Tag Archives: tar.gr

1983: ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ JULIAN BREAM, ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΤΥΠΟ (τότε) TaR (Του Κώστα Γρηγορέα)

Με μεγάλη συγκίνηση αναδημοσιεύω τη μικρή συνέντευξη που είχα πάρει από τον σπουδαίο και προσφάτως εκλιπόντα maestro Julian Bream , για λογαριασμό του έντυπου τότε TaR.
Η συνέντευξη έγινε το μακρινό 1983, όταν ήμουν στην Αγγλία για σπουδές στο Royal Νorthern College of Music, ως υπότροφος του Βρετανικού Συμβουλίου.

(ΣΗΜ. Σπουδές έως και σήμερα μη αναγνωρισμένες από το Ελληνικό Κράτος, για να μην ξεχνιόμαστε).

Η αφορμή δόθηκε όταν παρακολουθήσαμε ένα αξέχαστο ρεσιτάλ του Julian Bream στο Εδιμβούργο, παρέα με τον στενό μου φίλο τότε, και μετέπειτα διαπρεπή κιθαριστή, Paul Galbraith.

Δεν διστάζω να πω ότι για εμένα ο Julian Bream υπήρξε TO είδωλό μου στην κλασική κιθάρα. Ένας μουσικός που δεν περιορίστηκε στον μικρόκοσμο των ειδικών φεστιβάλ και των σεμιναρίων, έκανε εξαιρετικές συνεργασίες και βοήθησε όσο κανείς άλλος στο να δημιουργηθεί ένα σπουδαίο σύγχρονο και προπαντός ελκυστικό ρεπερτόριο του οργάνου στον 20ο αιώνα.
Η ερμηνεία του στο απαράμιλλο Nocturnal After John Dowland for Guitar, Op. 70 του Benjamin Britten υπήρξε η σφραγίδα της ύπαρξής μου στην κλασική κιθάρα και ο δίσκος του 20th Century Guitar η αρχική πυξίδα της πορείας μου σε αυτόν τον χώρο.
Επίσης, η «γέφυρα» που έφτιαχνε η Τέχνη του ανάμεσα στην Παλαιά Μουσική και την Σύγχρονη, υπήρξε για μένα ό,τι πιο γοητευτικό ένιωσα από τα πρώτα μου μουσικά βήματα.

Η συνέντευξη-συζήτηση είναι σχεδόν ίδια με την δημοσιευμένη στο τεύχος 5 του εντύπου TaR. Για να την φέρω όμως πιο κοντά στα σημερινά, έχω κάνει ελάχιστες παρεμβάσεις και συμπληρώσεις, κυρίως από μνήμης, για τις οποίες όμως είμαι απολύτως σίγουρος, μιας και εκείνη η βραδιά έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου.
Μην ξεχνάτε ότι εν έτει 1983 δεν υπήρχε ευκολία στο να συναντήσει κάποιος το είδωλό του, πόσο μάλλον να εμπλακεί και σε μια χαλαρή κουβέντα μαζί του. Τώρα πια, αυτά έχουν απλοποιηθεί και μάλλον απομυθοποιηθεί. Κι επειδή η Τέχνη έχει ανάγκη τον Μύθο, δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι πάντοτε για καλό…

(Αύγουστος 2020)

 

1983: ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ JULIAN BREAM, ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΤΥΠΟ TaR
(Του Κώστα Γρηγορέα)

Οι προειδοποιήσεις ήταν σαφείς: «Του Julian Bream συνήθως δεν του αρέσουν τα σημειωματάρια, μαγνητόφωνα και συναφή».
Παρόλο λοιπόν πού ή συναυλία του στο Εδιμβούργο εκείνο το βράδυ ήταν υπέροχη (Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 1983, The Queen’s Hall), οι οιωνοί για μια πιθανή σύντομη συνέντευξή του για το TAR ήταν μάλλον κακοί. Και έγιναν ακόμα χειρότεροι όταν διαπίστωσα ότι έξω από το καμαρίνι του τον περίμενε κυριολεκτικά το μισό θέατρο.
Απτόητοι όμως, εγώ και ο φίλος μου Paul Galbraith, αποφασίσαμε να τον περιμένουμε στο τέλος της σειράς.
Να όμως πού οι θεοί των Ελλήνων, σε συνεργασία όμως αυτή τη φορά με τούς θεούς των  Άγγλων, έκαναν το θαύμα τους. Και είδαμε τον J.B. να κατευθύνεται με ενθουσιώδη διάθεση προς τον Πωλ και να του λέει πόσο ωραίο βρήκε το παίξιμό του στο διαγωνισμό τού BBC για τον καλύτερο νέο μουσικό εκείνης της χρονιάς.
Για να μην τα πολυλογούμε λοιπόν, κάτι η εκτίμησή του για τον Πωλ, κάτι τα μαθήματά μου με τους John Williams και Gordon Crosskey και κάτι το Βρετανικό Συμβούλιο της Αθήνας (του οποίου ήμουν υπότροφος και στο οποίο είχε ήδη προσφάτως δώσει ένα επίσης αξέχαστο ρεσιτάλ), βρεθήκαμε καλεσμένοι του για ένα ποτό στο Bar. Τι το καλύτερο θα μπορούσε να περιμένει από την τύχη του ο επίδοξος «δημοσιογράφος» του TAR;


Το πρόγραμμα του ρεσιτάλ που είχε δώσει ο J.B. στο Βρετανικό Συμβούλιο της Αθήνας

Εκεί λοιπόν διαπιστώσαμε ότι στον J.B. μπορεί να μην αρέσουν οι συνεντεύξεις, αλλά σίγουρα του αρέσει η παρέα και η συζήτηση. (Παράδειγμα είναι το ενδιαφέρον βιβλίο του Tony Palmer με τίτλο «Α Life on the Road», πού δεν είναι τίποτε άλλο από μία επιλογή των φιλικών συζητήσεων του Πάλμερ με τον μαέστρο.).
Μέρος λοιπόν αυτής της συζήτησής μας σας μεταφέρω, «with his best wishes για το TAR», όπως μας είπε.


Το πρόγραμμα του αξέχαστου ρεσιτάλ στο Εδιμβούργο, με την αφιέρωση του 
J.B.
(Τα έργα του 
Enrique Granados τα αντικατέστησε ο σολίστ επί σκηνής με την Suite Compostelana του Federico Mompou)

 

Κώστας Γρηγορέας: Η σημερινή συναυλία ήταν για μένα μια μεγάλη εμπειρία όσον άφορά την επικοινωνία καλλιτέχνη – ακροατηρίου. Κάτι πού κατά τη γνώμη μου έχει αρχίσει να χάνεται, ακόμα και στις συναυλίες κλασσικής κιθάρας. Ποιοι νομίζετε ότι είναι οι κύριοι λόγοι πού εμποδίζουν αυτήν την επικοινωνία;

Julian Bream: Δεν νομίζω πώς είναι εύκολο να πει κανείς γενικά τί φταίει, γι’ αυτό θα προτιμήσω να πω τί βοηθάει έμενα στο να έχω επαφή με το ακροατήριο μου.
Σίγουρα λοιπόν με βοηθάει ή κιθάρα μου. Αυτή ή Romanillos που παίζω, μπορεί να μην δίνει την εντύπωση του «τεράστιου» όγκου ήχου πού δίνουν άλλες κιθάρες, αλλά έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα· κάνει τέλεια διασπορά τού ήχου, με αποτέλεσμα να ακούγεται το ίδιο καλά μακριά, όσο και κοντά. Σε πάρα πολλές κιθάρες ή ένταση πέφτει απότομα όταν απομακρυνθείς, κι αυτό γιατί ο ήχος τους δεν έχει την δυνατότητα να «διαπεράσει», το χώρο, όσο κι αν δίνει την εντύπωση ότι είναι δυνατός. Αυτή λοιπόν η αίσθηση ασφάλειας ότι ο κάθε ένας από τους ακροατές  ακούει ακριβώς αυτό που εγώ θέλω να ακούσει, με κάνει να νιώθω σε πλήρη επαφή με το κοινό μου και προφανώς επηρεάζει και την γενικότερη επικοινωνιακή συμπεριφορά μου στην σκηνή.


Julian Bream και Jose Romanillos

Κ.Γ. Τι όμως μπορεί να κάνει, έστω και η πιο καλή κιθάρα, σε μια τεράστια και γεμάτη ακροατές αίθουσα;

J.B. Νομίζω ότι 2.000 ακροατές, είναι το maximum για μια σωστή συναυλία. Έχω παίξει βέβαια και σε μερικές αίθουσες με πολύ περισσότερα άτομα αλλά με τέλεια ακουστική χώρου, κάτι βέβαια όχι πολύ συνηθισμένο. Στις περιπτώσεις λοιπόν πού υπάρχει μεγάλος χώρος και κακή ακουστική, χρειάζεται μικροφωνική εγκατάσταση· κάτι που έμενα δεν μου αρέσει καθόλου.
(ΣΗΜ. Ας μην ξεχνά βεβαίως ο σημερινός αναγνώστης ότι η απάντηση αυτή αφορά τα μηχανήματα του 1983. Η εξέλιξη των μικροφωνικών εγκαταστάσεων υπήρξε εντυπωσιακή και δεν μπορώ να γνωρίζω ποια θα ήταν μια πρόσφατη απάντηση του J.B. σε αυτό το ερώτημα. Όμως, από διαίσθηση πιστεύω ότι θα ήταν η ίδια. Η επιλογή των οργάνων του (HauserRubioRomanillos κ.ά) ήταν πάντοτε με βάση την εξαιρετική ποιότητα του ήχου. Άρα νομίζω ότι δεν θα θυσίαζε ποτέ ούτε το 1% από αυτή, εάν είχε την δυνατότητα να επιλέξει).

Κ.Γ. Πολλοί κιθαριστές χρησιμοποιούν μόνιμα μικροφωνική στις συναυλίες τους. Ο φίλος σας o John Williams μάλιστα, μας έλεγε ότι θεωρεί τη μικροφωνική εγκατάσταση τον μόνον τρόπο για να ακούει ό ακροατής τον ίδιο ήχο που ακούει ο κιθαριστής από το όργανό του, και τελικά να φτάνει στα αυτιά του αυτό ακριβώς που θέλει να του δώσει ως εκτελεστής.

J.B. Για μένα το πιο συναρπαστικό πράγμα, είναι ή αμεσότητα της επαφής πού υπάρχει μεταξύ τής χορδής πού πάλλεται από το δάκτυλο τού κιθαριστή από τη μία, και τού ακροατή από την άλλη. Όταν παρεμβάλλεται ή μικροφωνική, όσο τέλεια και αν είναι, αυτό χάνεται. Άσε που κατά την γνώμη μου, ο ήχος αποκτά αναπόφευκτα μια ηλεκτρική χροιά.

Κ.Γ. Δεν θα μπορούσαμε όμως να πούμε ότι η ηχογράφηση και αναπαραγωγή δημιουργεί το ίδιο πρόβλημα; Κι εκεί παρεμβάλλονται μικρόφωνα και ηχεία.

J.B. Αυτό είναι άλλη υπόθεση. Νομίζω ότι ή ηχογράφηση με σωστά μηχανήματα, και κυρίως σε σωστό χώρο με καθαρή ακουστική και κυρίως με έναν σωστό και καταρτισμένο τεχνικό, μπορεί να δώσει θαυμάσια αποτελέσματα. Ο ηχογραφημένος ήχος σε αυτήν την περίπτωση δεν έχει την ψεύτικη χροιά της μικροφωνικής. Πιστεύω ότι στο παρεκκλήσι κοντά στο σπίτι μου (Σημ. Wardour Chapel στο Wiltshire) μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη μου ηχολήπτη John Bower [1] έχουμε κάνει θαυμάσιες ηχογραφήσεις.

Ρεσιτάλ του Julian Bream στο Wardour Chapel. Μεταδόθηκε από το BBC2 την 1/2/1978.
Έργα  Bach, Villa-Lobos, Albeniz and Britten.

Κ.Γ. Μιας και μιλάμε για ηχογραφήσεις, θέλετε να μας πείτε τι καινούργιο ετοιμάζετε;

J.B. Κάτι όχι πολύ καινούργιο είναι ότι ηχογράφησα πάλι το Concierto di Aranjuez, σε Digital όμως αυτήν τη φορά. Σκέφτομαι να το βάλω σε ένα δίσκο αποκλειστικά με έργα Rodrigo. Τα άλλα κομμάτια θα είναι κατά πάσα πιθανότητα τα Fandango -Passacaglia -Zapateado και το  Invocacion y Danza. Όλα αυτά, για έναν ακόμα δίσκο της σειράς με Ισπανική μουσική που φτιάχνω τώρα. Ηχογράφησα επίσης και το έργο Sonatina του Federico Moreno Torroba, το  οποίο είχα να το παίξω πάρα πολλά χρόνια και ήταν αληθινά συγκινητική ή «επιστροφή» μου σ’ αυτό.

Κ.Γ. Στο σημερινό σας πρόγραμμα αντικαταστήσατε τα κομμάτια του Enrique Granados με την Suite Compostelana του Federico Mompou. Ένα τόσο όμορφο κομμάτι, που πραγματικά απορώ γιατί παραμένει σχετικά άγνωστο.

J.B. Για μένα τουλάχιστον, ήταν ξεχασμένο. Τυχαία, ψάχνοντας σε μία μουσική εγκυκλοπαίδεια για κάτι άλλο, είδα το όνομα του Mompou και ότι φέτος κλείνει τα 80 του χρόνια. Θυμήθηκα ότι κάποτε είχα συναντήσει αυτόν τον συνθέτη και μάλιστα τον είχα ακούσει να παίζει κομμάτια του στο πιάνο. Ήταν θυμάμαι μία θαυμάσια βραδιά. Τα κομμάτια του ήταν πολύ ατμοσφαιρικά και το παίξιμό του αληθινά υποβλητικό. Πρόκειται, για έναν θαυμάσιο πιανίστα και συνθέτη, όμως σχετικά άγνωστο, γιατί ποτέ του δεν προσπάθησε ιδιαίτερα για να προβάλει τη μουσική του. Πρόκειται για έναν πολύ συνεσταλμένο άνθρωπο. Θυμήθηκα λοιπόν τη σουίτα του, έψαξα στο αρχείο μου και βρήκα αυτό το πανέμορφο κομμάτι. Το έπαιξα σήμερα και θα το παίξω και στις άλλες συναυλίες τής περιοδείας μου (1983) για να τιμήσω τα 80 χρόνια του. Σκέφτομαι μάλιστα να το ηχογραφήσω.
Όμως για σκέψου! Αυτό το κομμάτι γράφτηκε για τον Andres Segovia που φέτος κλείνει τα 90 χρόνια του. Φαίνεται λοιπόν πώς αυτή ή γενιά, εκτός από θαυμάσιους μουσικούς, έβγαλε και… καλά διατηρημένους μουσικούς!

Για πες μου κάτι άλλο τώρα· ξέρω ότι το επίπεδο τής κιθάρας στην Ελλάδα είναι υψηλό. Όμως επαγγελματικά, πώς έχουν τα πράγματα στην πατρίδα σας; Ξέρω ότι μέχρι πριν λίγα χρόνια, για να ζήσει κανείς εκεί ως κιθαριστής έπρεπε να κάνει μαθήματα! (Με ηχηρό γέλιο απευθύνεται προς τον Πωλ) – Άκου φίλε μου… Μαθήματα!!!

Κ.Γ. Τα πράγματα οπωσδήποτε είναι καλύτερα τώρα, αλλά και πάλι είναι αδύνατον ένας μουσικός να ζήσει από της συναυλίες κλασσικής κιθάρας. Συνήθως λοιπόν ξεκινάμε για να παίξουμε μουσική και καταλήγουμε περισσότερο να διδάσκουμε μουσική.

J.B. Πολύ κρίμα. Εδώ στην Αγγλία εμείς έχουμε Guitar Societies σε πολλές μεγάλες αλλά και μικρές πόλεις, αλλά και Tοπικά Συμβούλια Γραμμάτων και Τεχνών, πού μπορούν να δώσουν καλή δουλειά σε έναν νέο μουσικό, ο οποίος εννοείται ότι διαθέτει τα προσόντα. Εύχομαι το ίδιο να γίνει κάποια στιγμή και στην χώρα σας.

Όμως… τα ποτήρια άδειασαν και κάπου εδώ τέλειωσε ή αξέχαστη εκείνη συζήτησή μας, μιας και κάποιος τον προέτρεψε με έντονο τρόπο να φορτωθεί την «ταξιδιωτική του εξάρτηση, και να τρέξει να προλάβει το τραίνο. Απίστευτα χαρούμενοι και περήφανοι για το ότι έδειχνε να απολαμβάνει την παρέα μας, σε σημείο που έπρεπε να τoν… μαλώσουν για να μας αφήσει, αλληλοχαιρετηθήκαμε εγκάρδια.

Με ευχαρίστηση πήρε και το τεύχος TAR που του πρόσφερα, χωρίς να παραλείψει να κάνει και το χαρακτηριστικό του χιουμοριστικό λογοπαίγνιο: «Oh, tar …. oh, ta! ….» (ta = thank you στην Εγγλέζικη αργκό).

«With his best wίshes» λοιπόν μας άφησε, τον Πωλ μεθυσμένο από τη χαρά του για τα καλά λόγια που άκουσε, κι έμενα να προσπαθώ να συμμαζέψω και να αποκρυπτογραφήσω τις σημειώσεις που έκανα τόση ώρα σε χαρτοπετσέτες, προγράμματα, κουτιά από τσιγάρα και σε ό,τι άλλο τέλος πάντων μπορεί να χρησιμοποιήσει ο ερασιτέχνης δημοσιογράφος στην απελπισία του…

Κώστας Γρηγορέας
Λονδίνο 1983
(Αναδημοσίευση και αναθεώρηση: Αύγουστος 2020)


Το αριστουργηματικό έργο Nocturnal op.70 του Benjamin Britten είναι αφιερωμένο στον Julian Bream και βασίζεται στο τραγούδι «Come, Heavy Sleep» από το πρώτο βιβλίο τραγουδιών του John Dowland (1597). Κάθε μέρος του έργου είναι και μια παραλλαγή, που σταδιακά οδηγεί όλο και πιο κοντά στο τραγούδι του Dowland, με το οποίο καταλήγει.

Come, heavy Sleep  (1597)
by John Dowland

Come, heavy Sleep the image of true Death;
And close up these my weary weeping eyes:
Whose spring of tears doth stop my vital breath,
And tears my heart with Sorrow’s sigh-swoll’n cries:
Come and possess my tired thought-worn soul,
That living dies, till thou on me be stole.

Come shadow of my end, and shape of rest,
Allied to Death, child to his black-fac’d Night:
Come thou and charm these rebels in my breast,
Whose waking fancies do my mind affright.
O come sweet Sleep; come or I die for ever:
Come ere my last sleep comes, or come never.

REST IN PEACE MAESTRO JULIAN BREAM…

 


ΟΛΑ ΤΑ ΤΕΥΧΗ ΤΟΥ ΕΝΤΥΠΟΥ TaR (No1 – No13) ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ Η KAI ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ:
http://www.tar.gr/content/content.php?category=131

 


[1]  Ο John Bower υπήρξε ιστορικός ηχολήπτης του BBC, άρχι-ηχολήπτης στο Royal Northern College of Music, φίλος και προσωπικός ηχολήπτης του J.B.
Συνέντευξή μου από αυτόν για την τεχνική της ηχογράφησης της κιθάρας έχει δημοσιευθεί στο έντυπο TAR (Νο 6).

 

«Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014»: Αντίδοτο στην Απαισιοδοξία! (της Τίνας Βαρουχάκη)

Πηγή: www.tar.gr

 

Η έλλειψη πόρων για τον πολιτισμό είναι λογικό να μην αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Όμως πολλοί άνθρωποι του πολιτισμού δείχνουν να μην παραιτούνται και παλεύουν, αντισταθμίζοντας το έλλειμμα οικονομικού κεφαλαίου με το κεφάλαιο της ικανότητας και του ταλέντου τους. Κι αν αυτό δεν μπορεί να είναι η λύση, μιας και οι καλλιτέχνες είναι επαγγελματίες και δεν μπορεί επ’ άπειρο να προσφέρουν σχεδόν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους, είναι όμως μια δράση η οποία κρατάει ζωντανή την ελπίδα, σε χρόνια όχι ευνοϊκά για την καλλιτεχνική δημιουργία.
Οι «Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας» 7 -11 Ιουλίου 2014 ανήκουν σε αυτές τις αξιέπαινες δράσεις. Το μουσικό αυτό φεστιβάλ με υπεύθυνους  τους καθηγητές Νίκο Ντρέλα, Κώστα Γρηγορέα, Νίκο Ρώσσο και Θάλεια Παπαγγελή, πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία για 3η συνεχή χρονιά.
Οι συντελεστές της παραπάνω διοργάνωσης, είναι ιδιαιτέρως αξιέπαινοι, διότι κατάφεραν για μια ακόμη χρονιά να διοργανώσουν ένα πολύ αξιόλογο φεστιβάλ χωρίς σοβαρή οικονομική ενίσχυση από φορείς, παρά μόνο με μικρής εμβέλειας χορηγίες για να καλυφθεί ένα μέρος των εξόδων.
Βεβαίως οι υπεύθυνοι εξέφρασαν ευχαριστίες προς τον Δήμο Πρεβέζης για την παραχώρηση του άνετου, ωραιότατου και πολύ λειτουργικού Πολιτιστικού Κέντρου, στο οποίο πραγματοποιήθηκαν τα μαθήματα οι διαλέξεις και οι περισσότερες από τις συναυλίες της διοργάνωσης.


Άποψη της γραφικής Πρέβεζας

Το μουσικό αυτό Φεστιβάλ  από την πρώτη χρονιά διοργάνωσής του, έχει την πρωτοτυπία να περιλαμβάνει μαθήματα και συναυλίες διαφόρων οργάνων, καθώς και συνόλων και όχι ενός μόνο μουσικού οργάνου, όπως συμβαίνει συνήθως.

Η Εναρκτήρια συναυλία του Φεστιβάλ

Η έναρξη της ενδιαφέρουσας αυτής διοργάνωσης πραγματοποιήθηκε στην ωραιότατη Πινακοθήκη, «Λέανδρος Σπαρτιώτης», η οποία ευγενώς παραχωρήθηκε για τη συναυλία. Το ντουέτο νέων σολίστ κιθάρας, ο Αχιλλέας Μάρκου και ο Γιώργος Καλόμαλος, μας χάρισαν μια γεμάτη λυρισμό βραδιά κιθάρας παρουσιάζοντας έργα Ελλήνων συνθετών, κάτι που είναι άλλωστε πάντα βασικός στόχος αυτού του φεστιβάλ.
Το πρώτο μέρος του προγράμματος ξεκίνησε με το «Βαλς των χαμένων ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι από το «Τετράδιο για Κιθάρα».
Στη συνέχεια απολαύσαμε ένα συναισθηματικό και ιδιαίτερα απαιτητικό σύγχρονο έργο του συνθέτη Νίκου Ντρέλα, με τίτλο «Αναζήτηση».

Ακολούθησε ένα έργο ταιριαστό στην καλοκαιρινή ατμόσφαιρα: το πολύ αγαπητό “Greek Memories” του Κυριάκου Τζωρτζινάκη σε πέντε μέρη (Τράτα, Πυροφάνι, Τρύγος, Θερισμός, Πανηγύρι).
Το πρώτο μέρος της συναυλίας ολοκληρώθηκε με ένα ακόμη έργο έλληνα συνθέτη. Πρόκειται για τις «Ρεμπέτικες Σπουδές» του Βαγγέλη Μπουντούνη σε τρία μέρη («Συννεφιασμένη Κυριακή», «η Αχάριστη» και «Γκιούλ Μπαχάρ»). Μια θαυμαστή κιθαριστική επεξεργασία από το γνωστό κιθαριστή-συνθέτη των υπέροχων μελωδιών του Τσιτσάνη.
Στο δεύτερο μέρος της συναυλίας, το ντουέτο παρουσίασε ένα έργο του Κώστα Γρηγορέα, με τον ελαφρώς χιουμοριστικό τίτλο «Μαυρουδισμοί». Ο συνθέτης το έχει αφιερώσει στον γνωστό φίλο και συνεργάτη του, σημειώνοντας: «Τρία ελληνικά σκίτσα, αφιερωμένα στις εξαιρετικά ευρηματικές τεχνικές του κιθαριστή-συνθέτη Νότη Μαυρουδή στην απόδοση του ελληνικού λαϊκού μουσικού ιδιώματος» Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη: «Παρεμπιπτόντως», «Ρομάντζα για Ανεκπλήρωτους Έρωτες», «Ο Χορός της Βάσως».

Το πρόγραμμα της συναυλίας ολοκληρώθηκε με το ενδιαφέρον έργο του άξιου καθηγητή των δυο νέων κιθαριστών, Δημήτρη Δημητριάδη με τίτλο: “D.A.D.A.A.D.” Η πρωτοτυπία του εγχειρήματος (αλλά και του τίτλου) έγκειται στον ιδιαίτερο τρόπο κουρδίσματος της κιθάρας (δηλαδή: αντί μι-σι-σολ-ρε-λα-μι η κιθάρα κουρδίζετε σε: ρε λα ρε λα λα ρε).

Μαθήματα

Όλα τα πρωινά της διοργάνωσης, μαθητές παρακολουθούσαν μαθήματα κιθάρας, πιάνου και φλάουτου, στον φιλόξενο χώρο του πολιτιστικού κέντρου του Δήμου Πρέβεζας.

 


Μαθητές όλων των ηλικιών, είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μαθήματα κιθάρας με τον Κώστα Γρηγορέα.

 

Πολλοί ήταν και οι μαθητές πιάνου που παρακολούθησαν τα πολύ ενδιαφέροντα μαθήματα του καθηγητή και σολίστ Χαράλαμπου Αγγελόπουλου. Οι μαθητές  στην πλειοψηφία τους ήταν επιπέδου ανωτέρας και έτσι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την ερμηνεία γνωστών έργων του αξιοζήλευτου πιανιστικού ρεπερτορίου.

Εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον είχαν και τα κιθαριστικά σύνολα- τους μαθητές των οποίων δίδαξε ο δάσκαλος κιθάρας και θεωρητικών Νίκος Ρώσος. Η διδασκαλία των συνόλων προσφέρει πολλαπλά οφέλη στους μαθητές τόσο από μουσικής πλευράς (καλύτερη αίσθηση του ρυθμού και κατανόηση της αρμονίας των έργων) όσο και από άποψη σύσφιξης των σχέσεων μεταξύ των μαθητών. Οι μαθητές-υπό την καθοδήγηση του κ Ρώσσου -έπαιζαν πολύ συντονισμένα και έδειχναν να απολαμβάνουν δεόντως αυτή τη μουσική εμπειρία.


Ο Δημήτρης Φωτόπουλος και ο Νίκος Ρώσος με τους μαθητές του συνόλου φλάουτου μετά από μια συναυλιακή μουσική πανδαισία

Τα μαθήματα φλάουτο έγιναν από τον σολίστ και μουσικοπαιδαγωγό Δημήτρη Φωτόπουλο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η μαθητική συναυλία του συνόλου από φλάουτα υπό τη διεύθυνση του καταξιωμένου σολίστ, ο οποίος παρά τον περιορισμένο χρόνο που είχε στη διάθεσή του για να προετοιμάσει  τους μαθητές, μας εξέπληξε με το τελικό αποτέλεσμα.

Αφιέρωμα στον συνθέτη Κυριάκο Σφέτσα


Κυριάκος Σφέτσας και Νίκος Ντρέλας

Κάθε χρόνο στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ, γίνεται αφιέρωμα σε κάποια σημαντική προσωπικότητα της μουσικής. Φέτος οι «Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας» ήταν αφιερωμένες σε μια σπουδαία προσωπικότητα: στον καταξιωμένο  συνθέτη και πρωτοπόρο του ποιοτικού ραδιοφώνου, τον καταγόμενο από το νησί της Λευκάδας, Κυριάκο Σφέτσα.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε μια δημόσια συζήτηση του  Νίκου Ντρέλα με τον Κυριάκο Σφέτσα και ενδιαμέσως μαθητές και σολίστ ερμήνευσαν έργα του.«Πριν από μερικές δεκαετίες ήρθαμε κάποτε πιτσιρίκια εδώ στην πόλη (δεν θυμάμαι σε ποια αίθουσα), να παίξουμε ως μαθητές  του Εθνικού Ωδείου Λευκάδας. Και σήμερα μετά από πολλές δεκαετίες κάποια παιδιά (από εδώ από την Πρέβεζα) θα παίξουνε  κομμάτια που έχω γράψει για παιδιά»  είπε συγκινημένος ο κ Σφέτσας απευθύνοντας χαιρετισμό στο κοινό.


Ο συνθέτης με την καθ. πιάνου Θάλεια Παπαγγελή η οποία δίδαξε τους μαθητές που έπαιξαν τα έργα

Στη συναυλία ερμηνεύτηκαν μέρη από το έργο του Κυριάκου Σφέτσα  «Στο ρεύμα του ήλιου». Με αφορμή την εκτέλεση  αυτού του έργου, που είναι ειδικά γραμμένο για παιδιά, ο κ Σφέτσας έκανε ορισμένες πολύ ουσιαστικές και διαφωτιστικές επισημάνσεις, αναφορικά με το παιδικό τραγούδι»:«όπως όλοι γνωρίζετε, οι σπουδαίοι συνθέτες (τουλάχιστον αυτούς που γνωρίζουμε εμείς ως συνθέτες της δυτικής μουσικής), έχουν όλοι- λίγο έως πολύ- ασχοληθεί με τα παιδιά. Για μένα η μουσική για τα παιδιά είναι μια πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση. Δεν έχει να κάνει με «νιανιαρίσματα», ούτε με ζουζούνια. Έχει να κάνει με μια μουσική, η οποία είναι πάρα πολύ σοβαρά δομημένη. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η αξία της και η ποιητική της. Η μουσική για τα παιδιά αντιμετωπίστηκε απ΄ όλους τους μεγάλους μουσικούς, με τον πιο βαθύ και ουσιαστικό τρόπο» υπογράμμισε ο κ Σφέτσας αναφερόμενος στη συνέχεια σε διάσημα έργα του κλασικού ρεπερτορίου που απευθύνονται σε παιδιά.

Κλικ εδώ για να διαβάσετε και να ακούσετε πολύ ενδιαφέροντα αποσπάσματα
από την παρουσίαση των έργων, όπως την έκανε ο συνθέτης

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε στο κοινό ο επίλογος της ομιλίας του κ Σφέτσα, όπου ο συνθέτης εξέφρασε ιδιαίτερες ευχαριστίες προς τους διοργανωτές που τον προσκάλεσαν, αλλά κυρίως, στα παιδιά που ερμήνευσαν έργα του: «Θέλω να ευχαριστήσω για μια ακόμη φορά τα παιδιά που αφιέρωσαν την ψυχή τους για να ερμηνεύσουν τη δική μου μουσική» είπε φανερά συγκινημένος. Μεταφέροντάς μας από τη γεμάτη ευαισθησία σκέψη του στη σκληρή πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης, ο συνθέτης είπε κλείνοντας την ομιλία του: «Αισθάνομαι τον τελευταίο καιρό θα έλεγα ένα βαθύ ψυχικό πόνο και ένα φόβο για τα παιδιά: το μόνο που θα θελα να πω είναι ότι θα έπρεπε με όση δύναμη έχουμε ή με όση  μας απομένει να τα αγαπάμε και να τα στηρίζουμε σε κάθε βήμα τους και να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ό,τι  πιο δημιουργικό και να τους το χαρίζουμε. Πρώτα απ΄όλα τα παιδιά».


Γ. Μπεχλιβάνογλου, Κ. Γρηγορέας και Κ. Σφέτσας περιχαρείς μετά το τέλος της απολαυστικής συναυλίας-παρουσίασης

Συναυλία Άγγελου Μπότση και Δημήτρη Κουρζάκη


Το κιθαριστικό ντουέτο Άγγελου Μπότση και Δημήτρης Κουρζάκη

Μια από τις ωραιότερες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ, ήταν η συναυλία των σολίστ Άγγελου Μπότση και Δημήτρη Κουρζάκη στην μικρή γραφική πλατεία Κολοβού (Παναγία των Ξένων).
Οι δυο σολίστ, μας χάρισαν πολύ υψηλού επιπέδου ερμηνείες, αρχικά παρουσιάζοντας ο καθένας χωριστά, έργα για  σόλο κιθάρα. Ο Άγγελος Μπότσης, έπαιξε τα πολύ ενδιαφέροντα  έργα των: L.Brouwer : “Elogio de la danza”, D.Reis “Se ela perguntar”, καθώς και δυο γεμάτα ευαισθησία έργα του  Κ.Γρηγορέα«November mood» και «Aura».
Ο Δημήτρης Κουρζάκης ερμήνευσε γνωστά και αγαπημένα πρελούδια του H.V. Lobos, καθώς και το ιδιαιτέρως απαιτητικό έργο του σύγχρονου ρώσου συνθέτη, Nikita Koshkin, με τίτλο: “Usher valse.”

Στη συνέχεια οι δυο σολίστ, αποτέλεσαν ένα εξαιρετικό ντουέτο. Με αυτό το σχήμα, ερμήνευσαν το έργο «Millers Dance» του M. de Falla, τα γνωστά- και ονειρικά- έργα του I.Albeniz: “Mallorca”, “Aragon”, “Cordoba,” καθώς και το έργο του A. Piazzolla “Lo que vendra”.  Τα ζωηρά χειροκροτήματα του κοινού, έφεραν τους δυο σολίστ ξανά στη σκηνή για να μας χαρίσουν και πάλι το υπέροχο “Μillers Dance.”

Παρουσίαση Οργανοποίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η παρουσίαση που έκανε ο καταξιωμένος σολίστ κλασικής κιθάρας Γιώργος Μπεχλιβάνογλου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει επεκτείνει τις δραστηριότητές του και στον τομέα της κατασκευής μουσικών οργάνων, με την πολύτιμη συνεργασία του πρώην μαθητή του, Γιώργου Αναγνωστόπουλου.


O Γιώργος Μπεχλιβάνογλου παρουσιάζει την “Moov travel guitar”

Ο Γιώργος Μπεχλιβάνογλου, παρουσίασε δυο είδη κιθάρες, εντυπωσιάζοντας το κοινό: “την ταξιδιωτική κιθάρα» (moov travel guitar), δηλαδή μια κιθάρα που συναρμολογείται και μεταφέρεται σε μέγεθος μικρής τσάντας και που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κιθάρα μελέτης, αλλά και ως επαγγελματική κιθάρα συναυλίας μιας και διαθέτει κορυφαία εξαρτήματα ηλεκτρονικής ενίσχυσης του ήχου (φωτογραφία). Επίσης παρουσίασε την «σιαμαία κιθάρα» όπως την αποκαλεί, η οποία ουσιαστικά είναι ‘δυο κιθάρες σε μια’ και παίζεται και από τις δυο της όψεις. Στη μια όψη του μουσικού οργάνου, παίζει κανείς κλασική κιθάρα και στην άλλη, ακουστική!
«Η ενασχόλησή μου με την κατασκευή προέκυψε από κάποιες ανάγκες που είχαν σχέση με τη δουλειά μου. Εγώ ως κιθαριστής δεν άντεχα να κουβαλάω στις συναυλίες 2-3 κιθάρες και ήθελα να διευκολύνω τη ζωή μου» είπε, με την αμεσότητα που τον χαρακτηρίζει, στην εισαγωγή της παρουσίασής του ο Γιώργος Μπεχλιβάνολγου.

Στον τομέα της οργανοποιίας «συνοδοιπόρος» είναι ο πρώην μαθητής και νυν συνεργάτης του, Γιώργος Αναγνωστόπουλος. «Εξηγώντας του στα μαθήματα κάποιες ιδέες μου (και εκείνος έχοντας μια σημαντική εμπειρία με την κατασκευή και την κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή) μου είπε: “γιατί δεν τις κάνουμε πράξη;”. Από κει ξεκίνησε η όλη διαδικασία. Χωθήκαμε στα βαθιά και προέκυψαν τα δημιουργήματα αυτά» ανέφερε ο κ Μπεχλιβάνογλου και στη συνέχεια παρουσίασε κάθε μια από τις κιθάρες, οι οποίες εντυπωσίασαν με τον ήχο τους.
Κατά τη διάρκεια της επίδειξης έπαιξε κάποια αγαπημένα κομμάτια του κιθαριστικού ρεπερτορίου, έτσι είχαμε την ευκαιρία και να απολαύσουμε την εξαιρετική δεξιοτεχνία και μουσικότητα του σπουδαίου αυτού σολίστ

Τα βραβεία και οι έπαινοι του Διαγωνισμού κιθάρας
με έμφαση στη μουσική Ελλήνων συνθετών

Πριν την ανακοίνωση των βραβείων του διαγωνισμού, ο πρόεδρος της επιτροπής, Κώστας Γρηγορέας, έκανε μια εισαγωγική (πλην όμως κατατοπιστική και παιδαγωγικά χρήσιμη ομιλία) ως προς τους στόχους αυτής της διοργάνωσης και το χαρακτήρα του διαγωνισμού.

Αναφερόμενος στο μουσικό φεστιβάλ της Πρέβεζας, ο Κώστας Γρηγορέας παρατήρησε: «Δεν θέλουμε να το βλέπετε ως συνέδριο, ως κάτι επίσημο. Είναι μια γιορτή στην οποία πρέπει να συμμετέχει όλη η πόλη. Γι΄αυτό γίνεται και η συναυλία στον πεζόδρομο, γι΄αυτό χρησιμοποιούνται και τα δημοτικά κτίρια της πόλης (που ευγενώς παραχωρούνται και ευχαριστούμε γι΄αυτό). Ελπίζουμε να συνεχιστεί αυτός ο θεσμός αλλά εύχομαι να υπάρξει και ουσιαστικότερη στήριξη, γιατί τα χρόνια είναι δύσκολα και χωρίς στήριξη τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο» υπογράμμισε, προτάσσοντας ουσιαστικά την ανάγκη για αμεσότερη «σύνδεση» του μουσικού φεστιβάλ με την τοπική κοινωνία.
Στη συνέχεια  ο ομιλών, εξήρε τη συμβολή όλων όσοι συμμετείχαν ως σολίστ: «Είναι υψηλοτάτου επιπέδου, αυτό το απέδειξαν για μια ακόμα φορά επί σκηνής» καταλήγοντας: «θα συνεχίσουμε να κάνουμε επιλογές από πρώτης κλάσεως μουσικούς που να τιμούν με την υψηλή τους επίδοση το κοινό της Πρέβεζας».


Τα μέλη της επιτροπής του διαγωνισμού επί το έργον!
(Νίκος Ντρέλας, Δημήτρης Κουρζάκης, Άγγελος Μπότσης, Κώστας Γρηγορέας, Γιώργος Μπεχλιβάνογλου)

Λίγο πριν την ανακοίνωση των βραβευθέντων του διαγωνισμού, ο κ Γρηγορέας, θέλησε να αποσαφηνίσει τις προθέσεις των διοργανωτών ως προς την ένταξη του διαγωνισμού στην εν λόγω διοργάνωση: «Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ γίνεται και ένας διαγωνισμός  για παιδαγωγικούς λόγους. Δεν είναι ένας διαγωνισμός επαγγελματικός  με την έννοια ότι έρχονται εδώ μουσικοί φθασμένοι για να ανοίξουν πόρτες στην καριέρα τους. Είναι ένας  διαγωνισμός για να λήξουν πανηγυρικά αυτές οι εκδηλώσεις. Να γίνει ένας «αγώνας»! Στα παιδιά άλλωστε, όταν δεν βρίσκονται υπό πίεση, διασκεδάζουν με το να ανταγωνίζονται μεταξύ τους».
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη ομιλία, ο Κώστας Γρηγορέας υπενθύμισε ότι «ο συγκεκριμένος διαγωνισμός έχει πάντοτε ως κύριο στόχο να προωθήσει τη μουσική των Ελλήνων συνθετών», ενώ δεν παρέλειψε να «συστήσει» στο κοινό και τα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής: Νίκο Ντρέλα, Γιώργο Μπεχλιβάνογλου, Δημήτρη Κουρζάκη και  Άγγελο Μπότση. «Όλοι είναι κορυφαίοι και κυρίως δρώντες στο χώρο της ελληνικής μουσικής», όπως είπε χαρακτηριστικά ο ομιλών.

Ο διαγωνισμός απευθυνόταν σε δυο κατηγορίες μαθητών: «έως 16 ετών» και «από 17 ετών, χωρίς όριο ηλικίας».

Στο διαγωνισμό διακρίθηκαν οι ακόλουθοι μαθητές:

Α΄ κατηγορία έως  και 16 ετών

   

Δεν δόθηκε 1ο βραβείο

Τσαπάρας Δημήτρης: 2ο  βραβείο

Σιγμανίδης Φίλιππος: 3ο  βραβείο

Επαίνους έλαβαν:

Κωνσταντινίδης Ιωάννης

Μπούρας Γεώργιος

Β΄ κατηγορία από 17 ετών και άνω

       

Δημήτρης Σουκαράς: 1ο βραβείο

Δεν δόθηκε 2ο βραβείο

Αθανασίου Γιώργος: 3ο βραβείο

Επαίνους έλαβαν οι:

Μπατσούρης Φίλιππος

Γρηγορίου Δημήτρης


Ο νικητής του 1ου βραβείου στην κατηγορία άνω των 17 ετών, Δημήτρης Σουκαράς ανεβαίνει στο βήμα για να παραλάβει το βραβείο του

Στη συνέχεια ανέβηκαν στη σκηνή όλοι οι επιτυχόντες του διαγωνισμού για μια αναμνηστική φωτογραφία.

Η Συναυλία λήξης

Μετά τη λήξη της τελετής βράβευσης, ακολούθησε η εορταστική συναυλία λήξης του Φεστιβάλ, στην οποία έλαβαν μέρος σολίστ καθηγητές, καθώς και οι βραβευθέντες μαθητές. Η συναυλία ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του αγαπητού Πρεβεζάνου τραγουδιστή και κιθαριστή Λάκη Παππά.


Η παρουσίαση του μικρού συνόλου που δίδαξε ο Νίκος Ρώσος

Ο Φίλιππος Σιγμανίδης, που έλαβε το 3ο βραβείο στην Α΄Κατηγορία, ερμήνευσε το  πολύ αγαπητό έργο του Νίκου Μαμαγκάκη «Εκδρομή».

 Ο Δημήτρης Τσαπάρας (2ο βραβείο) στην ίδια κατηγορία, «ταξίδεψε» το κοινό με το γοητευτικό- “Asturias” του  I. Albeniz.

Ο  Γεώργιος Αθανασίου, ο οποίος έλαβε το γ΄βραβείο στην επόμενη κατηγορία, ερμήνευσε ωραιότατα το  έργο “Danza con Fuoco” του  Κ.Γρηγορέα. Ο διακεκριμένος με το  1ο Βραβείο, Δημήτριος Σουκαράς, πτυχιούχος κλασικής κιθάρας και φοιτητής  στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, μας χάρισε μια υψηλής δεξιοτεχνίας ερμηνεία του έργου «Hommage a Debussy» του Manuel De Falla.

——

Ακολούθησε ένα σύνολο εκ των μαθητών της τάξης Μουσικής Δωματίου του Δημήτρη Φωτόπουλου, αποτελούμενο από τους μουσικούς: Αλεξάνδρα Μπεζεβέγκη (φλάουτο), Κωνσταντίνο Ρώσσο (σαξόφωνο) και Λαμπρινή Ράπτη (πιάνο). Γοήτευσαν ιδιαιτέρως το κοινό με το έργο του,  C. Cui, «Berceuse».

Σε πιο οικεία ακούσματα, μας οδήγησε η Ναταλία Γιαννάκη, η οποία μας χάρισε μια ωραιότατη ερμηνεία  της «Sonata no6» του L.V.Beethoven.

Μετά την εμφάνιση των μαθητών, η βραδιά συνεχίστηκε με ερμηνείες από τους έμπειρους καθηγητές και σολίστ που μετείχαν στη φετινή διοργάνωση.

Σονάτα του Donizetti για πιάνο και φλάουτο, ερμήνευσε ο σολίστ πιάνου, Χαράλαμπος Αγγελόπουλος ως ντουέτο  με τον σολίστα φλάουτου, Δημήτρη Φωτόπουλο, προσφέροντας στο κοινό, μια μουσική πανδαισία.

Το έργο του «Παιδική Φαντασία» για κιθάρα και φλάουτο επέλεξε να ερμηνεύσει  ο  Κώστας Γρηγορέας με τον Δημήτρη Φωτόπουλο ως σολίστ στο φλάουτο. «Διάλεξα αυτό το κομμάτι να παιχτεί εδώ, γιατί θέλω να το αφιερώσω σε έναν άνθρωπο, που είχε παιδική ψυχή και καρδιά και που δυστυχώς έφυγε φέτος… Είναι ο φίλος και συνεργάτης μου, ο Πρεβεζάνος Λάκης Παππάς. Ήταν ένας πολύ σημαντικός τραγουδιστής, εξαιρετικός φίλος, συνεπής και δραστήριος καλλιτέχνης» είπε ο Κώστας Γρηγορέας, φανερά συγκινημένος. Εν μέσω ζωηρών χειροκροτημάτων από ένα επίσης συγκινημένο κοινό, συμπλήρωσε: “Αυτό που δεν ξέρει ο πολύς κόσμος είναι ότι ο Λάκης Παππάς ήταν μορφωμένος και συνειδητοποιημένος κλασικός κιθαριστής. Είχε σπουδάσει κλασική κιθάρα με τον Γεράσιμο Μηλιαρέση και αντιμετώπιζε την κιθάρα πάντοτε όχι ως όργανο συνοδείας, αλλά ως όργανο «σολιστικό». Ήταν από τους ανθρώπους που συνέβαλε από την εποχή του νέου κύματος μέχρι σήμερα, ώστε να γίνει γνωστή στην Ελλάδα η πλούσια πολυφωνική πλευρά του οργάνου».

Η αποχαιρετιστήρια συναυλία της φετινής διοργάνωσης ολοκληρώθηκε με το μουσικό σύνολο από κιθάρες υπό τη διεύθυνση του Νίκου Ντρέλα στο ωραιότατο «Πήγε να ξαστερώσει», ένα έργο γραμμένο από τον ίδιο ειδικά για το φεστιβάλ και το οποίο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από το κοινό.

Με υπέροχους σύγχρονους ελληνικούς ήχους ολοκληρώθηκαν λοιπόν οι Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014!
Το ραντεβού δόθηκε για του χρόνου την ίδια εποχή, με την ελπίδα πως οι τοπικοί φορείς θα αντιληφθούν καλύτερα την δυναμική του φεστιβάλ και θα το στηρίξουν οικονομικά ώστε να προσφέρει ακόμα περισσότερα στον πολιτισμό και την προβολή της πανέμορφης αυτής πόλης.


Τίνα Βαρουχάκη
varouchaki@gmail.com
Νοέμβριος 2014


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Συνέντευξη του Κώστα Γρηγορέα στην εφημερίδα Εποχή,
για τις Ημέρες Μουσικής Πρέβεζας 2014