Του ιδίου κράτους στο οποίο ανήκουν ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ συναφή υπουργεία Παιδείας και Πολιτισμού.
Αντί λοιπόν το κράτος να διορθώσει την ανευθυνότητα που ενίοτε δείχνει, ποια είναι η λύση που προτείνεται; Μα η απαράδεκτη πρόταση για την επί της ουσίας ακύρωση ΟΛΩΝ των τίτλων σπουδών των ωδείων, που το ίδιο το Κράτος έχει εγκρίνει! Και η επανεξέταση όλων των μουσικοπαιδαγωγών, καθότι η ΕΕ πλέον το θέτει ξεκάθαρα (βλέπε παραπάνω) ότι αν τα προσόντα τους δεν διαβαθμιστούν στην εκπαιδευτική κλίμακα του Υπουργείου Παιδείας, παύουν να έχουν υπόσταση για δικαίωμα εργασίας στο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας αλλά και της ΕΕ. Κι αυτό δηλαδή, (η ακύρωση) επειδή «κάποιος» άκουσε «κάτι» που έγινε «κάπου»; Ε τότε λοιπόν αφού αποδείχτηκε με καταδίκες (κι όχι μόνο είναι φήμη) ότι κάποια διπλώματα οδήγησης δόθηκαν με διαβλητό τρόπο, ακυρώστε τα ΟΛΑ και επανεξετάστε τους οδηγούς!!! Κι εδώ μιλάμε για το δικαίωμα του πολίτη να ζήσει η να μη μείνει παράλυτος, όχι στο δικαίωμα να απολαμβάνει σωστή μουσική εκπαίδευση…

Είναι δικαίωμα του κάθε εργοδότη (είτε ιδιώτης είτε δημόσιο) να θέλει οποιαδήποτε πιστοποίηση της επάρκειας του υπό πρόσληψη εργαζομένου. Άρα, ας φτιάξει το Υπ. Παιδείας μηχανισμό για τους συγκεκριμένους υποψήφιους εργαζομένους. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό εάν ΠΡΙΝ δεν έχει γίνει επιτέλους η ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΗ των ωδειακών τίτλων μέσα στο σύστημα της χώρας. Καθότι ακόμα και η πιστοποίηση επιπέδου 1 θα είναι ισχυρότερη της ανύπαρκτου επιπέδου πιστοποίησης ενός αποκτηθέντος με Αριστείο Ωδειακού Διπλώματος. Η διαβάθμιση είναι Η προτεραιότητα Κι αυτό ακριβώς έγραψα δημοσιοποιώντας στο facebook πριν λίγες μέρες την πληροφορία που (τυχαία ήρθε σε μένα) περί Πιστοποιητικού Μουσικών Γνώσεων. Έγραψα λοιπόν τότε επί λέξει:
«Μια απορία: Δηλ. αυτό ήταν πιο επείγον από την ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΗ των πτυχίων και διπλωμάτων των ΩΔΕΙΩΝ; Η μήπως τελικά ΑΥΤΟ το σύστημα θα χρησιμοποιηθεί για διαβάθμιση όσων έχουν αυτούς του τίτλους; Και τέλος: ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΟΎΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΝΑ ΤΑ ΜΑΘΑΊΝΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ;;;;;»
Κι εδώ στο τέλος είναι η ουσία και το αίσχος. Είναι δυνατόν μια δημοκρατική κυβέρνηση, και μάλιστα της Σύγχρονης Αριστερά όπως δηλώνει, να αποφασίσει μέσω ενός καρεκλοκένταυρου για την μετατροπή του επαγγελματικού διπλώματος του Λεωνίδα Καβάκου από το Ελληνικό Ωδείο Αθηνών σε απλό αναμνηστικό δίπλωμα χωρίς να ρωτήσει τους ΕΙΔΙΚΟΥΣ του χώρου του βιολιού;

Το φαντάζεστε ότι εάν ο Καβάκος (ας μου επιτρέψει να χρησιμοποιώ το όνομά του ως παράδειγμα συγχρόνου καταξιωμένου καλλιτέχνη φτιάχνοντας ένα αυθαίρετο σενάριο) γυρνούσε στον τόπο καταγωγής του στα γεράματα και ήθελε να έχει μια εγκεκριμένη από το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας επαγγελματική ασχολία, θα έπρεπε να δώσει εξετάσεις πιστοποίησης επιπέδου 5 ώστε να προσληφθεί σε ένα από το κράτος ελεγχόμενο εκπαιδευτικό ίδρυμα; Κι ας μην μας πουν «μα αυτό θα γινόταν καθ’ εξαίρεση» διότι με καθ’ εξαίρεση τακτοποιήσεις φτάσαμε εδώ που φτάσαμε…

Φτάσαμε κιόλας να ακούμε, ότι όλη η αντίδραση στην μεθόδευση για την (χωρίς οποιαδήποτε διαβούλευση) κρυφή νομοθέτηση του Πιστοποιητικού Μουσικών Γνώσεων γίνεται από εμάς τους μουσικούς για λογαριασμό των ωδειαρχών!
Ε λοιπόν, ας το οργανώσουμε λίγο:

  1. Το προτεινόμενο σύστημα πιστοποίησης γνώσεων επιτρέπει σε ιδιωτικές και δημοτικές μουσικές σχολές να λειτουργούν πλέον, εάν το επιλέξουν, χωρίς να τις ελέγχει κανείς. Δίνοντας προοπτική στους μαθητές τους για «κάποιες» εξετάσεις πιστοποίησης, «κάποτε». Άρα τα μικρά ωδεία άλλο που δε θέλουν: Άδεια πολ. μηχανικού, πυροσβεστικής και φύγαμε!!!
  2. Τα μεγάλα ιδιωτικά ωδεία απλά δεν ασχολούνται ιδιαίτερα, διότι ποντάρουν σε πιο ελκυστική εναλλακτική λύση: «Μείναμε Ευρώπη», οπότε αργά η γρήγορα θα γίνουν μουσικά ιδιωτικά πανεπιστήμια. Στα οποία όμως συνάδελφοι, σύμφωνα με το νέο ευρωπαϊκό κανονισμό διαβάθμισης θα μπορούν να διδάσκουν μουσικοί επιπέδου 6 (πανεπιστήμιο). Άρα ουδείς εκ των ωδειακών θα μπορεί και εκεί. Τουλάχιστον ως σταθερά εργαζόμενος κι όχι ωρομίσθιος, κάτι που ήδη γίνεται και στα Δημόσια Πανεπιστήμια για να καλυφθούν εποχικές ανάγκες. (Από ωδειακούς, μην ξεχνιόμαστε!)
  3. Η μουσική παραπαιδεία πανηγυρίζει διότι: «θα έχεις, για όσα χρόνια αντέχει, τον μαθητή σε ιδιαίτερα (με γλυκό μαύρο χρήμα) με προοπτική να δώσει για επίπεδο 5. Κάποτε.
  4. Αυτοί όμως που κλαίνε είναι γενικά οι πτυχιούχοι και διπλωματούχοι ωδείων. Που ξόδεψαν κόπο και χρήμα ώστε, εκτός από την μουσική κατάρτιση που τους έδωσε ο εκλεκτός τους δάσκαλος, να παλέψουν και για έναν στόχο που, ενώ στην πράξη και στη ψυχή ήταν τεράστιος, επίσημα αξιολογείται τελικά ως… ασήμαντος.
  5. Και αυτοί που κλαίνε περισσότερο, είναι όσοι επέλεξαν να χτίσουν και επαγγελματική καριέρα μουσικοπαιδαγωγού με εφόδιο αυτόν τον τίτλο, όπως για έναν ολόκληρο αιώνα γινόταν. Διότι για πείτε μου: εάν ο γονέας (άρα και ο μέσος ωδειάρχης, φροντιστηριάς πλέον) έχει να επιλέξει εργαζόμενο στην ελεύθερη αγορά, στο μέλλον ποιον θα προτιμήσει; Τον ικανό καθηγητή με ανίσχυρο δίπλωμα πιάνου από ωδείο, η τον ικανό καθηγητή με πτυχίο πιάνου απ’ το…. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ!!!. (Όλοι γνωρίζουμε την ακαταμάχητη γοητεία που ασκεί αυτή η λέξη στον Νεοέλληνα)
  6. Τέλος στενοχωριέμαι κι εγώ. Όχι για την πάρτη μου, εγώ πρόλαβα να διδάξω και να χαρώ εκατοντάδες μαθητές και μου είναι πρακτικά αδιάφορο ακόμη κι αν μου κατατάξουν τώρα τους τίτλους μου σε επίπεδο 1. (Κι ας αντιστοιχούν σε σπουδές στην Αγγλία επιπέδου 7). Στενοχωριέμαι που, άθελά μου, υπάρχει πλέον ο κίνδυνος να αποδειχτεί ότι εξαπάτησα τους μαθητές μου, ειδικά τους διπλωματούχους. Έχοντας την εμπειρία της δυσκολίας του ελληνικού διπλώματος και του επιπέδου του (το οποίο επίπεδο διαπίστωσα εγώ ο ίδιος ότι έχει όταν έγινα εύκολα δεκτός σε ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα της Βρετανίας) θεωρούσα ότι αυτός ο τίτλος «είναι σπουδαίος»! Τους «παραμύθιασα» λοιπόν να ξοδέψουν κόπο απίστευτων ωρών μελέτης αλλά και χρήμα, κάνοντας άθελά μου και για λογαριασμό των ωδείων τον πλασιέ τίτλων σπουδών, που μόνο συναισθηματική αξία θα έχουν εάν περάσουν αυτές οι μεθοδεύσεις για υποβάθμιση των ωδείων.

Κι ως επίλογος:
Επειδή φτάσαμε στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία να ταυτιζόμαστε με τα ωδεία στις διεκδικήσεις μας για διαβάθμιση σπουδών, ας μην ξεχνάμε ποσό σοβαρή ευθύνη έχουν αυτά. Δεν έκαναν εδώ και χρόνια την παραμικρή σοβαρή συντονισμένη προσπάθεια να εξασφαλίσουν την τιμή και υπόληψή τους και φυσικά την τιμή και υπόληψη των εργαζομένων και αποφοίτων τους. Η παράδοση δεν είναι με το μέρος τους και πολύ φοβάμαι ότι και στην τωρινή συγκυρία υπάρχει πάλι ο κίνδυνος να κοιτάξει ο κάθε ωδειάρχης το δικό του συμφέρον, είτε εκφράζοντας αλλοπρόσαλλες και ανέφικτες προτάσεις, είτε απαξιώνοντας την υπόστασή των εκπαιδευτηρίων τους. Καθότι εμπορικά ακόμα και η συρρίκνωση ή η έλλειψη εποπτείας μπορεί κάποιους να βολεύει!
Σε αυτή την περίπτωση, δυστυχώς θα βρεθούμε απέναντι…

Α… και κάτι ακόμα!
Αλλάξτε επιτέλους τα ταμπελάκια στα αρμόδια γραφεία που ελέγχουν τα ωδεία εκεί στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και γράψτε «Υπουργείο Παιδείας». Μα πόσο δύσκολο είναι; Κυβέρνηση είστε, εσείς μπορείτε να φτιάχνετε νέους νόμους για να δώσετε λύσεις, δεν είστε δικηγόροι που ψάχνουν παραθυράκια στους παλιούς νόμους!!!

Κώστας Γρηγορέας
(κιθαριστής – συνθέτης, μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών)

(15 Απριλίου 2019)

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΤΖΑΜΠΑ 

Εσείς ακόμη περιμένετε την ίδρυση Ελληνικής Μουσικής Ακαδημίας;
Μα πόσο πίσω έχετε μείνει…

Καλώς ορίσατε στο νέο εθνικό μας σύστημα μουσικής εκπαίδευσης: «ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ», από τον Σύλλογο Τάδε, τον Δήμο Τάδε, την Ενορία Τάδε…

Και προσοχή! ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ!
«Φέρε με την Πόρσε το παιδί σου για τζάμπα μάθημα και φύλαξε τα λεφτά σου για τα πιο σημαντικά πράγματα!».
Ο δήμαρχος, ο πρόεδρος, ο παπάς πληρώνει!… Δηλαδή πληρώνει κάποιον, αλλά προφανώς με 3 κι 60, ώστε να έχεις εσύ το τζάμπα σου… Κι όπως κι αν έχει, απ’ την τσέπη του δεν πληρώνει.. Καθότι η πλειονότητα αυτών των φορέων είναι κρατικοδίαιτοι, οπότε ο γενικός πληθυσμός των φορολογουμένων θα πληρώσει τελικά τη «φιλανθρωπία»…
Όμως καλοπροαίρετα! Προσφορά στην Τέχνη και τον Πολιτισμό. 

Αντί λοιπόν να αναβαθμιστεί επιτέλους θεσμικά η μουσική εκπαίδευση και να βρούμε κοινό βηματισμό με τις άλλες προοδευμένες χώρες, όπου (οι αφελείς) λειτουργούν πάμπολλες σχολές και ακαδημίες, εμείς γυρνάμε στην εποχή του ηρωικού μαέστρου της τοπικής Φιλαρμονικής. Ο οποίος, δίδασκε τζάμπα όλα τα όργανα! Όσο ήξερε, και όπως ήξερε. Με 3 κι 60 κι αυτός.

Βλέποντας λοιπόν την θετική ανταπόκριση του κόσμου σε όλα αυτά τα «πάρε κόσμε» μαθήματα, ως 40 χρόνια μουσικοπαιδαγωγός λογικό να προβληματιστώ: καθιερώθηκε ποτέ στην συνείδηση των Ελλήνων ο καλλιτέχνης-μουσικοδιδάσκαλος ως κανονικό επάγγελμα ώστε να επιβάλλεται η προστασία του; Μπα. Μάλλον για χόμπι περνιέται. Άλλωστε και ο μαθητής της μουσικής (σύμφωνα, δυστυχώς, με την πλειοψηφία των γονιών) «μια δραστηριότητα ακόμα έχει, 2-3 τραγουδάκια για την παρέα μαθαίνει, σιγά το σοβαρό μάθημα που θα το πληρώνουμε κιόλας…»

Όμως…. Για να αλλάζαμε λίγο την εν λόγω ταμπέλα!
Και στη θέση του: «Δωρεάν μουσικοδιδάσκαλος για όλους», να βάζαμε ένα εκ των: «Δωρεάν δικηγόρος για όλους», «Δωρεάν μηχανικός για όλους», «Δωρεάν υδραυλικός για όλους», «Δωρεάν ταξιτζής για όλους» κλπ. κλπ.

Τότε, βλέποντας την ταμπέλα: Οι «εκ δεξιών» θα κραύγαζαν έξαλλοι για παρανομία και αθέμιτο ανταγωνισμό. Και οι «εξ αριστερών» για καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων κλπ. κλπ.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, όχι. Δεν υπάρχει θέμα!… Καθότι, η «μουσικούλα πρέπει να γίνει κτήμα του λαού». Γενικώς…
Κι επειδή το αφεντικό τρελάθηκε, πάρτε την τζάμπα!

Φαίνεται πως αυτοί που σπούδαζαν 20 χρόνια για να γίνουν μουσικοδιδάσκαλοι το κέφι τους έκαναν, σύμφωνα με τον μέσο νεο-Έλληνα. Ας βρουν και μια πρόσθετη κανονική δουλειά λοιπόν για να ταΐσουν την οικογένειά τους…
Είναι δυνατόν να έχεις την απαίτηση από το κράτος, τα κόμματα, τους συνδικαλιστές κλπ να προστατεύσουν το χόμπι σου;

(……………………)

Σημ.1: Εννοείται πως είμαι υπέρ της παροχής δωρεάν μαθημάτων σε μαθητές κοινωνικών ομάδων που, αποδεδειγμένα, δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν!
Αλλά όμως, με μουσικοδιδασκάλους που έχουν κατοχυρωμένα τα προσόντα και την στοιχειώδη εμπειρία. Διότι, είναι αυτονόητο, πως ως πολιτισμένη κοινωνία δεν τους θεωρούμε μαθητές β’ κατηγορίας.
Ανεξαρτήτως φυσικά εάν, σε αυτές τις ειδικές περιπτώσεις, οι εκπαιδευτικοί θα δουλέψουν με αμοιβή η εθελοντικά. [Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι η εθελοντική εργασία, είναι μια πολυτέλεια για τον εργαζόμενο. Το ότι εγώ, για παράδειγμα, έχω τη δυνατότητα να εργαστώ εθελοντικά, δεν μπορεί να δεσμεύει ηθικά τον νεαρό μουσικοδιδάσκαλο που παλεύει να επιβιώσει!]

Σημ.2:  Το όνομα του φορέα επίτηδες το έσβησα από τη φωτογραφία που παραθέτω στην αρχή. Δεν έχω λόγο να ανοίξω κουβέντα με κανέναν, ο συγκεκριμένος δεν κάνει τίποτε παραπάνω από το να επαναλαμβάνει για πολλοστή φορά τη νεοελληνική απαξιωτική νοοτροπία περί σοβαρής πολιτιστικής δράσης, άρα και πολιτιστικής μόρφωσης. Το «τζάμπα πράμα» ανθεί εδώ και καιρό από κάθε είδους συλλόγους, κατηχητικά, αδελφότητες και οποιονδήποτε τέλος πάντων θέλει να πουλήσει «κοινωνική προσφορά» για να κερδίσει «συμπάθειες». Καθότι η δωρεάν Τέχνη (βλέπε «δωρεάν προσφερθείς καλλιτέχνης») είναι από τα ελκυστικά φετίχ για την ελληνική κοινή γνώμη. Υποτίθεται ότι δηλώνει αξιοθαύμαστη ιδεολογία και κοινωνική ευαισθησία. Γιαυτό και πολύ επώνυμοι (και μυστηρίως πάμπλουτοι) φροντίζουν συνεχώς να «προσφέρονται»…

Σημ.3:  Θα μου πείτε, «μα εάν ένας δήμαρχος, παπάς ή πρόεδρος συλλόγου όντως πληρώνει κάποιους για να παραδίδουν δωρεάν μαθήματα, τότε εργαζόμενοι δεν είναι;» Ναι, είναι.
Μόνο που, για μια ελάχιστη αμοιβή, ευτελίζουν ένα επάγγελμα, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις δεν γνωρίζουμε εάν έχουν καν τα προσόντα και την εμπειρία να ασκήσουν. Καθότι δεν υπάρχει κανένα Υπουργείο Πολιτισμού η Υπουργείο Παιδείας που να εποπτεύει αυτού του είδους τα «πάρε κόσμε μαθήματα», όπως (με νόμους) γίνεται στα Δημοτικά, Ιδιωτικά ή Κρατικά Ωδεία και Σχολές της χώρας.
Και είναι αυτονόητο πως εάν οι εν λόγω εργαζόμενοι προσπαθούν με αυτό τον τρόπο να «μπουν στο χώρο», ουσιαστικά σκάβουν και το δικό τους επαγγελματικό λάκκο.

ΣΗΜ.4:  Όπως κι αν έχει πάντως, κι ανεξαρτήτως επαγγελματικών δικαιωμάτων, νομίζω πως κάθε λογικός άνθρωπος πρέπει να παραδέχεται πως η μουσική εκπαίδευση πρέπει πάντοτε να παρέχεται από σωστούς και τυπικά κατοχυρωμένους μουσικοπαιδαγωγούς. Διότι «παρεμβαίνει», εκτός των άλλων, στα συναισθήματα, τις αξίες και την αυτοπεποίθηση ενός νέου.

ΣΗΜ.5:  Εκτός εάν, ως κοινωνία, δεν θεωρούμε τελικά σημαντική την καλλιτεχνική εκπαίδευση για την ολοκλήρωση της προσωπικότητας ενός νέου ανθρώπου.
Οπότε… ας μην κουραζόμαστε άλλο.

Πάντως, για όσους ενδιαφέρονται, παραθέτω ένα απλό, σύντομο και κατατοπιστικό βίντεο ια την μεγάλη αξία που έχει για όλους η έστω και στοιχειώδης μουσική εκπαίδευση:
Πώς παίζοντας ένα μουσικό όργανο ωφελείτε τον εγκέφαλό σας (της Ανίτα Κόλινς)
(με ελληνικούς υποτίτλους)
https://embed.ted.com/talks/lang/el/anita_collins_how_playing_an_instrument_benefits_your_brain