Τελειώσαμε με τα ωδεία! Μήπως σειρά έχουν τα μουσικά πανεπιστήμια;

Θα προσπαθήσω να τα πω με 3 κουβέντες, ή καλύτερα με 2.
Κι αυτό γιατί η πρόθεσή μου είναι να καταλάβουν οι μαθητές και οι γονείς το πού πάνε να μπλέξουν…
Κι ας με συγχωρήσουν οι συνάδελφοι για την γλαφυρότητα και τη μη εμπεριστατωμένη ανάλυση. Άλλωστε το TaR είναι ανοιχτό για όποιες επιπλέον αναλύσεις και επεξηγήσεις, από οποιονδήποτε το επιθυμεί.
Επίσης, ξεκαθαρίζω πως πρόθεσή μου δεν είναι να αδικήσω τις προσπάθειες σοβαρών πανεπιστημιακών συνάδελφων αλλά να δώσω έμφαση στο ότι, αν δεν μπει μια σειρά, μάλλον «δεν πάει άλλο»…

Η ελληνική μουσική εκπαίδευση, άρα και η μουσική Τέχνη, πορεύτηκε μέχρι σχετικά πρόσφατα μέσω των ωδείων. Γνωστό.
Τα ωδεία δημιούργησαν την Μαρία Κάλλας (Εθνικό Ωδείο) τον Δημήτρη Μητρόπουλο (Ωδείο Αθηνών) τον Λεωνίδα Καβάκο (Ελληνικό Ωδείο). Σε αυτά έλαβαν την εκπαίδευση που τους κατέστησε ικανούς να γίνουν δεκτοί από τις μεγαλύτερες Ακαδημίες και Πανεπιστήμια του Κόσμου, ώστε να φτάσουν εκεί που έφτασαν. Επίσης τα ωδεία δημιούργησαν τους ακροατές της «λόγιας» μουσικής στη χώρα μας, κάτι εξ ίσου σημαντικό με το προηγούμενο.
Αυτά τα ίδια ωδεία που εν έτη 2019 εξακολουθούν να είναι… αδιαβάθμητα στην εκπαιδευτική κλίμακα. Κάτι που ακόμη και μετά από 40 χρόνια προσωπικής εκπαιδευτικής δράσης δεν έχω καταλάβει πως μπορεί να συμβαίνει.
(Τόσο καλά!… Δηλαδή φανταστείτε τι έχουν καταλάβει οι μαθητές και οι γονείς που ενδιαφέρονται για τη μουσική εκπαίδευση…)

Αδιαβάθμητα μουσικά σχολεία τα ωδεία λοιπόν, που όμως τα διπλώματα που απονέμουν είναι υψηλότατων απαιτήσεων. Τόσο υψηλών μάλιστα, ώστε όλοι οι επιφανείς Έλληνες μουσικοί έγιναν εύκολα δεκτοί για μεταπτυχιακές σπουδές από τα μεγαλύτερα ιδρύματα της Γης. Και που, αφού τελείωσαν αυτές τις σπουδές, το ελληνικό κράτος τυπικά δεν τις αναγνωρίζει (έως και καθόλου) καθότι στην Ελλάδα… δεν υπάρχουν αντίστοιχες σπουδές!

Μπερδευτήκατε; Εγώ να δείτε! Ειδικά όταν πριν χρόνια έμαθα σχετικά με την δική μου περίπτωση:
Είμαι κάτοχος Μεταπτυχιακού του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, όπου εκεί με δέχθηκαν κατόπιν ακρόασης και ως απόφοιτο της ανώτερης σχολής που διαθέτει η πατρίδα μου για μουσικούς εκτελεστές. Δηλαδή του ωδείου.
Όμως, όταν επέστρεψα έμαθα ότι, σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο, στο Δημόσιο, δεν θα μπορούσα να διοριστώ σε κάποια βαθμίδα αντίστοιχη της καριέρας μου. Διότι δεν είχα κάποιο ελληνικό πανεπιστημιακό πτυχίο. Οποιοδήποτε πτυχίο, οποιασδήποτε σχολής.
Όμως κατόπιν υπήρξα μέλος σε επιτροπές του ΑΣΕΠ, όπου εγώ έκρινα το ποιοι θα διοριστούν.
Εκεί όπου εγώ ουσιαστικά δεν μπορώ…
Ανέκδοτο, ε;

Κι όλα αυτά διότι στην Ελλάδα υπάρχει το μπάχαλο να έχουμε δυο «απέναντι ανταγωνιστικά μαγαζιά». Το Υπουργείο Πολιτισμού (εποπτεύει τα ωδεία) και το Υπουργείο Παιδείας (εποπτεύει τα πανεπιστήμια). Το δεύτερο λοιπόν, δεν αναγνωρίζει ως ισότιμους με τους δικούς του, τους τίτλους του πρώτου.
Στην πορεία βέβαια, βρέθηκε ένα παραθυράκι, που δεν κόβω και το κεφάλι μου ότι έχω καταλάβει πώς ακριβώς λειτουργεί. Εάν λοιπόν είσαι αδιαβάθμητος (του ωδείου) αλλά έχεις κι ένα πτυχίο πανεπιστήμιου (πχ Μεσογειακής Υδατοκαλλιέργειας) τότε είσαι κομπλέ! Μπορείς άνετα να διοριστείς εκεί όπου ο Καβάκος δεν μπορεί!

Μπερδευτήκατε; Πάρτε μια ανάσα διότι ακολουθεί συνέχεια:

Λογικά, έπρεπε να πάρουμε την υπάρχουσα παράδοση και πολιτιστική υποδομή των, έστω λίγων, σοβαρών ωδείων, να την εξυγιάνουμε περαιτέρω (απολύτως απαραίτητο μιας και υπάρχουν ουκ ολίγα απαράδεκτα, στο όριο της απάτης) και να την αναβαθμίσουμε σε Μουσική Ακαδημία. Εκεί όπου θα διδάσκουν οι αντικειμενικά καταξιωμένοι μουσικοί λόγω προσφοράς και καριέρας κι όχι λόγω «χαρτιών». Όμως αντ’ αυτού συνεχίσαμε με ελληνικού τύπου «πατέντες». Σκέφτηκε λοιπόν ο σοφός νομοθέτης:
«Μιας και (επιτέλους) αξιωθήκαμε να φτιάξουμε στα πανεπιστήμια ένα καλό οικοδόμημα που λέγεται «Μουσικολογία», δεν κάνουμε και μια… προέκταση να την πούμε γενικώς «Μουσικό Τμήμα», να καλυφτούμε για τα ωδεία και τις ακαδημίες κι όλα αυτά τα περιττά που αυτοί οι σπαστικοί Ευρωπαίοι μας ζητάνε;»
Όπερ και εγένετο.
Κι ας έταζαν ανά καιρούς Μουσικές Ακαδημίες η Μελίνα, ο Θάνος κι ο Καραμανλής ο Β’ (που μέχρι κορδέλα εγκαινίων έκοψε ο άνθρωπος).

Και γεννήθηκαν τα Μουσικά Πανεπιστήμια.
Που με τη σειρά τους, στελεχωμένα από ικανότατους αλλά και ανικανότατους, προσπαθούν κι αυτά τα ίδια να καταλάβουν τι ακριβώς είναι:

# Είναι Ωδεία;
Φυσικά και όχι, διότι οι σπουδές ενός μουσικού οργάνου ή ανώτατων θεωρητικών ξεκινούν από μια σχετικά νεαρή ηλικία και διαρκούν 10-13 η και 15 χρόνια.

# Είναι επιστημονικά-ερευνητικά ιδρύματα;

Όσον αφορά τη Μουσικολογία εννοείται, αλλά όσον αφορά την πρακτική μουσική εκπαίδευση; Σε 4-5 χρόνια, μόνο ανώτατη εξειδίκευση μπορούν να δώσουν, όπως δηλ. σε όλον τον Κόσμο γίνεται. Αλλά για να γίνει αυτό, οι μαθητές πρέπει προηγουμένως να έχουν σπουδάσει μέχρι ένα υψηλό επίπεδο. Που; Μα στα παρακατιανά και σχεδόν μη αναγνωρισμένα από το σύστημα του Υπουργείου Παιδείας ωδεία!

Κι ο μαθητής τι καταλαβαίνει μέσα σε αυτό το μπάχαλο; Ότι για να γίνει εκτελεστής μουσικός ή μουσικός δημιουργός με προοπτικές μόνιμης επαγγελματικής αποκατάστασης πρέπει να δώσει εξετάσεις για το τμήμα… Μουσικολογίας, καθότι το δίπλωμα του ωδείου δεν αναγνωρίζεται ως ισότιμο!
Ότι δηλ., για να το κάνω πιο λιανά, ενώ θέλει να γίνει ηθοποιός, του λένε πως αντί να πάει στη Δραματική Σχολή (πχ του Εθνικού Θεάτρου) πρέπει να πάει στη Σχολή… Θεατρολογίας του ΠανεπιστήμιουΑλλιώς οι σπουδές του θα είναι συγκριτικά υποδεέστερες!

Εδώ όμως πάρτε άλλη μια ανάσα. Γιατί έχει κι άλλη συνέχεια…

Καταμεσής λοιπόν στην απελπισία αυτού του μπάχαλου, εμείς οι μουσικοπαιδαγωγοί των ωδείων είπαμε:
Εντάξει. Ας γίνει, έστω αυτόΑς στηρίξουμε τους όσους άξιους είναι στα μουσικά πανεπιστήμια, μη μπας και ξεκολλήσει το πράγμα και αποφευχθεί η απαξίωση, όπου πλέον η μουσική εκπαίδευση θα καταλήξει να μην είναι παρά μια ακόμη βαριεστημένη δραστηριότητα των πολυάσχολων πιτσιρικάδων.
Με σαφή βέβαια για μας την δυσοίωνη επαγγελματική προοπτική, από καταξιωμένοι δάσκαλοι και καθηγητές μουσικής να γίνουμε απλοί φροντιστηριάδες προετοιμασίας μαθητών για τα Μουσικά Πανεπιστήμια. Όμως, τουλάχιστον, να περισώσουμε το επάγγελμα που έγραψε την ιστορία της Ελληνικής Μουσικής, αλλά και να επιβιώσουν οι επαγγελματίες που έχουν παλέψει μια ζωή για αυτό.
Και με την ελπίδα, φυσικά, ο κάθε μαθητής μας να έχει την τύχη να πέσει στα χέρια ενός άξιου πανεπιστημιακού καθηγητή.

Σε αυτό πλέον το πλαίσιο, θετικά είδαμε τις προτάσεις που έκαναν πέρσι τα Μουσικά Τμήματα των Πανεπιστημίων Μακεδονίας και Ιονίου για μια πιο σωστή διαδικασία εισαγωγικών εξετάσεων στα Μουσικά Πανεπιστήμια, έτσι ώστε να αξιολογούνται καλύτερα ΚΑΙ οι καλλιτεχνικές ικανότητες των φοιτητών. Πράγμα αυτονόητο για κάθε λογικό άνθρωπο, όμως καθόλου αυτονόητο για  τους έχοντες την ευθύνη στο να θέτουν τους κανόνες των πανελληνίων εξετάσεων.

Όμως (τι έκπληξη…) εκεί που αυτό πήγε να προχωρήσει, πάλι μπερδευτήκαμε…

Κι επειδή πραγματικά μετά από όλα όσα έγραψα είμαι πολύ κουρασμένος ψυχικά για να σας εξηγήσω και τα νεότερα, παραθέτω το αναλυτικό άρθρο του έγκυρου esos.gr:

“Επαναστατούν” και τα πανεπιστημιακά Μουσικά τμήματα κατά του νέου τρόπου εισαγωγής

“Το σύστημα δεν προάγει τις Μουσικές Σπουδές, την αξιοκρατία και την αριστεία, καθιστώντας τις ειδικές εισιτήριες εξετάσεις μακράν κατώτερες των περιστάσεων”

 [ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ]


Αντί επιλόγου:
Το πιο ανησυχητικό είναι πως σχεδόν όλοι κάθονται και παρατηρούν με σχετική απάθεια το «πού τελικά θα κάτσει η μπίλια».
Με αποτέλεσμα η όποια συζήτηση να δημιουργεί την λάθος εικόνα μιας συντεχνιακής διαμάχης μεταξύ «ωδειακών» και «πανεπιστημιακών», ενώ επί της ουσίας διακυβεύεται το μέλλον και η ταυτότητα ενός βασικότατου πολιτιστικού χώρου. Που εννοείται πως για να είναι σοβαρός και γόνιμος πρέπει να είναι και ως επάγγελμα σωστά οργανωμένος.

Advertisements

11 thoughts on “Τελειώσαμε με τα ωδεία! Μήπως σειρά έχουν τα μουσικά πανεπιστήμια;

  1. Νότης Μαυρουδής

    Φίλε, συνάδελφε και αδελφέ Κώστα Γρηγορέα, το κείμενό σου είναι εύστροφο, κατατοπιστικό (μέσα στις πολλές χρόνιες ασάφειες του νόμου), καθώς και χρήσιμο για να ανακινηθεί το τεράστιο αυτό πρόβλημα της Πολιτείας απέναντι στον ακατάπαυστα ανανεωμένο κλάδο της Μουσικής Επιστήμης.
    Είναι χρόνια τώρα που κι εγώ, μετά από τόσα χρόνια (κάπου 60) στα ωδεία και στις διάφορες δήθεν υπεύθυνες επιτροπές οργανωμένες και συστημένες από το ΥΠΠΟ, συνεχίζω να είμαι απόλυτα μπερδεμένος από την ελληνική πολυνομία ΚΑΙ σ’ αυτό το θέμα.
    Ιδιαίτερα οι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στα ωδεία, δεν έχουν ιδέα για το μπάχαλο που επικρατεί στις διαβαθμίσεις σπουδών και στην προετοιμασία προς τα ανώτερα μαθητικά κλιμάκια έως το σημείο να αποκτήσουν τα παιδιά τους κάποιο χαρτί νομιμοποιημένο, έγκυρο, που να ισχύει ως στοιχείο κρατικής αναγνώρισης.
    Το κείμενό σου λοιπόν βάζει τα πράγματα στο πλαίσιο μιας συζήτησης, ενός σοβαρού προβληματισμού από τις δικές μας τις γενιές οι οποίες βιώνουν ένα περίπου ημιπαράνομο μεγάλο χρονικό διάστημα… Καλό θα ήταν να μην ισχυρίζονται οι νεώτεροι πως «οι παλαιότεροι μας άφησαν απληροφόρητους πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα».
    Τόσο ο μαθητικός κόσμος των ωδείων (όχι οι πλειοψηφίες),και οι διδάσκοντες (όχι βεβαίως οι πλειοψηφίες), όσο και το περιοδικό TaR από το 1982 που ιδρύθηκε ως έντυπο κιθαριστικό περιοδικό, ασχολήθηκαν κατά περιόδους, ενίοτε με σκληρές μάχες… Σήμερα, με τόσα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στη διάθεσή μας, το άρθρο σου, αγαπητέ Κώστα, θα μπορούσε να ανάψει πάλι το φιτίλι μιας συζήτησης πιο αποτελεσματικής και να παρασύρει ωδειάρχες και άλλους από τις μουσικολογικές σχολές, πέρα από έγκριτους μουσικούς, σολίστες, καθηγητές.
    Μιλάμε για ένα καλύτερο μέλλον για ΟΛΟΥΣ!
    Οφείλουμε εξηγήσεις στον σημερινό μαθητικό κόσμο. Συντονιστείτε!

    1. Kostas Grigoreas Post author

      Για να δούμε Νότη… Προσωπικά βλέπω, με ανησυχία, περισσότερο να ασχολούμαστε εμείς οι δάσκαλοι, παρά οι μαθητές και οι γονείς τους που είναι και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι…

  2. Manos Ioannou

    Αγαπητε μου από ότι φαίνεται είστε αυθεντία στη μουσική. Ποιος ο λόγος λοιπόν να διοριστείτε στο δημόσιο; Βγείτε στην πιάτσα και στην αγορά εργασίας και παίξτε… αν τολμάτε.

    Επειδή δεν τολμάτε όμως και αναγκάζεστε να κοιτάτε το δημόσιο, θα συμμορφωθείτε με τους κανονισμούς του…. Και οι κανονισμοί λένε ότι θέλουμε επιστήμονες, όχι επαγγελματίες εκτελεστες,

    1. Σπύρος Γαρδικιώτης

      Κύριε Ιωάννου, με όλο το σεβασμό, οι «κανονισμοί» επί τουρκοκρατίας ήταν να χρησιμοποιεί ο τούρκος τον έλληνα ως υποζύγιο. Για τους «κανονισμούς» συζητάμε. Και αν οι «κανονισμοί» λειτουργούσαν δεν θα παρατηρούσαμε το φαινόμενο της ακραίας φαλτσωδίας όπου τραγουδά μία τυχαίως συναρτώμενη ομάδα. Οι «κανονισμοί» λοιπόν έχουν αποτύχει οικτρά. Περισσότερο έχει αποτύχει η νοοτροπία μας για άκρατη υιοθεσία των «κανονισμών»
      Οι «κανονισμοί» επίσης προσλαμβάνουν εμπειροτέχνες στα σχολεία. Εκεί δεν χρειάζονται επιστήμονες; Χρειάζονται και οι μεν και οι δε.
      Και παρακαλώ μη μου απαντήσετε περί τόλμης και διορισμών διότι έχω διοριστεί δύο φορές και έφυγα και τις δύο. Το όνειρο του Έλληνα για διορισμό προκύπτει κυρίως από την συνείδηση της ελλιπούς καταρτισής του, της αξίας του. Και είναι ένα φαινόμενο που απαντάται σε κάθε δραστηριότητα. Πολύ λιγώτερο στο τομέα της μουσικής.

    2. Kostas Grigoreas Post author

      Αγαπητέ κε Ιωάννου να με συμπαθάτε αλλά το σχόλιό σας είναι εκτός θέματος. Κατ’ αρχήν, επί προσωπικού, εγώ είμαι σχεδόν 62 χρονών και ουδέποτε είχα διάθεση να διοριστώ στο δημόσιο κατά τη διάρκεια της 40χρονης καριέρας μου στην ελεύθερη αγορά. Το θέμα με απασχολεί διότι δεν αφορά την πάρτη μου, αλλά τους μαθητές μου και κυρίως την Τέχνη που υπηρετώ. Η οποία παρεμπιμπτόντως, δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, υπηρετείται κυρίως από αυτούς που συνθέτουν και εκτελούν. Των οποίων το έργο αναλύουν, συντηρούν και αναδεικνύουν σοβαροί επιστήμονες και μπράβο τους. Το πρόβλημα μας είναι ότι η μουσική εκπαίδευση δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι χώρος κόντρας επαγγελματικών συντεχνιών. Κι ότι σε ανώτατο επίπεδο στην Ελλάδα πχ βιολί πρέπει κατά προτεραιότητα να διδάσκει ο Καβάκος που είναι καταξιωμένος εκτελεστής μουσικός κι όχι ο χι πτυχιάκιας. Όπως συμβαίνει σε όλες τις προοδευμένες χώρες. Τόσο απλό είναι…

  3. Con Alexopoulos

    Ευχαριστώ πολύ για το κατατοπιστικό άρθρο. Χρόνια προσπαθώ να καταλάβω τι ισχύει για το παιδί μου που σπουδάζει πιάνο σε ωδείο. Με βοηθήσατε να ξεκαθαρίσω πράγματα, για να σχεδιάσω το μέλλον του. Δυστυχώς και προφανώς μάλλον στο εξωτερικό.

  4. Σπύρος Γαρδικιώτης

    Αξιότιμε κύριε Γρηγορέα, ορθώς θίγεται ζητήματα τα οποία χρονίζουν και ταλαιπωρούν χιλιάδες νέους καλλιτέχνες αλλά και αρκετούς όχι τόσο νέους πια.
    Αν και η επαφή μου, εδώ και κάποια χρόνια, με αυτό το χώρο είναι μόνον έμμεση βρίσκω τον εαυτό μου να συνεχίζει να σκανδαλίζεται διαβάζοντας και/ή ακούγοντας θέσεις και απόψεις σχετικές με τη μουσική εκπαίδευση.
    Πρώτα να πω ότι η μουσική εκπαίδευση δεν είναι ένας χώρος αποσπασμένος από τη κοινωνία μας. Ακολουθεί και ευθυγραμμίζεται με τη γενική νοοτροπία που διέπει τους κατοίκους αυτής της χώρας.
    Οι φράσεις λοιπόν «…των, έστω λίγων, σοβαρών ωδείων … υπάρχουν ουκ ολίγα απαράδεκτα, στο όριο της απάτης…» αφορά στο συνολό της την ελληνική κοινωνία, τους γιατρούς, τους δικηγόρους, τους μπακάληδες, τα πανεπιστήμια, τους πολιτικούς, εμάς τους ίδιους. Ξεχωρίζοντας τα ωδεία δημιουργείται η εντύπωση ότι μόνον αυτά στο σύνολο μιας εύρυθμης κονωνίας αποτελούν παραφωνία. Αντιθέτως, τα ωδεία είναι από τις πιο οργανωμένες δομές που υπάρχουν σε αυτή τη χώρα αν θέλει κανείς να δει τα πράγματα αποστασιοποιημένος και κατ’ αναλογία.
    Η διάρθρωση συστημάτων δεν γίνεται από κάποιους εξωγήινους αλλά από αυτούς που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα.
    Ως προς τα αντιτιθέμενα «μαγαζιά»-υπουργεία, δεν αποτελούν τη μοναδική αντίθεση και αιτία διαξιφισμών. Όλη η Ελλάδα έτσι είναι. Αντιτιθέμενη μέχρι και προς τον εαυτό της!
    Οι εμπειρίες που αποκόμισα από την ενασχόληση με τα ζητήματα που θίγετε με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η έλλειψη γενικής παιδείας, η έλλειψη ευθυκρισίας, η τιτλομανία και ο μέχρις εσχάτων αγώνας για τη διατήρηση, έστω ελάχιστης ή και άχρηστης επιρροής, είναι η πραγματική αιτία των κακώς κειμένων και στο χώρο της μουσικής εκπαίδευσης. Κλίκες αδαών που κατά καιρούς προσπάθησαν να «ανωτεροποιήσουν» την εκπαίδευση με τραγελαφικά σχέδια νόμου, μικροσυμφέροντα ανθρώπων ή ομάδων, αδιαφορία πολιτικών για την ουσία, ψηφοθηρία και άκρατη μανία για προβολή δημιούργησαν αυτό που ζούμε σήμερα. Θα μου πείτε, αυτά είναι παγκόσμια ελαττώματα αλλού πολύ αλλού πιο λίγο. Ε, φαίνεται εδώ είμαστε στο πολύ.
    Δεν θέλω να σας κουράσω, και αν και έπρεπε να γράψω βιβλίο για το ζήτημα το οποίο ανακινείτε, θα τελειώσω με μία παρατήρηση που έκανα στο τελευταίο μουντιάλ ποδοσφαίρου. Οι οπαδοί των πιο πλούσιων χωρών τραγουδούσαν τον εθνικό τους ύμνο πιο σωστά και συγκροτημένα από ότι οι οπαδοί των φτωχώτερων και μάλιστα με διαβάθμιση.
    Προς επικουρία δε πολλών εξ αυτών που αναφέρετε, αλλά και αυτών που έχω τη τιμή να γράφω εδώ στο χώρο σας, παραθέτω σύνδεσμο από το 2006.

    Τα ίδια και τα ίδια και φοβάμαι ότι και το 3006 πάλι τα ίδια θα είναι. Αν στο μεταξύ ακούσουμε να τραγουδάνε σωστά τον εθνικό ύμνο στο γήπεδο θα έχω, με μεγάλη μου χαρά, διαψευσθεί.

    1. Kostas Grigoreas Post author

      Αγαπητέ κε Γαρδικιώτη ευχαριστώ πολύ για το εξαιρετικά ενδιαφέρον και εύστοχο σχόλιό σας. Σαφώς και συμφωνώ σε αυτά που αναφέρετε γραπτώς, αλλά και στο βίντεο. Μια διευκρίνιση μόνο: Ίσως να έχετε δίκιο πως παρασύρθηκα και, προσπαθώντας να υπερασπιστώ τα καλά ωδεία και μουσικές σχολές, ήμουν υπερβολικά αυστηρός, γενικεύοντας. Όμως νομίζω πως είναι γενικά ευθύνη του χώρου που έχει επιτρέψει να υπάρχουν περιπτώσεις στα όρια της εξαπάτησης. Είναι και δική μας υποχρέωση η αυτοεξυγίανση! Το ότι φυσικά είναι υποχρέωση του κράτους, ούτε λόγος, όμως στα πλαίσια ποιας «συναδελφικής αλληλεγγύης» κάνουμε τα στραβά μάτια και δεν καταγγέλλουμε ό,τι υποπίπτει στην αντίληψή μας; Καθότι η «αυτορύθμιση της αγοράς» είναι μάλλον ένα ωραίο παραμύθι, εγώ βλέπω εδώ και 40 χρόνια άνεργους ικανούς και ουκ ολίγους επαγγελματικά επιτυχημένους ανίκανους.
      Εάν δεν το γνωρίζετε, είμαι αρχισυντάκτης-διαχειριστής του διαδικτυακού http://www.tar.gr. Με μεγάλη χαρά θα φιλοξενούσαμε παρεμβάσεις σας εκεί, με όποιο τρόπο εσείς κρίνετε χρήσιμο. Εάν σας ενδιαφέρει, επικοινωνήστε μαζί μου στο grigoreas.tar@gmail.com

  5. Σπύρος Γαρδικιώτης

    Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια και για την προσκλησή σας της οποίας θα κάνω χρήση σε εύθετο χρόνο.
    «Είναι και δική μας υποχρέωση η αυτοεξυγίανση!». Θα γίνω βασιλικότερος του Βασιλέως και θα πω ότι μάλλον αποκλειστικά δική μας είναι.Όχι όσον αφορά μόνον τα ωδεία αλλά σε κάθε πεδίο της ζωής μας. Άλλωστε, υποτίθεται, το κράτος το διαμορφώνουμε οι ίδιοι. Είναι πολύ βαθύ, και ιστορικά και κοινωνικά, το φαινόμενο της αλληλεγγύης στην ομάδα και δεν έχω σκοπό να σας κουράσω. Ως προς την αυτορύθμιση, υπάρχει αλλά ρυθμίζεται κατά τις απαιτήσεις της αγοράς που από ότι φαίνεται μέχρι σήμερα δεν απαιτεί επιστημονική ή τεχνική ικανότητα, τουλάχιστον τόση όση θα επιθυμούσαν οι ειδήμονες, αλλά μάλλον ικανότητα δημοσίων σχέσεων. Όπου δε αυτή τείνει να συμβάλλει με το επιθυμητό έρχεται η «κρατική μέριμνα» να την «αυτοαπορρυθμίσει», οπως τώρα καλή ώρα..
    Τελειώνοντας θα ήθελα να παρακαλέσω, ότι και ο ίδιος παρεκλήθην εναγωνίως, την επείγουσα και την κατά δύναμη συνδρομή σας στην αντιμετώπιση του νομοσχεδίου Γαβρόγλου περί «πιστοποίησης μουσικών γνώσεων».
    Βλέπετε αναγκαζόμαστε στην προάσπιση του χώρου μας κάθε λίγο και λιγάκι πάντα από θέση άμυνας και πάντα έχοντας το «κράτος» εναντίον μας. Που χρόνος και σθένος για περαιτέρω θετικές ενέργειες!

  6. Σπύρος Γαρδικιώτης

    Για να ελαφρύνουμε και λίγο το κλίμα. Σχετικά με την αυτορρύθμιση ισχύει ότι διαφημίζεται και για τις επιχειρήσεις και το χρήμα. Μια αυτορρύθμιση που τελικά «αυτορρυθμίζεται» βίαια όταν δεν βγαίνει το επιθυμητό αποτέλεσμα για τους «αυτορρύθμιστές». Βεβαίως είναι παραμύθι όπως εκφράζεται και διαφημίζεται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s